பக்கத்து உறவு

உங்களை எனக்கு பிடிக்கும் ஆனா நீங்க நினைக்கிற அளவுக்கு பிடிக்காதுன்னு சுமி சொன்னதை கேட்டு எனக்கு என்ன செய்யன்னு தெரியலை. வெளியே வந்து வானத்தை பார்த்தேன். காஞ்சி கருவாடான காவிரி ஆறு போல வெட்ட வெளிச்சமா இருந்தது.

என்னோட சோகத்துக்கு என்னால தான் அழமுடியலை. வானத்தை பார்த்தால் ’ஓடியே போய்டு, ஒன்னை கொன்னே புடுவேன்னு’ சொல்லுறமாதிரி இருந்தது. அக்கம் பக்கம் சுத்திப் பார்த்தேன். எல்லாரும் என்னைவிட வெட்டியா இருந்தாலும் கோழி பிரியாணி சாப்பிட்ட மாதிரி தெள்ள தெளிவா சிரிக்குறாங்க.. என் சோகத்துக்கு அழ யாருமே இல்லையான்னு சோகம் ரத்த குழாயை பிச்சிகிட்டு வருது. எதிர்த்த வீட்டை ஆர்வமா பார்த்தேன். பிறந்து ரெண்டு நாளான குழந்தையாவது அழுமான்னு.. சத்தமே இல்லை. என்னோட அலைபேசி மட்டும் சத்தம் போட்டது குறுஞ்செய்தியோட, செய்திய திறந்து பார்த்தேன்

"சோளிங்கநல்லூர் ஆலோப்ட்க்கு வரவும். அன்புடன் சோழன் "
.
தண்ணி வாங்கி குடிக்க வீட்டு பத்திரத்தை அடமானம் வச்சி குடிக்கிற இடமாச்சேன்னு வந்த செய்திய உறுதிப்படுத்த அழைத்துவிட்டு, அடுத்த அரை மணி நேரத்திலே குடிமகன்களின் உறைவிடத்திலே சோழனை தேடினேன். ஆறு கோழி தொடை சந்துகளை கையிலே வைத்துகொண்டு ஆறுகால் அலங்காரம் செய்து கொண்டு இருந்த்தவரின் கையிலே இருந்து ஒரு காலையும் மிச்சம் வைத்து இருந்த சரக்கையும் கண நேரத்திலே குடித்து விட்டு அமர்ந்தேன்.

எச்சிக்கையிலே காக்கா விரட்டுனா அதிலே இருக்கிற இருக்கிற ஒட்டி இருக்கிற இறைச்சி வீணா போய்டும்னு நக்கி சாப்பிடுற நீர் இங்க எப்படி


"நான் அமெரிக்கா போறேன் நசர்"

"சொல்லவே இல்லை"

"நீதான் சென்னையில்  ஈசியா பிக்கப் பண்ணி ஈ சி ஆர் ரோடு போக முடியலை, பெங்களூர்ல பார்க்ல புல்  மேய போற ஆடு, மாடு எல்லாம் உசார் பண்ணன்னு ஓடிபோய் ஒரு வருசமாச்சே  "

"போனதுக்கு நல்லா படிச்சிக்கிட்டேன்"

"கன்னடாவா"

"இல்ல..உள்ளுர்ல விலை போகாத துண்டு எங்கேயும் போகாதுன்னு"


உண்மையா இருந்தாலும் அடுத்த நாலு ரவுண்ட்க்கு அப்புறமாத்தான் ஒத்துகிட்டேன்.


வீட்டுக்கு வரும்போது கடைசியா சோழன் சொன்னது மட்டும் ஞாபகம் இருந்து

’உன் கூட இருந்த வரைக்கும் டீக்கடைக்கும்  ஆபீசுக்கும் நடந்து நடந்தே கால் தேஞ்சி போச்சி, இப்ப அந்த தேஞ்ச காலை கோழி கால் போட்டு முட்டு கொடுக்க எனக்கு ஒரு ஆள் இருக்குன்னு’ சொன்னபோது  என் துண்டு போனதும் இருந்த கவலையை விட அவருக்கு துண்டு கிடைச்ச கவலை நூறு மடங்கு அதிகமானது. ரெண்டுபேருமே எலிக்கு சிக்ஸ் பாக்  வச்சது மாதிரி இருப்போம்.அழகிலிலே!  அழகனுக்கும், பேரழகனுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் தான்.

வீட்டின் அழைப்பு மணியை அழுத்தினேன்.


சுமி வந்து கதவை திறந்தாள். என் கேள்வியை அறிந்தது போல எனது பதிலுக்கு எதிர் பார்க்காமல்

"மழை வருகிறமாதிரி இருந்ததுன்னு அத்தை தங்கிட்டு போக சொல்லிட்டாங்க" ன்னு சொல்லிட்டு போய்ட்டா.

என்னசொல்லுறதுன்னு யோசிச்சி பேசுற அளவுக்கு நிதானம் இல்லை. மாடி ஏறின ஞாபகம் மட்டும்தான் இருக்கு. மட்டையான ஞாபகம் இல்லை. எவ்வளவு மட்டையானும் மனசிலே நிம்மதி இல்லைனா தூக்கம், தொலைந்து போன புளியங்குடி ஆறு மாதிரி தொலைந்து விடும் என்று பேரிலக்கவாதி நசர் பிசிர் சொன்னதைப் போல காலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் என்ன செய்வதுன்னு தெரியாமல் கொசுவத்தி சுத்த போறேன்.

நான் சென்னையிலே வேலைக்கு போய் ரெண்டு வருஷம் கழித்து வேலை தேடி ஊரிலே இருக்கு பக்கத்து உறவு பெண் சுமி எங்க வீட்டு வந்தாள்.  முறைக்கு முறைப்பெண்ணாக இருந்தாலும்,, நான் ஒரு நவநாகரிக இளைஞன், கைலி கட்டிக்கொண்டு வெளியே சென்றால் எந்த கட்டிட வேலைக்கு போற தம்பி? டவுசர் போட்டு போனால் குப்பை வண்டி இன்னும் எங்க தெருவுக்கு இன்னும் வரைலைன்னு சொல்லுற அளவுக்கு, அளவுக்கு அதிகமான அழகு இருந்ததினாலே தானே வடக்கூர் காரியை கல்யாணம் முடிச்சி இந்த சமுதாய ஓட்டைய  அடைக்கனும்னு கொலைவெறியிலே துண்டை வைத்து சுத்திகிட்டு அலைஞ்சேன்!

வீட்டிலே சுமி ரெம்ப நாள் இருந்தா எங்க ரெண்டு பேருக்கும் முடிச்சி போட்டுருவாங்கன்னு, அவளை சீக்கிரம் வேலைக்கு அனுப்பணுமுன்னு சுமிக்கு படிக்க நிறைய உதவி செய்வேன். நேர்முகத் தேர்வுக்கு பயிற்சி கொடுப்பேன். , நான் சொல்லுகிற விசயங்களை சொல்லி ஆச்சயரியபடுற அவளைப் பார்த்து

’ஏன் உன் முகத்தை கண்ணாடியிலே பார்த்த மாதிரி அதிர்ச்சியா பார்க்குறன்னு’ கேட்பேன். அப்ப அவ சிரிக்கும் போது கொஞ்சம் சப்பையா இருக்கும். இப்ப எனக்கு அவ சிரிக்கும் போது என் முகத்தை நான் கண்ணாடியிலே பார்த்த மாதிரி வலிக்கிறது. இந்த ஒரு வருட இடைவெளியிலே அவள் அழகு ஆலிவுட் நடிகை அளவுக்கு உயருமுன்னு எதிர்பார்க்கலை. பக்கத்திலே பக்கோடா இருக்கும்போது பல்லை கடிச்சிட்டு எலக்கியவாதியா  இருந்திட்டேன். எவனோ ஒருத்தன் பக்கோடாவை ஆட்டையப் போட்டுவிட்டான். இப்ப பல் காட்டியும் பக்கடா கொடுக்க ஆள் இல்லை.


காலையிலே அம்மாவின் வற்புறுத்தலின் பேரிலே சுமியை பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு கூட்டி சென்றேன். ரெண்டு பேரும் பேசலை. கொஞ்ச நேரம் கழித்து அவள்

"என் மேல கோபம் இல்லையே "

"இருக்குன்னு சொன்னா, ரோஜா பூவையும், மஞ்ச கயிறையும் வாங்கி இப்பவே தாலி கட்டுங்கன்னு சொல்லுவியோ"

"சொல்லுவேன், ஆனா உங்க கிட்ட இல்ல"

"ம்ம்ம்.. புரியுது"

"உங்க அம்மாகிட்ட சொல்லுங்க ஓவரா கனவு கானுறாங்க"

எனக்கும் சேர்த்துச் சொன்னமாதிரியே இருந்தது.சுமியை பேருந்திலே அனுப்பி விட்டு சோழனுக்கு செய்தி அனுப்பினேன். பாரிமுனையிலே கருவாட்டு கடையிலே மீன் பிரியாணி சாப்பிட போக இருப்பதாக இருந்த திட்டத்தை மாற்றி வளசரவாகத்திலே நண்டு பிரியாணி நல்லா இருக்கும் என்று சொன்னேன். அடுத்த ஐந்து நிமிடத்திலே வீட்டுக்கு வந்து விட்டார்.

நண்டு பிரியாணின்னு  சொல்லி ஏமாத்தினாலும், நாலுகாடை பிரை நாலு குவாட்டரும் வாங்கி கொடுத்து பசியை அடக்கினேன். இருவரும் கடையிலே போட்ட அலப்பறையிலே கடைக்காரர் எங்க புகைப்படத்தை எடுத்து வைத்து கொண்டு, இனிமேல இவனுக ரெண்டு பேரும் வந்தா உள்ளே விடவே கூடாதுன்னு சொல்லிடாரு. அடுத்த ரெண்டு வாரத்திலே சோழன் அமெரிக்கா சென்று விட்டார். விமான நிலையத்திலே எனக்கு அவரோட நண்பியை அறிமுகம் செய்துவைத்தார். பதினாறு பெற்று பெருவாழ்வு வாழ்கன்னு பெருசு மாதிரி வாழ்த்து சொல்லிவிட்டு வந்தேன். அடுத்த ரெண்டுமாததிலே அம்மா சுமியை திட்டி கொண்டுருந்தாள்.விசாரித்த போது அவளுக்கு என்னை கல்யாணம் பண்ண பிடிக்கலைன்னு சொல்லிவிட்டாள் என தெரிந்து கொண்டேன். துண்டை என் சங்கில் போட்டு இறக்கிய வலி.


நிராகரிப்பின் வலிக்கு
நிரந்தர நித்திரை
மருந்து அல்ல

என்று ஒரு வரிகவிஞர் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. அடுத்த ஆறுமாதத்திலே சுமி அவன் காதலனை திருட்டுத் திருமணம் செய்து கொண்டாள். தற்போது கணவருடன் அமெரிக்காவிலே வசித்து வருகிறாள். எப்பவாவது மின்னஞ்சல் வரும் சுமியிடம் இருந்து, அவள் முடிக்கும் முன் உங்க முகத்தை கண்ணாடியிலே பார்த்த மாதிரி அதிர்ச்சி அடையாதீங்க என்று சொல்லுவா... மன்னிக்கணும் சொல்லுவாங்க.

சோழன் இப்ப குடுகுடுப்பையாகி இருக்காரு,  வெள்ளையம்மாவிடம் ஓசி முத்தம் பெறுவது எப்படின்னு கிளப்ல சேர்ந்து அவரு காதலை  அவரு அமெரிக்கா போன ஒரு வருசத்திலே கள்ளு பானைய போல உடைத்துவிட்டார். எனக்கு ரெம்ப சந்தோசமா இருந்தது. இன்னும் இருக்கிறது. சாதி, மதங்களை விட்டு கட்டுடைக்க நாங்க தயாரா இருந்தாலும் எங்களுக்கு கால் கட்டு போட இன்னும் யாருமே தயாரா இல்லை.

அளவுக்கு அதிகமா அழகா இருந்தா இப்படியும் பிரச்சனைகள் வரலாம் என்பதற்கு நாங்கள் ஒரு உதாரணம் என்று சொல்லி கொண்டு வாய்ப்பளித்த அனைவருக்கும் நன்றிகூறி விடை பெறுகிறேன். நன்றி! வணக்கம்.

என்னை கல்யாணம் பண்ணுவியா?

என்னை கல்யாணம் பண்ணுவியா என்கிற வசனத்தை முதல்ல துரைமார்கள் படத்திலே தான் பார்த்தேன், வைர மோதிரத்தை கையிலே எடுத்துகொண்டு வெள்ளையம்மா முன்னாடி மண்டியிட்டு கேட்பார், அதை கேட்டுட்டு மின்சாரத்தை தொட்டதுபோல கைய கால உதறி ஒரு நட்டுவக்காலி குதி குதிச்சி வராத கண்ணீரை வரவச்சி ஆமான்னு சொல்லுவதை கேட்ட வெள்ளையப்பன் செத்துப்போன குழியிலே இருந்து உயிரோடு வந்ததுபோல ஒரு சந்தோசப் பார்வைப் பார்த்து வெள்ளயம்ம்மா வாயிலே வாயை வைத்து பழசாறு குடிக்கிறதோட படத்தை முடிப்பாங்க.

இப்படிப்பட்ட கலைநயம் மிக்க படங்களைப் பார்த்து நானும் இந்த வசனத்தை யாரிடமாவது சொல்லணும் என்று நினைச்சிகிட்டே ஐந்து வருடம் ஓடிபோச்சி, ஆறாவது வருசத்திலே நான் அமெரிக்கா வந்துவிட்டேன். இங்க எனது   பொழுதுபோக்குகள் என்னண்ணன்னு பேச நேரமில்லை, அதைப்பத்தி பின்னாளிலே பார்க்கலாம்.

ஒரு நாள் அழகிய மாலை நேரத்திலே நான், வங்கியில் பணம் கொடுக்கல் வாங்கல் செய்பவர்(teller) முன்னே நிற்கிறேன்,தானியங்கி பணம் பட்டுவாடா செய்யும் இயந்திரம் வேலை செய்யாததாலே, மாலையிலே மருந்து குடிச்சி மட்டையாக பணம் எடுக்க வரிசையிலே காத்துகொண்டு இருந்தேன். எனது முறை வந்தபோது என்னை அழைத்தாள் ஒரு கருப்பழகி, அதாவது கருப்பம்மா, இவ்வளவு நாளும் வெள்ளையம்மாளுக்கு துண்டு சேவை செய்த நான் இன்று கருப்பமாவுக்கு சொம்பு அடிக்கப்போறேன். துண்டு விசயத்திலே நான் ஒரு பொதுநலவாதி என்று நிருபிக்கவே இந்த முயற்சி.

எனக்கு வணக்கம் வைத்துவிட்டு,வந்த விஷயம் கேட்டவளிடம் பணத்தேவையை சொன்னேன், அதற்கான வழிமுறைகளை முடித்துவிட்டு பணம் கொடுக்கும் முன் 

"உங்க கடன் அட்டைக்கு வெகுமதியா நீங்க செலவழிக்கும் ஒவ்வொரு நூறு டாலருக்கும் பத்து டாலர் திரும்பி வரும், உங்களுக்கு இந்த முறையை தேர்ந்து எடுக்க விருப்பமா ?"

"இந்த சேவைக்கு வருடாந்திர கட்டணம் ஏதும் இருக்கா?"

"இல்லை.. இலவசம்"

"இப்ப இலவசமுன்னு சொல்லிட்டு அப்புறமா காசை ஆட்டையப்போட்ட என்ன செய்ய, உங்களிடம் வந்து காசு கேட்கவா?"

அவங்களுக்கு ஒரே சிரிப்பு பதில் சொல்லமுடியாம, கருப்பம்மா சிரிக்கிற அளவுக்கு நகைச்சுவை சொல்லி இருக்கேன்னு நினைப்புக்கு போகும் முன்னேதான் அவள் அழகைப் பார்த்தேன், கருப்பா இருந்தாலும் அடுத்தவர்களை கவரும் முகம், அவளின் சிரிப்பு அவளுக்கு மேலும் அழகு சேர்த்தது. வர்ணிப்பு அம்புட்டுத்தான். சாணிய கரைச்சி ஊத்துற அகாடெமி விருது பெறனும்முன்னு வர்ணிப்புகளை ரெம்ப குறைத்துவிட்டேன்(இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பா).

அதன்பின் அவளோட சிரிப்பை பார்க்க தினமும் ஒரு முறையாவது அவளை வங்கியின் கண்ணாடி வழியாக இருந்து பார்ப்பேன்,வாரத்திலே மூன்று முறையாவது பணம் எடுக்கும் சாக்கிலே அவளை சந்திப்பேன், ஒரு நாள் என்னிடம் 

"வெளியே தானியங்கி பணம் எடுக்கிற இயந்திரம் இருக்கும் போது நீங்க இங்க வர சிறப்பு காரணம்?" 

"உங்களைப்பார்க்க, உங்க சிரிப்பை பணத்தோட பையிலே அள்ளிப்போட்டு போகத்தான்"

கேட்டுட்டு சிரித்துவிட்டு

"வேற ஏதும் இருக்கா?"

"இன்னும் நிறைய இருக்கு, ஆனா அதை இங்க சொல்லமுடியாது"

"நான் கேட்டது வங்கி விசயமா?"    

"நான் கேட்டது வாழ்க்கை விசயமா?"

"நல்லாவே பேசுறீங்க"

"உங்க அழகைப் பார்த்தா பேச்சு நயாகரா அருவி மாதிரி வருது"

"ம்ம் பார்க்கலாம்"

"உங்க வேலை எப்ப முடியும்?"

முடியுறப்ப சொல்லுறேன், இப்ப நீங்க போகலாம். அடுத்த வாடிக்கையாளர் காத்துகொண்டு இருக்கிறார்.

எளவெடுத்த 

சனியன் 

நிம்மதியா 

இருக்க 

விட மாட்டானே

என்ற ஒரு இலக்கிய கவிதை(வரி வரியா இருக்குல்ல, வேற என்ன வேணும் கவிதைக்கு) மனதிற்குள்ளே நிழலாடி விட்டு சென்றது.அன்று மாலையே அவளை சந்தித்தேன்.

"குட்டிபோட்ட பன்னி மாதிரி எங்க அலுவலகத்தை சுத்தி வந்து என்னை சந்தித்துவிட்டீர்கள்?"

"நூறு சதவீத அர்ப்பணிப்பான உழைப்பு எனது வெற்றியின் ரகசியம்" 

"இன்று எனக்கு நிறைய நேரம் இல்ல, நாம ரெண்டு பேரும் காபி குடித்து விட்டு செல்லலாம்"

சரி என்று தலையாட்டிவிட்டு, காபியுடன் கடலையை முடித்தேன், அன்று முடிந்த சந்திப்பு மீண்டும் தொடர்ந்தது, காபியோட  நில்லாம சாப்பாடு வரை சென்றது. சந்திப்புகள் வளர்ந்துகொண்டு இருந்தாலும், இன்னும் என் மனசிலே உள்ள எண்ணத்தை சொல்லலை,அவளிடம் பேசும் போது, அவளுடைய தரத்திற்கு ஏற்றவாறு எனது பேச்சுக்கள் அமையும், கொஞ்சம் ௬டஅவளை சோர்வு அடைய செய்யாதவாறு பார்த்துகொள்வேன்.

 ஒரு நாள் நாங்கள் இருவரும் வார இறுதி நாட்கள் பற்றி பேசிக்கொண்டு இருக்கும் போது நான் அவளிடம்

"நடன விடுதிக்கு செல்வோமா, நாம ரெண்டு பேரும்"

"ம்ம் போகலாம் .. ஆனா இந்த வாரம் வேண்டாம், அடுத்த வாரம் செல்வோம்" என்று சாதரணமாக பதில் சொன்னாள்.என் மனசிலே அசாதாரண மாற்றம் இருந்தாலும் வெளிக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. நாங்கள் நடன விடுதிக்கு செல்ல குறித்து வைத்து இருந்த நாளும் வந்தது, அவளை நடன விடுதி முன் சந்தித்தேன்.என்னைபார்த்து புன்னகை புரிந்தாள்.

"ஆட்ட விடுதிக்கு உள்ளே போகலா"

"ஒரு ரெண்டு நிமிஷம்"

ரெண்டு நிமிஷம் பத்து நிமிசமாச்சி, பதினைந்தாவது நிமிசத்திலே எங்களுக்கு பின்னால் இருந்து ஒரு குரல்

"யே பேபி..என்னைய நினைச்சி ஏங்குறியா "  என்று கேட்டவனிடம்

"அடி செருப்பால...நீ எல்லாம் ஒரு மனுசானா?"

"எம்மேல கோபமா?"

"இவனை பாத்து நல்லா கத்துக்கோ?" என்னை கை காட்ட

"ஒ.. இவ்வளவு நாளும் என்னிடம் சரியாப் பேசாததுக்கு இவன் தான் காரணமா?"

"ஒரு பெண்ணை எப்படி சந்தோசமா வச்சி இருக்கனுமுன்னு வெளிநாட்டு பன்னிக்கு தெரியுது, உள்ளூர் ஓணான் உனக்கு தெரியலையே"

பன்னின்னு சொன்னதுக்கு நானே கவலைபடலை, ஆனா ஒணான் பெயரைகேட்டு அண்ணாச்சி கடும்கோபத்திலே இங்கலிபிசிலே ஐஞ்சி நிமிசத்துக்கு விடாம ஒரே திட்டு, திட்டு முடிச்ச உடனே ரெண்டு பேரும் என்னையப் பார்த்தாங்க, நான் அமைதியாவே இருந்தேன், உடனே கருப்பமா

"இந்த திட்டை எல்லாம் கேட்டுகிட்டு என்னால சும்மா இருக்க முடியலையே" என்று புலம்ப, உடனே நான் கருப்பண்ணாச்சியிடம்

"நான் வெளிய பல்ல காட்டிட்டு மொக்கை அடிக்கிற ஆளா இருந்தாலும், உள்ளுக்குள்ளே பல்லகடிச்சிகிட்டு எழுதுற இலக்கியவாதி துங்கிகிட்டு இருந்தான், நீ இவளை திட்டி அவனை எழுப்பி விட்டுட்ட, இப்ப சொல்லுறேன் கேட்டுக்கோ, இனிமேல இவளை திட்டின உன் மண்டையிலே கொட்டுவேன்"

மறுபடியும் ரெண்டு பேரும் என்னையப்பார்த்தாங்க, உடனே கருப்பம்மா

"பக்கி .. பக்கி இவன் விடாம உன்னையதானே இவ்வளவு நேரமும் திட்டினான், நீ என்னைய திட்டாதேன்னு சொல்லுறே?"

சாதாரணமாவே அண்ணாச்சிமார் பேசுறது புரியாது, இந்த லட்சணத்திலே என்னை திட்டினா எப்படி புரியும், இருந்தாலும் சமாளிச்சேன்.

"உனக்காக எதையும் தாங்குவேன்"

"இவனுக்கு என் மேல இருக்கிற அன்பில கால் வாசி உன்னிடம் இருக்கா, இவன் காலை நல்ல கழுவி குடி, அப்பத்தான் உனக்கு புத்தி வரும்"

நான் உடனே "இப்ப தண்ணிக்கு எங்க போக, அதுமட்டுமில்லாம இந்த குளிரிலே சூவை எல்லாம் கழட்டனும்"

நான் சொன்னதை எல்லாம் பொருள் படுத்தாமல் அண்ணாச்சி கருப்பம்மா முன்னாடி மண்டியிட்டு பையிலே இருந்த மோதிரத்தை எடுத்து

"வில் யு மார்ரி மீ?" கேட்டுட்டு அப்படியே கருப்பம்மா கண்களைப் பார்த்து ஏக்கத்துடன் காத்துகொண்டு இருந்தார்.இதை சற்றுமே எதிர் பாராத கருப்பம்மா

"ஏய்ய்ய்ய்ய்...  நீ என்ன பண்ணுற.. நீ என்ன பண்ணுற .. நீ என்ன" என்று சொல்லிவிட்டு அவனைமட்டுமே பார்த்தாள். அவன் மட்டுமே அவள் கண்ணுக்கு தெரிந்து இருக்கவேண்டும்.கொஞ்ச நேரத்திலே ஆர்ப்பாட்டம் ஆரவாரம் இல்லாமல் அவன் கைகளை பற்றி கொண்டு ஆமா என்ற ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொன்னாள்,நான் அந்த இடத்தை விட்டும்,அவள் என் மனதைவிட்டும் வெளியேற அந்த ஒரு வார்த்தை மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தது.

முத்தமிட்ட மெக்ஸிகோ அழகி

அமெரிக்காவிலே காலடி எடுத்து வைத்த உடனே நிலவுக்கு  சென்று கொடியை நாட்டின ஆம்ஸ்ட்ராங், ஏற்கனவே  அங்கே டீ கடை வைத்து இருந்த நாயரிடம் ஓசி டீ வாங்கி குடித்துக்கொண்டு, இவன் எப்படி இங்க வந்தான் என்று நினைத்ததைப் போல, நானும் வந்திறங்கிய உடனே இவ்வளவு இந்திய வம்சாவளியினர் எப்படி வந்தாங்கன்னு கொண்டு வந்த பீடியைப் பத்த வைத்து கொண்டு பீடிகையாய் யோசித்துக்கொண்டு இருந்தேன்.

மச்சான் அமெரிக்காவிலே சிரிச்சாலே ஒண்ணு கண்ணத்திலே கொடுப்பாங்களாம்னு நண்பன் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது, இங்க இருக்கிற நம்ம ஊரு மக்கள் நம்ம பண்பாடு, நாகரிகம்,கலாச்சாரம்  எல்லாம் இவங்ககிட்ட சொல்லிக் கொடுத்து இவங்களை கெடுத்து வச்சி இருப்பாங்களோ என்று அடிமனதிலே எண்ணம் வரும் போது அடிவயறு கலங்கி போச்சி. பொட்டிய கட்டும் போதே ரெண்டு மூணு ஓசிமுத்தம் வெள்ளையம்மாவிடம் வாங்க வேண்டும் என்ற கனவிலே வந்தேன்.என் கனவு கானல் நீர் ஆகும் என்ற நினைப்பு வரும் போது நினைவிலே டக்கிலாவும்,ஷிவாஸ் ரீகலும் வந்து போயின,இப்படியே யோசனை செய்து கொண்டே இங்கு வந்த முதல் வாரம் ஓடியது. அதன் பின் வந்த வேலைகளைகவனிக்க அலுவலகம் சென்றேன்,நான் மூணு மாதம் மட்டுமே வந்ததினாலே அலுவலகம் சென்ற நாள் முதலாகவே வேலைப்பளு அதிகமாகவே இருந்தது.

காலையிலே முதல் ஆளா வந்து, கடைசி ஆளா வீட்டுக்கு போவேன்.ஒரு நாள் மாலை பரப்பரப்பான வேலைகளுக்கிடையே கொஞ்சம் "காலை எடுக்கமுடியுமா?" என்ற குரலை கேட்டு

"நாற்காலியிலே இருக்கிற நான் யாரு மேல கால் போட்டு இருக்க முடியும்"   என்ற யோசனை யிலே திரும்பிப் பார்த்தேன்.

"குப்பை தொட்டியிலே இருந்து காலை எடுக்க முடியுமா?.. நான் குப்பைகளை அப்புற படுத்தவேண்டும் "

அப்போதுதான் கவனித்தேன், நான் எனது இடத்திலே வைத்து இருந்த சின்ன குப்பை தொட்டி மேல் எனது கால்களை வைத்து இருந்தேன்.குப்பை தொட்டியை அவளிடம் எடுத்துகொடுத்து விட்டு, குப்பை போடுகிறவளே எம்புட்டு அழகா இருக்கா என்று மனதிலே நினைத்துகொண்டேன். ஹோலிவூட்ல கதாநாயகியா நடிக்க வேண்டிய அழகு குப்பை அள்ளுதேன்னு நிக்கும் போதே என் மனசு குப்பையாகிபோச்சி.

குப்பை தொட்டியை வாங்கி விட்டு

"நீ ஆப்பிரிகாவா?" என்று கேட்டாள். ஓர் சிகப்பு அழகு கிளியப் பார்த்து இப்படி ஒரு கேள்வி கேட்டுவிட்டாளே என்று நினைக்கும் போதே கண்ணாடியிலே என் முகத்தை கண்டு பிடிக்க முடியாமல் போன ஞாபகங்கள் வந்து போயின இந்த இடப்பட்ட நேரத்திலே . மறுபடியும் "நீ ஆப்பிரிக்காவா"

"இல்ல இந்தியா"

'இந்தியாவிலேயும் இங்க மாதிரி நிறைய கருவண்டுகள் இருக்கோ?"

நான் பதில் சொல்லாம, பல்ல காட்டிட்டு, அவகிட்ட "இங்கே நிறைய கருவண்டு இருக்கும் போது என்னையப் பார்த்து நீ ஆப்ப்ரிக்கவான்னு ஏன் கேட்டீங்க"

"இங்க இருக்கிற கருவண்டு இம்புட்டு கஷ்டப்பட்டு எல்லாம் வேலை பார்க்கமாட்டாங்க"

அவங்க சொன்ன விளக்கம் அப்ப புரியலை , ஆனா புரிஞ்சிகிட்டேன், அடுத்த நாட்களிலே

பொது இடத்திலே சிகரட் பத்த வச்சா..குறைந்தது நாலு அண்ணாச்சிமார் வந்து எனக்கு ஒண்ணுன்னு கேட்டு வாங்கிப்பாங்க, முதல்ல துரைமார்களுக்கே பிச்சை போடுறோம்முன்னு பெருமையா நினைச்சாலும், இவங்களுக்கு பிச்சை போட்டு நான் பிச்சை காரன் ஆகிவிடுவேன் என்ற நினைப்பு வந்துவிட்டது, அதனாலே பொது இடத்திலே தம் அடிக்கிறதில்லை. சிகரட் தப்பிச்சாலும் நடத்துவரும்போதே கேட்பாங்க

"ஒரு டாலர் கொடுக்க முடியுமான்னு", வேற வழி இல்லாம கொடுக்க வேண்டிய இருக்கும், எப்படின்னாலும் ஆட்டையப் போட்டுடுறாங்களே, சில அண்ணாச்சிமார்கள் வேலைக்கே போக மாட்டாங்கபோல என்பதையும் தெரிந்துகொண்டேன்.

நான் தினமும் அலுவலகத்திலே இருந்து தாமதமா வருவதினாலே, எப்படியும் அந்த குப்பை அழகியை சந்தித்துவிடுவேன், அவளிடம் பேசியதிலே இருந்து அவள் மெக்ஸிகோ வம்சாவழியை சேர்ந்தவள் என்று தெரிந்துகொண்டேன்.எங்களோட மொக்கைகள் தினமும் தொடர்ந்தது, ஆனா சுவாரஸ்யமாப் போச்சி, சில நாட்களிலே அவளை எனக்கு ரெம்ப பிடிச்சிபோச்சி, அவளைப் பார்த்து ரெண்டு வார்த்தைபேசலைனா சோறு தண்ணி இறங்காத அளவுக்கு, இருந்தாலும் நான் ரெம்ப நாகரிகமானவன்(?) என்பதாலே நல்லவன் மாதிரி எதையும் வெளிகாட்டவில்லை.

சிலநாட்களுக்கு பின் ஒரு நாள் மாலையிலே என்னிடம் ஒரு தண்ணிப் பாட்டிலை கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.வாங்கிவிட்டு அவளைப் பார்த்தேன். நீ தினமும் புதிதாக பாட்டில் வாங்கி,குடித்தது போக மிச்சம் விட்டுச்செல்லும் தண்ணியோட சேர்த்து பாட்டிலை குப்பை தொட்டியிலே போடுகிறேன்.நீயும் உங்க ஊரு ஆளுங்களைப்போல விரல்ல வெண்ணை எடுக்கிறவனா இருப்பியோ என்று நான் உனக்கு வாங்கிவந்தேன், இனிமேல நீ இருக்கும் இடத்திலே இருந்து இந்த பாட்டிலை எடுக்கமாட்டேன்.

என்னோட ஞாபகமா தண்ணிபாட்டிலை ஆட்டையபோட்டு வைத்து இருக்கிறாள் என்ற நினைப்பிலே இருந்த என் கனவிலே மண் விழுந்தாலும், ஓசியா கிடைத்த தண்ணி பாட்டிலைகண்டு, அடிக்காமலே காதல் போதை ஏறி  மனம் தள்ளாடியது. வேலைப்பளுவிலே பல்லு விளக்காம அலுவலகம் சென்றாலும், அவளிடம் பல்லைகாட்டாமல் பொழுது முடிவதில்லை.எல்லா கதைகளுக்கு ஒரு முடிவு இருப்பதைப்போல எனது கதைக்கும் முடிவு நெருங்கிவிட்டது, நான் வந்த வேலை முடிந்து திரும்பும் நாள் வந்தது,
    
 நான் சொல்லி வைத்து இருந்தேன், மாலை ஆறு மணிக்குள் நான் கிளம்பிவிடுவேன் என்று, அதனாலே நான் திரும்பி ஊருக்கு செல்லும் நாளிலே அவள் சீக்கிரமே வந்துவிட்டாள்.வெளியே காபி சாப்பிட போனோம், காபி மண்டுற சத்தத்தை தவிர வேற எதுவுமே பேச முடியலை, கிளம்பும் நேரம் வந்தது அவளிடம் கையை கொடுத்து விட்டு கிளம்பு முற்ப்பட்டேன். உடனே என்னை பிடித்து முத்தம் கொடுத்தாள், பல நாள் கனவு பலித்துவிட்டது என்ற சந்தோசத்திலே நான் அவளிடம் "ஐ லவ் யு" என்றேன். அவளும் என்னிடம் "ஐ லவ் யு அஸ் எ பிரதர்" என்று சொல்லிவிட்டு அவள் கண்களிலே கண்ணீர் வந்துவிட்டது. எனது கண்களிலே இருந்த காதல் அவள் கண்ணீரிலே கரைந்துவிட்டது.

விமான நிலையம் வந்து பெட்டிகளை கொடுத்து உள்ளே சென்று விமானம் ஏறி சொல்ல வரிசையிலே நிறுக்கும் போதே நினைத்தேன், ஊருக்கு போன உடனே நண்பனிடம் "அமெரிக்காவிலே அன்பு, பாசம் எல்லாம் தேவைக்கு அதிகமாகவே இருக்கு, ஆனால் வெளி உலகத்துக்கு அது தெரிவதே இல்ல" என்ற உண்மையச் சொல்ல வேண்டும்.

மனநோயாளியின் வாக்குமூலம்

"அப்ப எனக்கு எத்தனை வயசுன்னு தெரியலை, இப்ப எனக்கு எத்தனை வயசுன்னு தெரியலை, ஆனா ஏழு கழுதை வயசாகி இருக்கும்னு  நினைக்கிறேன்,என்னோட அஞ்சு வயசிலே அஞ்சுவைப் பார்த்தேன், அதுக்கு அப்புறம் அவளை பார்க்கவே முடியலை"

"ஏன் நீங்க முயற்சி செய்யலை, அவங்களை கண்டு பிடிக்க ஏன் முயற்சி செய்யலை, சொல்லுங்க .. சொல்லுங்க."

"யோவ், அவங்க அப்பனுக்கு வேலை மாற்றுதலாகி ஊருக்கு போய்ட்டான், அவரு அரசாங்க வேலை பார்த்தவர், எங்க அப்பா அரசாங்கம் உருவாக வேலை பார்த்தவர்(குடி மகன்), அதுவும் டவுசர் ௬ட போட தெரியாத வயசிலே   யாரைத்தேடி எங்க எப்படி அலைய முடியும்?"

"உன்னோட நிலையிலே இருக்கிறவங்க, ஐஞ்சு வயசிலே அம்பது வயசு ஆள் மாதிரி இன்னொரு ஆள் உள்ளே இருந்து உள்குத்து வேலை செய்வாரு"

"வேலைக்கு அரை கிழவன்களை எல்லாம் எதுக்கு வைக்கிறேன், ஒரு நல்ல பெண்ணை பார்த்து வைத்து இருப்பேனே?"

"உங்க உள்ளேண்ணத்திலே கலந்த உப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமா வெளியே வருது, சொல்லுங்க நீங்க யாரு?"

"அடி செருப்பால, எத்தனை வாட்டி இந்த கேள்விய கேப்ப?"

"நீங்க சொல்லுற வாட்டி வடக்கூர்ல நிறைய பயன்படுத்துவாங்க, உங்க கிட்ட ஒளிந்து இருக்கிற ஐ.ஐ.டி யிலே படிக்க போய், அறிவு அதிகமாகி கஞ்சா அடிச்ச அந்த ஆசாமிய வெளியே கொண்டு வாங்க, அவனை இன்னைன்னு நான் பார்க்கணும்"

"ஏன் நீ அவன்கிட்ட கடன் வாங்கி கஞ்சா குடிக்கப் போறியா, அறிவு அதிகமா இருக்கிறவங்க எல்லாம் கஞ்சா குடிப்பாங்கன்னா,மருத்துவப் படிப்புக்கு தான் அதிக மதிப்பெண்ணும் அறிவும்  தேவைப்படுது(?), அப்ப நீங்க எல்லாம் கஞ்சா குடிக்கிறவங்களா?"

"உங்களுக்கு எப்பவாது உங்களுக்குள்ளே, வேற யாரும் இருக்கிற மாதிரி உணர்ந்து இருக்கீங்களா?"

"வேற யாரு மாதிரினா, பேய் பிடிச்ச மாதிரியா"

"அப்படியும் சொல்லலாம்"

"எனக்கு தெரிஞ்சு அப்படீல்லாம் தோணலை, எங்க தத்தா சாமியாடி, அவரு அடிக்கடி சொல்லுவாரு, பேய் எல்லாம் உன்னையப்பார்த்து பத்து மீட்டர் விலகியே நிக்குன்னு ,ஆனா நான் தண்ணியப் போட்டா பல பேர் சாமியாடுவாங்க என் மேல"

"அப்ப உங்க கிட்ட எதோ ஒரு சக்தி இருக்கு" 

"இந்த சக்திய வச்சி ஊரிலே பேய் ஓட்டுற கடை போட்டா யாவாரம் நல்லா நடக்குமா? எங்க தாத்தா சொன்னது நானே பேய் நிறத்திலே இருக்கேன், அதனாலே என்னைய பேய் பார்த்தா, அவங்க ஆள்கன்னு ஒதுங்கிபோகுமாம்"

அடுத்த நிமிடத்திலே பன்னி சில்லிப்பதுபோல சிலித்து, வயத்தை பிடித்துகொண்டு, பல தும்மல்களைபோட்டு, தலையிலே வைத்து இருந்த செயற்கை முடி விழுந்து, வழுக்கையுடன் இருந்தவரைப் பார்த்த மனநல மருத்துவர், 

"வி காட் ஹிம், ஹி இஸ் ஹியர்.. ஆபீசர்ஸ் யு மைட் வான்ட் டு செக் திஸ்" 

எல்லா அதிகாரிகளும், மருத்துவரை சுத்தி நிற்கிறார்கள்.

"பன்னி மாதிரி சிலிப்பை எதிர்பார்த்து காத்து இருந்தேன், அப்படி வந்தாதான்   தான் பிள மனிதனின் வரவு,இப்ப உள்ள இருக்கிறது யாருன்னு நீங்களே 

கேளுங்க"

௬டி இருந்த அதிகாரிகளில் ஒருவர், "நீங்க யாரு?" 

"யோவ் எத்தனை தடவை இந்த கேள்விய கேட்பீங்க, நல்ல மாட்டுக்கு ஒரு சூடு, இனிமேல இப்படி கேள்வி கேட்டா, நான் எழுந்து போய்டுவேன், விசாரணை ன்னு  சொல்லி சோறு தண்ணி கொடுக்கலை, அதான் வயத்த வலி வந்து விட்டது"

"அந்த தும்மலுக்கும், பன்னி சிலிப்புக்கும் என்ன அர்த்தம்?"

"ஜலதோஷம் பிடிச்சி இருக்கு, அதான் அப்படி"

"மருத்துவரே என்ன நடக்கு இங்க, அவரு சொல்லுறதை பார்த்தா இவனுக்குள்ளே யாரும் உள்ள இருக்கிற மாதிரி தெரியலையே, உண்மையிலே இவருக்கு மனநிலை பாதிப்பு, பிள மனித தாக்கம் இருக்கா?" 

"நீங்க எல்லோரும் கொஞ்சம் வெளியே போங்க, நான் அந்த ஆளை வெளியே கொண்டு வாரேன், இன்னொரு சிகிச்சை இருக்கு"

"என்னவேனாலும் சிகிச்சை கொடுங்க, அதுக்கு முன்னாடி திங்க ஏதாவது கொடுங்க" 

அனைவரும் வெளியே சென்றதும்

"விசாரணை முடிஞ்சதும் கோழி பிரியாணி வாங்கி தாரேன், மயிலே மயிலே இறகு போடுன்னா போடாது,அது காலை ஒடிக்கனும்,நானே மனநல மருத்துவர் என் மண்டையையே குடையுற நீ, என்னோட விசாரணையோட உண்மையான முகம் உனக்கு தெரியலை, இப்ப நீ உண்மைய சொல்லலை, உன்னையப் போட்டு தள்ளிட்டு,உனக்கு உள்ளே இருக்கிற பிள ஆட்கள் சண்டை போட்டு உன்னையே கொன்று விட்டதுன்னு உன் கதைய முடிச்சுருவேன், என்னை யாருன்னு நினைச்சே, ஒரு காலத்திலேயே போளி வித்த போலி, உன் பருப்பை என்கிட்டே வித்த, உன்னைய போளிக்கு  தொலி ஆகிடுவேன்"

"இப்ப உங்க உள்ள இருக்கிறது யாரு?"

"ம்ம்.. அமெரிக்க ஜனாதிபதி முனியம்மா"

"முனியம்மாவா?"

"போளி விக்கிறவன் மனநல மருத்துவர் ஆகும் போது முனியம்மா அமெரிக்க ஜனாதிபதியாக முடியாதா"

"அப்படினா நானும் ஒரு உண்மைய சொல்லுறேன், நான் மன நோயாளி இல்லை, உன்கிட்ட இருக்கிற போளி வித்த போலிய வெளியே கொண்டு வர கடமைப்பட்ட இந்திய உளவுத்துறை அதிகாரி, நாங்க உங்களை கைது செய்யுறோம்"

"என்னடா சொல்லுற"

மற்ற அதிகாரிகள் வர

"அவரு உண்மையத்தான் சொல்லுறாரு, நீங்க ஒரு போலின்னு உங்க வாயாலே சொல்ல நாங்க போட்ட நாடகம், எல்லோரும் நடிச்சோம், ஆனா நீங்க நடிக்கவே இல்ல, வாங்க சிறையிலே போளி சாப்பிடலாம்" 

"யோவ் .. கோடி .. கோடியா அடிக்கிறவங்களைஎல்லாம் விட்டுட்டு என்னையமாதிரி அஞ்சுக்கும், பத்துக்கும் சிங்கு அடிக்கிறவங்களை நொங்குறீங்களே  ஏன்?" 

"நோகாம நொங்கு திங்கத்தான், இப்ப நீங்க குற்றவாளி, அதனாலே சிறைக்கு ஒரு வாளிய எடுத்துகிட்டு போங்க"

அடுத்த நாள் செய்தி தாள்களிலே "பிரபல மனநல மருத்துவர் ஒரு போளி வியாபாரி" என்ற தலைப்பிலே சுவாரஸ்ய தகவல்களுடன் ....

துரைமார்கள் பெயர்களும், தன் மானத்தமிழனும்

அதாகப்பட்டதாவது போன வரம் தீன்/டீன் ஒரு இடுகையைப் போட்டு, அயல் நாடுகளிலே வாழும் தமிழர்கள் தங்கள் பெயரை வெள்ளைக்கார துரைமார்கள் உச்சரிக்க முடியாம, ராப்பகலா தூக்கம் இல்லாம கஷ்டப்பட்டு, துக்கம் தொண்டைய அடைச்சதாலே, போராட்டம்,கலவரம் மற்றும் உண்ணாவிரதம் எதுவுமே இல்லாம தானாகவே முன் வந்து அவர்களின் கவலையைப் போக்க தங்களோட பெயர்களை அவங்க வாயிலே நுழையுற மாதிரி குப்புசாமி-குப்ஸ், சந்தியா-சாண்டி, ஜெயராமன்-ஜே இப்படி சுருக்கி துரைமார்கள் வாயிலே நெல்லை இருட்டுக்கடை அல்வா போல நுழையும் படியா மாத்தி வச்சிக்குறாங்க(?), ஆனா இந்தமாதிரி தன்மானத்தமிழர்கள் மட்டுமே பெயரை மாற்றி கொள்கிறார்களா என்றால் கண்டிப்பாக இல்லை.

மனவாடும், வடக்கூர்காரங்களும் தங்கள் பெயர்களை இதே காரணத்துக்காக மாற்றி வைத்து கொள்கிறார்கள்,கிரிக்கெட் தவிர  இந்த விசயத்திலும்  இந்தியர்கள் அனைவரும் ஒற்றுமையாக இருக்கிறார்கள் என்பதிலே எனக்கு ஐயம் இருப்பதாக தெரியவில்லை .என் ௬ட வேலை பார்த்த அனப்பத்துல்லா என்ற மனவாடு அனப்ஸ் பேரை மாத்தி வச்சிகிட்டாரு, நான் அனபத்துல்லான்னு சொன்னாலே அவருக்கு கொலைவெறி கோபம்
வரும். யோவ் துரை மார்களுத்தான் உன் பேரை சொல்லமுடியாது, எனக்குமா முடியாது? ன்னு சொன்னவரிடம், பெயர் மரியாதை தெரியாத பக்கியா இருக்கியேன்னு தத்துவமா பேசிட்டு போனாரு,ஒரு நாள்  அவருக்கிட்ட சிக்காகோ போறேன்னு சொன்னேன், அவரு
அதுக்கு சிக்காகோ இல்ல சிகாகோனு சொன்னாரு, இவருக்கு துரைமாரே தேவலாம் போலன்னு நினைத்துகொண்டு பயணத்தை ரத்து பண்ணிட்டு தண்ணியப் போட்டு அவருக்கு நல்லா தண்ணி காட்டினேன், மனுஷன் அதுக்கு அப்புறமா, நான் என்ன சொன்னாலும் மறுத்தே பேச மாட்டாரு.

நம்ம பெயர்களைத்தான் துரைமார்களாலே உச்சரிக்க முடியாம ரெம்ப கஷ்டப் படுறாங்க, ஆனா யாரவது ஒருத்தர் துரைமார்கள் பேரை சரியா உச்சரிக்க முடியலைன்னு புகாரோ இல்ல அனுபவ குறிப்போ எழுதி இருக்கிற மாதிரி தெரியலை,படி அளக்கிற பகவான் கோவிச்சிக்குவாருன்னு வெளியே சொல்லாம இருக்கமா இல்ல, அயல் நாடு வந்து ஆணி பிடிங்கிட்டு இங்கிலிபிசு தெரியலைன்னு அடுத்தவங்க தப்பா நினைப்பாங்கன்னு தன்மானத்தை காக்க, வெள்ளையம்மா, வெள்ளையப்பன் பெயர்களை எல்லாம் கரைத்து குடித்தது போல நடிக்க வேண்டிய இருக்கு(?).

நானும் ஊரை விட்டு விமானம் ஏறும் முன்னே, அலுவலகத்திலே பல நூறு தடவை
சொல்லி அனுப்பினார்கள். நீ வேலைய ஒழுங்கா செய்யுறியோ இல்லையோ, ஆனா துரைமார்களுக்கு எந்த விதமான கண்ணிய குறைச்சல் வரும் படியா நடக்கக்௬டாது.
நானும் நல்லா கோயில் மாடு மாதிரி தலைய ஆட்டிட்டு வந்தேன், வந்த முதல் நாளே அறிமுகப் படலம் எல்லாம் முடிந்து, செய்ய வேண்டிய வேலையைப் பத்தி சொல்லி கிட்டு இருந்தாரு, ஒண்ணுமே புரியலைனாலும், புரிஞ்ச மாதிரியே நடிச்சேன். ரெம்ப அறிவாளியா இருக்கான்னு நினைச்சிகிட்டு, முடிஞ்ச உடனே எனக்கு மின் அஞ்சல் அனுப்புறேன்னு சொல்லிட்டு போனாரு, அவரு மின் அஞ்சல் அனுப்பியதிலே ஒண்ணுமே இல்லை, கேட்டு தெரிஞ்சிக்கலாமுன்னு அவரு அறைக்கு போயிட்டு ஜுஅன் (Juan), ஒரு சந்தேகம்னு கேட்டேன்.

"அவரு யாரு ஜுஅன்?"

"நீங்கதான்?"

"என் பேரு யுவன்.. என்னய்யா பேரை ௬ட சரியா சொல்ல தெரியலையே"

உங்க ஊரிலே ஜெ வை அமுக்கி வாசிக்கனுமுன்னே எனக்கு சொல்லி தரலைன்னு மனசிலே நினைச்சாலும், மன்னிச்சுருங்கன்னு முப்பது தடவை சொல்லிட்டேன். அவரு பேரை நூறு தடவை சொல்லி ஏத்தி வச்சிகிட்டேன்.கொஞ்ச நாள்ல வேலையிலே உலக திறமைய காட்டி (நம்புங்க) கொடி பிடிச்சிகிட்டு இருந்தேன்.எனது திட்ட அணியிலே இருந்தது எல்லாம் உடைஞ்சி போன ரஷ்யாவிலே இருந்து,என்னைய மாதிரி பஞ்சம் பிழைக்க வந்த பெருசுகள்.இவங்ககிட்ட வேலை பார்ப்பதிலே ரெம்ப வசதியான விஷயம், இவங்க பேசுற ஆங்கிலத்தை விட நான் நூறு மடங்கு நல்லாப் பேசுவேன்.அதனாலே நான் இவங்ககிட்ட எப்படி தப்பா பேசினாலும், சரியாப் புரிஞ்சுக்குவாங்க.

 ஒரு நாள் அணியிலே வேலை செய்த ஒருத்தர் பெயரை டோமொர்ட்ரின்னு சொல்லி ௬ப்பிட்டேன்,கேட்டவங்க எல்லாம் என்னைய எப்படியே பார்த்தாங்க, நானும் ரெம்ப அழகா பேரை உச்சரிக்கிறேன்னு நினைச்சி கொஞ்சம் சத்தமாவே ௬ப்பிட்டேன், நான் ௬ப்பிட்டவர்

"எங்க ஐயா எனக்கு ஆசையா வச்ச பேரை இப்படி கொலை பண்ணுறியே?"

வழக்கம் போல தப்பத்தான் சொல்லிட்டேன்னா, அவர்ட்டயும் ஒரு மன்னிப்பு கேட்டு வச்சேன்.அவரு டிமிட்ரியாம், அப்புறமா அதையும் ஏத்தி வச்சேன், ரஷ்ய துரைமார்கள் பெயரின் கடைசி பேரை எல்லாம் படிக்கவே மாட்டேன், அதுக்கு பதிலா நான் நாலு அடி ௬ட வாங்கிக்குவேன். சீனா சப்ப மூக்கன் பெயர்களும் அப்படித்தான், வாயிலே
நுழையாது.சி சான், சூன் சூன்னு பேரு இருக்கும்.

துரைமார்களுக்கு ஏகப்பட்ட சுருக்கப்பெயர்கள் இருக்கும், ராபர்ட்னு இருக்கிறதை பாப் மாத்தி வச்சுக்குவாங்க, இவங்க பெயரை மட்டுமில்லாம, தாத்தா, பாட்டி, வளர்ப்பு தாய், வளர்ப்பு தந்தை வைத்த சொல்லப்பெயரை எல்லாம் தெரிஞ்சிக்க வேண்டிய இருக்கு, காரணம் துரைமார்கள் எல்லாம் ஓடுற குதிரையா இருக்காங்க,நாமும் வளைந்து நெளிந்து அவங்க போக்குக்கு தண்ணி காட்ட வேண்டிய இருக்கு. இப்ப எல்லாம் ஒருத்தர் பெயரை பார்த்தாலே அவரு செல்லப்பெயர் என்னவா இருக்கும், அவரை நண்பர்கள் எப்படி ௬ப்பிடுவாங்க,முன்னாள் காதலி எப்படி ௬ப்பிட்டு இருப்பாங்க, இந்நாள் காதலி எப்படி ௬ப்பிடுவாங்க என்ற வரலாற்று புள்ளி விவரங்களும் கணனியே இல்லாம மண்டைக்குள்ளே எறிடுது.

விடுமுறை கால விருந்தும், மருந்தும்

ஒரு காலத்திலேயே மருந்தை தண்ணியா குடிச்சவன், கடந்த ஆறு வருசமா மருந்துன்னு தாளிலே எழுதி அதைதான் குடிச்சிக்கிட்டு இருக்கேன்,கடந்த  வருட விடுமுறை கொண்டாட்டத்திலே (நடந்து ரெண்டு மாசம் எழுத நேரமும் இல்ல, நடந்ததும் ஞாபகம் இல்ல) எனக்கு படி அளக்கிற பகவான் விருந்தும்,மருந்தும் பரிமாறப்படும் என்று அறிவித்தார்கள், அறிவிப்பு கேட்ட நாளிலே இருந்து மருந்தின் மலரும் நினைவுகள் மனதை கவ்வி கவுத்துப் போட்டது, அவங்க சொன்ன நாளிலே இருந்து கனவிலே விதவிதமான மருந்துகள் தென்பட்டது.

விருந்து கொடுக்கிற நாளன்று காலையிலே ஐந்து மணிக்கு எழுந்து, ஆறு மணிக்கெல்லாம் அலுவலகம் செல்ல தயாராகிட்டேன்.சும்மாவே பகல்ல என் முகம் தெரியாது, ஆனா அன்றைக்கு என் முகத்திலே அப்படி ஒரு பிரகாசம், காலையிலே எழு மணிக்கெல்லாம் அலுவலகம் சென்று,சென்றதுமுதல் சாயங்காலம் விருந்து நடைபெறும் இடத்தை குட்டி போட்ட பூனை மாதிரி சுத்தி சுத்தி வந்தேன்.மதிய சாப்பாடும் இறங்கலை. மாலைக்கு சேமித்து வைக்க கொஞ்சம் இடம் வேணுமுன்னு மொத்தமா விட்டு வச்சேன்.

மாலையிலே முத ஆளா அரங்கத்திற்குள் நுழைந்தேன், ரெண்டு ௬ப்பன் கொடுத்தாங்க மருந்து வாங்க, கொடுத்த அடுத்த நிமிசத்திலே ரெண்டு ௬ப்பனையும் கொடுத்து வயிறை நிறைத்தேன்.நம்ம ஊரா இருந்தா மருந்து கொடுக்கிறவருக்கு பத்து ரூபாயைக் கொடுத்து ௬ப்பன் இல்லாமலே ரெண்டை புட்டி ஆட்டயப்போடலாம், ஆனா இங்க துரைமார்கள் ரெம்ப கண்டிப்பானவங்க,விருந்து உபசரிப்பு விதிப்படி நடப்பவர்கள், என்ன செய்யலாமுன்னு யோசனையா இருந்தப்ப, நம்ம ஊரு தாய்குலங்கள் மூணு பேரைப் பார்த்தேன்.அவங்க எல்லாம் மருந்து குடிக்க மாட்டாங்க என்று நம்பிக்கையிலே நேர அவங்ககிட்ட போனேன்.

"உங்களுக்கு எல்லாம் குடிக்கிற பழக்கம் இல்லன்னு தெரியும், அதனாலே உங்ககிட்ட இருக்கிற மருந்து ௬ப்பனை கொடுக்க முடியுமா?"

"ஒ.. தாராளமா" என்று நாலு ௬ப்பைனை கொடுத்தார்கள், ஆறு இருக்கணுமே, நாலு தானே இருக்கு என்றேன், என்கிட்டே இருந்த ரெண்டை ஒரு மனவாடு அப்பவே ஆட்டையப் போட்டுவிட்டான் என்று ஒருத்தங்க  சொன்னாங்க.அந்த மனவாடு என் ௬ட வேலைபார்க்கிற மனவாடா இருக்குமோ என்று யோசித்துக்கொண்டே வாங்கின நாலிலே ரெண்டை காலி செய்தேன். குடிப்பவர்கள் சிரமப்படுவார்களே என்று படி அளக்கிற பகவான் நிறைய நொறுக்கு தீனிகள் ஏற்பாடு செய்து வைத்து இருந்தார்கள், அதையும் நாம இருக்கும் இடம் தேடி வந்து, எங்க ஊரு திரை அரங்கிலே முறுக்கு விற்பதைப் போல கையிலே ஏந்திக் கொண்டு வந்தார்கள். நொறுக்கு தீனியிலே கவனம் செலுத்த எனக்கு நேரம் இல்லாத காரணத்தினாலே அடுத்த ௬ப்பைனை கொடுத்து ஒரு பாட்டிலை வாங்கி கையிலே வைத்து இருந்தேன்.பின்னாலே இருந்து ஒருவர் என்னை தட்டினார், அவரு என்னோட வேலைபார்க்கிற மனவாடு என்பதை தெரிந்து கொள்ள ஒரு நிமிஷம் ஆகிப்போச்சி. அவர் என்னிடம்

"எத்தனை போய் இருக்கு?"  
    
"ஏழாவது, உனக்கு?"

"எட்டு முடிந்துவிட்டது, இனிமேல ௬ப்பன் இல்ல, ஒரு நாய் நாலு ௬ப்பனை ஆட்டயப் போட்டுட்டான், உங்க சாம்பார் பெண் ஒருவரிடம் ரெண்டு ௬ப்பனை உசார் பண்ணிட்டு,உங்க தோழிகள் யாரவது இருந்தா சொல்லுங்கன்னு சொல்லி வைத்து இருந்தேன், நான் ஓசி ௬ப்பனை காலி பண்ணிட்டு போகுமுன்னே எவனோ ஆட்டயப்
போட்டுட்டான்,அது நான்னு தெரியாமலே, அவன் ௬ட சேர்த்து எனக்கு நாலு திட்டு திட்டிவிட்டு ௬ப்பனுக்கு ஆட்களைத்தேடி இருவரும் போனோம், போகும் முன்னே மனவாடு, ரெண்டு பேரும் போய் நடனமேடைப்  பக்கம் போகலாம் என்று சொன்னார்.

நான் உடனே "நடனமேடைப் பக்கம் போனால், என்னால ஆடமா வரமுடியாது" என்றேன்

"நீங்க ஒரு நடனகாரன்னு சொல்லவே இல்லை"

"கல்லூரியிலே நான் போடாத ஆட்டமே இல்ல,நான்தான் எங்க கல்லூரி மைக்கல்
ஜாக்சன்"

"நீ கண்டிப்பா ஆடியே ஆகணும்,வா போகலாம்"

ரெண்டு பேரும் நடனமேடைபக்கம் போனோம்.அங்க வெள்ளையம்மாக்களும்,
வெள்ளையப்பன்களும் நடனம் ஆடிக்கொண்டு இருந்தார்கள். சாதாரண நேரமா இருந்தா துரைமார்களை பார்த்து சிரிக்கவே மாட்டேன், பதிலுக்கு இங்கலிபிசுல பேச ஆரம்பிச்சிட்டா பதில் சொல்ல முடியாதுன்னு ஒதுங்கியே போவேன், ஆனால்
அன்றைக்கு ஆடுற எல்லோரிடமும் உலக பீட்டர் விட்டேன். அடுத்த அஞ்சு நிமிசத்திலே மனவாடு ஒரு சிலுசிலுப்பு சட்டைய கொண்டு வந்து என்னையப் போடச்சொன்னான், மாப்ள பாசமா சட்டையகொடுக்கான்னு நானும் போட்டுகிட்டேன். அடுத்த பாட்டு வரும் போது, இப்போது இந்திய மைக்கல் ஜாக்சன் நடனனமாடுகிறார் என்று அறிவிப்பு வந்தது.

நானும் அந்த முகரையப் பார்க்கணுமுன்னு திரும்பினா எல்லோரும் என்னையப் பார்த்துகிட்டு இருந்தாங்க, அப்பத்தான் எனக்கு தெரியும் நான் தான் அதுன்னு, என்ன செய்யன்னு தெரியலையே, யோசிக்க நேரமில்லை, சுத்தி இருந்த ௬ட்டம் எல்லாம் கை தட்டி ஆரவாரம் பண்ணினாங்க,மனவாடு மண்ணை கவ்வ வச்சிட்டானேன்னு,எனக்கு  தெரிஞ்ச ஆட்டத்தை போட்டேன், அதாவது கையையும் காலையும் உதைச்சி உடற்பயிற்சி செய்தேன்.என்னோட ஆட்டம் ஆரம்பித்த அடுத்த நிமிடமே ௬ட்டம் கலைய ஆரம்பித்து, அடுத்த நிமிசத்திலே ஒரு வெள்ளையம்மா வந்து என்னோட சிலுசிலுப்பு சட்டைய கழட்டிட்டு இனிமேல இந்த பக்கம் வந்த அடி பிச்சிருவேன்னு சொல்லிட்டாங்க, அதோட பாட்டையும் மாத்திட்டாங்க.

பக்கத்திலே இருந்த மனவாடு "நீ என்னைக்காவது ஆட்டம்னு தாள்யாவது எழுதிபார்த்து இருக்கியா, உன்னைய மைக்கல் ஜாக்சன் சொன்னதுக்கு என்னையும் மேடை பக்கம் வராதேன்னு சொல்லிட்டாங்க. சும்மா இருந்தா உண்மையச்சொல்லி இருப்பேன், மருந்து உள்ள போனதாலே மலையே புரட்டுற பலம் இருப்பதாலே, அவன்கிட்ட மேடை சரியில்லைன்னு சொன்னேன். அவன் என்கிட்டே உன் மூஞ்சியிலே என் பீச்சாங்கைய
வைக்கன்னு சென்னை பாசையிலே திட்டிட்டான்.

நடனமேடைய விட்டு வெளியே வந்த நாங்க ரெண்டு பேரும், வடக்கூர்காரட்ட ஆட்டையப் போட்ட ௬ப்பனை வைத்து, மறுபடியும் ஒரு பாட்டிலை ஏத்திட்டு மீண்டும்  நடனமேடைப் பக்கம் போனோம். அங்க நாங்க முதல்ல ௬ப்பன் வாங்கின பெண்கள் நின்று கொண்டு இருந்தார்கள், அவங்க நடனத்தை ரசித்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். என்னனு தெரியலை திடிர்ன்னு ஒரு ஞானோதயம், பெண்ணிய போராளிய மாறனுமுண்ணு மனசிலே எண்ணம் வந்து விட அவங்ககிட்ட போய் நீங்களும் நடனம் ஆடலாமேன்னு சொன்னேன். அவங்க எங்களுக்கு தெரியாதுன்னு சொல்லிட்டாங்க, அரைமணி நேரத்துக்கு பெண்ணுரிமை காவலர்கள் எழுதியதை சொன்னேன்,என்னோட  தொல்லை தாங்க முடியாமல் அவங்களும் மேடை ஏறி ஒரு பாட்டுக்கு நடனம் ஆடினாங்க.

பாட்டு முடிஞ்சதும் அவங்க கீழே இறங்க ஆரம்பிக்கும் போது, இன்னும் ஒரே ஒரு பாட்டுன்னு கெஞ்சி மறுபடியும் மேல போகவச்சேன்,இப்படியே சொல்லி சொல்லி, பத்து பாட்டு முடிஞ்சி போச்சி, களைப்பிலே மயங்கி விழுற மாதிரி ஆகிட்டாங்க, இருந்தாலும் நான் ஒரு பாட்டுன்னு சொன்னேன்.அவங்க பக்கத்திலே நின்ற மனவாடைப் பார்த்தது ஏதோ சைகையிலே சொன்னாங்க, அவன் என் கிட்ட மாப்ள என்கிட்டே  இன்னும்  ரெண்டு ஒசிக்௬ப்பன் இருக்குன்னு சொன்னதும், ஓடியே போயிட்டேன். அடுத்த ஒரு பாட்டிலையும் காலிபண்ணிட்டு வந்து பார்த்தால்,அந்த மூணு பெண்களை காணும், உடனே அறை முழுவதும் தேடிப்பார்த்தேன், கண்ணுக்கு தென்படலை. உடனே மனவாடுக்கிட்ட

"அந்த பெண்களை எங்கன்னு கேட்டேன்"

"டேய் நீ அவங்களுக்கு பண்ணின கொடுமைக்கு, உன்னையெல்லாம் நடுத்தெருவிலே நிக்க வச்சி சுடனும்"

"மகளிர் உரிமை காவலனா மாற நினச்சது தப்பா?"

"நம்ம ஊரா இருந்தா, உன்னைய மகளிர் காவல் நிலையத்துக்கு ௬ட்டிட்டு போய் இருப்பாங்க, எத்தனை பாட்டுக்கு தான் அவங்க ஆடுவாங்க,மேடைய விட்டு வெளிய போக இருந்தவங்களை கை எல்லாம் பிடிச்சி மேடையிலே மறுபடி ஏத்தி விட்ட,உன்னையெல்லாம் சங்கிலியிலே கட்டிபோட்டுதான் குடிக்க சொல்லணும்,இனிமேல பெண்களை முன்னேத்துறேன்னு நினைச்சி இந்த மாதிரி அழிச்சாட்டியம் பண்ணின, உன் தலையிலே கல்லைத்தூக்கி போட்டுருவேன்"

"இவ்வளவு நடந்ததா எனக்கு தெரியவே இல்லையே!!!!"

"நீ உன் நிலையிலே இருந்தாதானே தெரியும்"

"நான் அவங்க கிட்ட மன்னிப்பு கேட்கிறேன் நாளைக்கு"

"நீ உண்மையிலே நல்லது செய்யணுமுன்னு நினைச்சா, இந்த சம்பவம் நடந்ததா வெளிக்காட்டதே, குடி போதையிலே உங்க சாம்பார்வாடு என்ன செய்யுறேன்னு தெரியாம,உங்களை கொடுமைப்படுத்திட்டான்னு நான் அவங்க கிட்ட சொல்லி சமாளிக்கிறேன்"

"இப்ப என்ன செய்ய?"

"பெட்டிய கட்டிட்டு வீட்டுக்கு போகலாம் வா"

வீட்டுக்கு வந்து சேர நடுநிசி ஆகிப்போச்சி, இவ்வளவு நேரமும் வீர வசனம் பேசிகிட்டு வந்த  நான் வீட்டுக்கு வந்த உடனே வாயே திறக்கமுடியலை,பெண் உரிமை காவலனா, பெண்ணியக்க போராளியா மாற நினச்ச எனக்கு அடுத்த ரெண்டு வாரத்துக்கு வீட்டிலே கஞ்சி இல்லாம போச்சி.இப்ப எல்லாம் மருந்து கனவிலே ௬ட வருவதில்லை.  

கணித்துறையும்,கடவுச்சொல்லும்

கணித்துறையிலே வேலை பார்க்கிறவங்க கடவுச்சீட்டு ௬ட இல்லாம இருக்கலாம்,ஆனா கடவுச்சொல் இல்லாம இருக்க முடியாது, வெள்ளைக்கார துரைமார்கள் நமக்கு ஓசியிலே உலகவிசயம் முதல், உள்ளூர் பட்ட சரக்கு வரை பேசுவதுக்கு பல இலவச மென் பொருட்கள் கொடுத்து இருந்தாலும், அதை எல்லாம் பாவிக்க தனிப்பட்ட பெயரும்,கடவுச்சொல்லும் அவசியமாக  இருக்கிறது. துரைமார்கள் தண்ணியப் போட்டுட்டு நடுத்தெருவிலே நட்டுவாக்காலி ஆட்டம் ஆடிகிட்டே இலவசமா முத்தபடம் காட்டினாலும், தனிமனித உரிமைய ரெம்ப மதிப்பவர்கள், அதாவது பல் இருக்கவன் பக்கடா திங்கான் என்ற பொன்னான பழமொழிக்கு ஏற்ப வாழ்பவர்கள்,நோகாம நொங்கு திங்கவருகிட்ட போய், நீ ஏன் நொங்கு திங்கன்னு கேட்க௬டாது, அவரு கேட்டவரு நொங்கை கழட்டி விட்டுடுவாரு.

இப்பேர்ப்பட்ட மகான்கள் தயாரித்த மென் பொருட்களை பாவிக்கிற எல்லோருக்கும் கடவுச்சொல் பத்தி நல்லா தெரிந்து இருக்கும், மின் அஞ்சல் முகவரி ஆகட்டும், மின் அரட்டை முகவரியாகட்டும் எல்லாமே கடவுச்சொல்லிலே இருக்கிறது நம்மோட ரகசியங்கள், உங்க கடவுச்சொல்லை ஆட்டையப் போட்டுவிட்டால், ரகசியங்கள் எல்லாம் வெளியே வந்து நாம ஒரு பொதுஜனம் ஆகிடுவோம். துரைமார்கள் ஒண்ணு ரெண்டு மென் பொருட்கள் கொடுத்து இருந்தா கடவுச்சொல் ஞாபகம் வைத்து இருப்பது சுலபம், ஓசியிலே கிடைக்கிறது என்பதற்காக கிடைக்கிற எல்லாம் இடத்திலேயும் துண்டு போட்டு வைக்கிற என்னைமாதிரி ஆட்கள் கடவுச்சொல் ஞாபகம் வைக்க சம்பளத்துக்கு ஆள் வைக்க வேண்டிய வரும்.

இந்தமாதிரி மென் பொருட்களுக்கு  எல்லாம் கடவுச்சொல் ஒரு தடவை கொடுத்தப் போதும், நாம மாத்தாத வரை ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்லை, ஆனா அலுவலகங்களிலே வேலை செய்பவர்கள் கடவுச்சொல்லை நிரந்தரமா வைத்து இருக்க முடியாது, வேலை பார்க்கிற நிறுவன கொள்கைப்படி ஒவ்வொரு நாப்பதுநாளுக்கு ஒரு தடவையோ மாதம் ஒரு முறையோ கடவுச்சொல்லை மாத்தணும். அதாவது செய்யுற வேலையும், வாங்குற ௬லியும் நிரந்தரம் இல்லைன்னு மறைமுகமா சொல்லுறதுதான் இந்த கொள்கை. கடவுச்சொல் மாத்தும் போது, இப்ப பயன்படுத்திக் கிட்டு இருக்கிற முன்னாள் காதலன்/காதலி(?) பெயரையோ, இதுக்கு முன்னாடி பயன்படுத்திய காதலன்/காதலிகள்(?) பெயரையோ பயன் படுத்த முடியாது. ஆண் பெண் ரெண்டு பெயரையும் எழுதி நான் ஒரு பொதுநலவாதி என்று நிருபித்துள்ளேன்(பதிவுலகம் ஒரு மனுசனை என்ன பாடு படுத்துது பாருங்க).

கடவுச்சொல் வைப்பதற்க்கெனவே பல சூத்திரங்கள கடைபிடிப்பார்கள், அடுத்தவங்களாலே கண்டு பிடிக்க முடியாத படி கடவுச்சொல் வைப்பதிலே அலாதி பிரியம். கடவுச்சொல் எப்படி இருக்கனுமுன்னு கணணி ஜோசியம் எல்லாம் பார்ப்பாங்க(?).என்னதான் திடமா கனமா கடவுச்சொல் வைத்தாலும்,கொடுத்த சரக்கை சரியா செய்யலைனா, அடுத்த நாளே அலுவலகம் போக முடியாது. நானும் வேலைக்கு சேர்த்த புதுசிலே இப்படித்தான் கடவுச்சொல்லை கண்டு கலங்கி, முதலிலே பிடிச்ச நடிகர்கள், நடிகைகள் பெயர்கள், கொஞ்ச நாள் கழித்து, நான் போட்ட துண்டுகளை எல்லாம் தூசி தட்டி எடுத்து, அவங்க பேரு, அப்புறமா பஸ்ல பேரு கேட்டவங்க ,ரயில்ல எக்ஸ்குஸ்மி சொன்னவங்க, ஆடோவிலே அல்லோ சொன்னவங்க இவங்க பேரு எல்லாம் வைத்து முடித்து விட்டேன், ஆனா கடவுச்சொல் முடியவில்லை.

சூத்திரம் போட்டு கடவுச்சொல் போட்டுப்பார்த்தேன் தற்கொலைன்னு வந்தது.சூத்திரம் எழுதுவதும், தற்கொலையும் ஒண்ணுதான்னு அப்படியே திட்டத்தை கை விட்டேன். ஆனாலும் கடவுச்சொல் இம்சை தாங்க முடியலை. என்ன செய்யன்னு தெரியலை, சோறு தண்ணி இறங்கலை. சும்மாவே வேலை செய்ய மாட்டேன், அதுவும் கவலை வந்துவிட்டால் வேலையைப் பத்தி யோசிக்கவே மாட்டேன்.கடவுச்சொலை பற்றி   யோசித்தேன், யோசித்தேன், விடையே கிடைக்கலை.

ஆங்கிலத்திலே புளி வித்தாலும், நான் ஒரு டமில் புலி என்பது ஞாபகம் வந்தது, உடனே கடவுச் சொல் கவலை, பகலவனை கண்ட பனிபோல, தண்ணி அடிச்சிட்டு வண்டி ஓட்டும் போது காவல் துறையைப் பார்த்ததும் ஓடிப்போகும் போதைபோல என்னைவிட்டு ஓடிப்போனது. என்னோட கட்டுக்கடங்கா தமிழார்வ போதை தனிய நான் முதல்ல வைத்த கடவுச்சொல் "கொய்யால", அந்த பேரு வச்ச அடுத்த நாளே மறந்து போச்சி, ஆலுவலக கணணியிலே நுழைய முடியலை,அருகிலே இருந்த நண்பர்  பொறுமை இழந்து "கொய்யால நீ என்ன பேருதான் மாத்தின", நான் சொன்னேன் "கொய்யால", இந்த வரிசை ஆரம்பித்த நாள் முதல் இந்த நாள் வரை கடவுச் சொல்லுக்குக்கு பஞ்சமே வந்ததில்லை, இந்த வகையிலே ஒரு சில உதாரணங்கள் "முட்டாள்", "மடையன்". இந்த மாதிரி மிகப்பெரிய பட்டியலே இருக்கு என்னிடம் வேண்டுமா உங்களுக்கு?

பாட்டு படும் பாடு

இசைஅமைப்பாளர் பாடல் ஆசிரியருக்கும், இயக்குனருக்கும் காத்து கொண்டு இருந்த நேரத்திலே பக்கத்து தெருவிலே இருந்து வந்த காத்திருந்து காத்திருந்து காலங்கள் போகுதடின்னு பாட்டு இசை அமைப்பாளரை கொஞ்சம் இம்சை படுத்தியது, இந்த இம்சைகளுக்கிடையே வெளியே அழைப்புமணியும் ஒலித்தது, வெளியே சென்று கதவைத் திறந்ததும், தயாரிப்பாளர் நின்று கொண்டு இருந்தார்.

என்னதான் படி அளக்குற பகவானா இருந்தாலும், இந்த நேரத்திலே இவர் எப்படி வந்தாருன்னு யோசிக்கும் போதே அவரை தாண்டி உள்ளே போய் விட்டார். அடுத்த ஐந்து நிமிசத்திலே இயக்குனரும், பாடல் ஆசிரியரும் வர எல்லோரும் தரையிலே உட்கார்ந்து தீவிர சிந்தனையிலே ஆழ்ந்தனர். அரை மணி நேர மயான அமைதிக்கு பிறகு, 

இசை அமைப்பாளர் "ஐயா படம் மண்ணை கவ்விரிச்சா, நீங்க யோசிக்கிறதைப் பார்த்தா ஆட்டையை கலைக்கலாமா?"

"உடனே இயக்குனர் பாடல் சூழ்நிலைய சொல்லமுடியாத சோகம்,அதை எப்படி சொல்லன்னு தெரியலை"

"சொல்லாம எப்படி பாட்டு எழுத?" என்றார் பாடல் ஆசிரியர்.

"மனசை கல்லாக்கிட்டு சொல்லுங்க இயக்குனரே" என்று தயாரிப்பாளர் சொன்னதும்.

"நாயகன் நாயகிக்கு அலைப்பேசி, கைப்பேசி இப்படி பல பேசிகளை வைத்து பேச முயற்சி செய்யுறாரு, ஆனா முடியலை, அவ வீட்டுக்கு போய் பார்த்தாலும் வீடு பூட்டி இருக்கு, அவனுக்கு உலகமே இருண்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு, உட்கார முடியலை, ஒவ்வொரு நொடியும், இடி மாதிரி மனசிலே விழுது"

"இந்த பொழைப்புக்கு நாலு பன்னி வாங்கி மேய்க்கலாம்" என்ற தயாரிப்பாளரிடம், படம் வெளி வந்த உடனே நிச்சயம் நடக்கும் உங்களுக்கு என்று சொன்னதும் அமைதியானார்.

பேனாவை எடுத்துகொண்டு ஓரமா போய் உட்கார்ந்த பாடல் ஆசிரியர் அரை மணி நேரம் மண்டையிலே அடிச்சி,முடியப் பிடிச்சி ஒரு ரெண்டு வரி எழுதி படிச்சாரு 

ஓஓஓஓஓஓஓஓஓஓஓஓஓஓஓஓ

௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦ ஓஓஓஓஓஓஓஓஓஓஓஓஓஓ௦ஓஒ

"ஒ விலே ரெண்டு வரியா,அதும் வரி வரியா, அருமை,அற்புதம், பிரமாதம், கலக்கல்" 

என்று அள்ளிப் போடுறாரு துண்டு போடப் போகும் தயாரிப்பாளர்.

"நாயகன் முதல்ல ஒப்பாரி வைக்குறாரு, அடுத்த ரெண்டு வரியிலே கடப்பாரைய  வைக்குறாரு" என்று பாடல் ஆசிரியர் பதில் சொல்லுறாரு.

அலைபேசியிலே உன் எண்ணை 

அழைத்து அழைத்து

எண்கள் அழிஞ்சி போச்சி,

அதை பார்த்து பார்த்து 

என் கண்கள் அவிஞ்சி போச்சி

"அவிஞ்சி போச்சி...அவிஞ்சி போச்சி.. ன்னு நாலு தரம் ஓட விடாலாம், அப்பத்தான் ரசிகர்கள் மனசிலே நிக்கும்" என்று இசை அமைப்பாளரும் ஒத்து ஊத

"இன்னும் கொஞ்சம் கனமா இருந்தா நல்லா இருக்கும் என்று இயக்குனர் சொன்னதும், அடுத்த ஒரு மணி நேரம் கழித்து

துருப்பிடிச்ச உன் இதயத்துக்கு

இன்னும் வண்ணம் அடிக்கலையா

உன் தங்க மனசு செம்பு சேர்க்காம

கட்டியா இருக்கா

அருமை, அட்டகாசம், பின்னீட்டீங்க, கலக்கல்னு மறுபடியும் தயாரிப்பாளர் சொன்னதும், அனைவரும் வேற வழி இல்லாம ஆமோத்தித்தனர்.

இசைஅமைப்பாளர் உடனே "பாட்டு மரபுக் கவிதை மாதிரி இருக்கு,மேல் தட்டு மக்களுக்கு மட்டுமே புரியும்,கொஞ்சம் விளக்கம் கொடுத்தா கும்மி அடிக்க நல்லா இருக்கும்.உடனே எழுதின வரிக்கு பாடல் ஆசிரியர் விளக்கம் கொடுக்குறாரு

"நல்லதண்ணி குழாயிலே இருந்து இரும்பு துரு பிடிச்சு உடைஞ்ச மாதிரி, காதலி மனசும் உடைஞ்சி போச்சா, அவ தங்கமா இருந்தாலும், செம்பு கிடைக்காம உருகாம இருக்கியோன்னு கேள்வி கேட்காரு"

இப்பத்தான் கொஞ்சம் புரியுது, நீங்க அடுத்த வரியை சொல்லுங்க.உடனே தயாரிப்பாளர் ஒரு சீட்டை கொடுத்து இந்த ரெண்டு வரி இலவச இணைப்பா சேருமான்னு சொல்லுங்க, 

படிச்சிட்டு எல்லோரும் இப்ப சேராது, இன்னும் கொஞ்சம் போகட்டும்.

என்ன வரி எழுத 

எப்படி எழுத 

சூப்பர் ..சூப்பர் இந்த முறையும் தயாரிப்பாளர் தான், உடனே பாடல் ஆசிரியர் ஐயா நான் பாடல் வரியை சொல்லவே இல்லை

மன்னிக்கணும் பழக்க தோஷத்திலே சொல்லிட்டேன்.

இப்ப சொல்லுறேன் கேட்டுகோங்க 

உன் அலைபேசி

வேலை செய்யலைன்னு 

அலைபேசி செஞ்ச 

அலுவலத்துக்கே போய் விசாரித்தேன்

உன் வீடு பூட்டி இருக்குன்னு 

பூட்டு செஞ்ச 

அலுவலத்துக்கே போய் விசாரித்தேன்

நீ வைச்சிருக்க எல்லாத்தையும் விசாரிக்கேன் 

ஆனா உன்னைய மட்டும் விசாரிக்க முடியலை 

அருமை ... அருமை .. பூட்டு அலுவலகம் ஜப்பான், அலைபேசி அலுவலகம் அமெரிக்கா, அங்க போய் விசாரிக்கிற மாதிரி படம் பிடிக்கலாம், நான் நாளைக்கே போய் கடவுச் சீட்டு விண்ணப்பிச்சிட்டு வந்திடுறேன் என்றார் இயக்குனர்.மறுபடியும் தயாரிப்பாளர் அவரோட ரெண்டு வரியைக் காட்டி இதை சேக்க முடியுமா என்று கேட்க, இன்னும் கொஞ்சம் போகட்டும் என்று அனைவரும் சொல்லிவிட்டார்கள்.

உன் தெருவிலே இருக்கிற நாய் 

என்னை கருணை கண்ணுல பாக்குது

ஆனா உன் கண்ணிலே 

கருணையும் இல்லை

காதலுமில்லை  

இங்க "இல்ல .. இல்ல" ன்னு நாலு தடவை சொல்லணும் என்று இசை அமைப்பாளர் சொன்னதும்,"அப்பத்தான் பார்க்கிறவங்க நான் இல்ல ... நான் இல்ல" ன்னு திரைஅரங்கை விட்டு 

ஓடுவாங்க என்றார் தயாரிப்பாளர்.

"இப்பவாது இந்த வரியை சேர்ப்பீங்களா?" 

கொஞ்சம் வாசித்து காட்டுங்க 

வாதியா .. வாதியா நீ 

பெண்ணாதிக்கவாதியா 

ரெண்டு வரியையும் கேட்டதும் எல்லாரும் பேய் அறைஞ்ச மாதிரி அரை மணி நேரம் அமைதியாகிட்டாங்க, அப்புறமா இயக்குனர், ரெம்ப நாளா சந்தேகப் பட்டேன், நீங்க ஒரு பதிவருன்னு,இப்ப உண்மை தெரிஞ்சி போச்சி, இப்படி எல்லாம் எழுதினா தாய்குலங்கள் ஆதரவு கிடைக்காது.

"வரிய சேக்கலைன்னா, உங்களுக்கு பேட்டா கிடைக்காது"

இசை அமைப்பாளர், இயக்குனரிடம் பாட்டை இந்திகாரங்களை வச்சி பாட  சொன்னா 

வாத்தியா.. வாத்தியா.. நீ

புண்ணாக்கு வாத்தியான்னு படிப்பாங்க யாருக்குமே புரியாது 

"ம்ம்ம்" என்ற இயக்குனருக்கு பதிலாக 

"நானும் உண்மைய தெரிஞ்சிகிட்டேன்"

"என்னன்னு" 

"நீங்களும் ஒரு பதிவர்னு"

"ம்ம்ம்" 

 

நெல்லைமாவட்டமும், அரிவாளும்

பொறுப்பு அறிவித்தல் :
புகைபிடிப்பதும்,குடிப்பதும் உடல் நலத்திற்கு கேடு என்று நினைப்பவர்கள் கொஞ்சம் பார்த்து பத்திரமா போங்க.தலைப்பிலே அருவா இருப்பதினாலே, இது வன்முறை நிறைந்த இடுகை என நினைக்க வேண்டாம் என கேட்டுக்கொள்கிறேன்.நான் என்னவோ அருவாளை காட்டி பின்னூட்டம் வாங்க முயற்சி செய்து இருப்பேன் என்றும் யாரும் நினைக்க வேண்டாம்.

அதாகப்பட்டதவது நான் பள்ளிப் படிப்பு எல்லாம் தென் இந்தியாவின் குட்டி ஆக்ஸ்போர்ட் எங்க சொந்த ஊரிலே படிச்சேன், படிக்கும் போது நெல்லை மாவட்டம் என்று தபாலில் எழுதிப் போட்டது வரைக்குமே தெரியும், எங்க மாவட்டத்தைப் பத்தி அடுத்த மாவட்ட மக்கள் என்ன நினைக்கிறாங்கன்னு தெரியாமலே போச்சி, இந்த விசயங்கள் எதுவுமே தெரியாம ஊரிலே இருந்து பெட்டியோட ஒரு பண்டல் பீடி கட்டையும் எடுத்துகிட்டு திருச்சி கல்லூரியிலே படிக்க போனேன்.

உள்ளுரிலே வளந்த பையன் வெளியூர் போன உடனே உள்ளுர்ல பேசுனமாதிரியே பேசினேன், யாருக்குமே புரியலை, அப்பத்தான் அவங்க விவரம் கேட்டாங்க, நீங்க எந்த ஊருன்னு, அது எங்க இருக்குன்னு,எங்க ஊரு பெயர் பாதிப் பேரு வாயிலே நுழையலை,உடனே நான் நெல்லை மாவட்டமுன்னு சொல்லிவச்சேன். அப்படி கனிவா விசாரிச்சவங்கள்ல ஒருத்தன் சென்னைக்காரன் ரெம்ப தங்கமான பய, அடுத்த ரெண்டு நாள்ல கொண்டு போன பீடி கட்டிலே இருந்து ரெண்டு பீடி இலவசமா எடுத்துக் கொடுத்து சும்மா சுவச்சி பாரு ரெம்ப நால்லா இருக்குமுன்னு சொன்னேன். அடுத்த வாரத்திலே புகையை வட்டமா, சதுரமா எப்படி விடுறதுன்னு சொல்லிக் கொடுத்து, ஒரு மாசத்திலே துண்டு பீடி அடிக்கிற அளவுக்கு தேத்திவிட்டேன்.

"மாப்பள பீடியிலே தன்னிறைவு அடைந்து விட்டேன், வேற எதாவது புதுசா சொல்லிக்கொடுன்னு" என்னோட பிஞ்சி முகத்தைப் பார்த்துகேட்டான்.

"கொஞ்ச நாள் போகட்டுமே" என்றேன்.

"கல்லூரியில வாத்தியார் புதுசா எதுவுமே சொல்லிக் கொடுக்கலை, நீயுமாடா" என்று கேட்ட கேள்விக்கு கலங்கிப் போனது என் நெஞ்சம், அடுத்த நிமிசமே அவன்கிட்ட இருந்து நூறு ரூபாய ஆட்டையப் போட்டு ரெண்டு பீர் வாங்கி வந்தேன். பீடி அடிச்சா புகைவரும், பீர் அடிச்சா போதை வரும் ன்னு குத்துவசனம் சொன்னேன்.ஆளுக்கு அரை மூடி குடித்து விட்டு விட்ட சலம்பலிலே வாங்கிட்டு வந்த பாட்டிலே உடைந்து, பக்கத்து அறை மாணவர்கள் எல்லாம் வந்து ரணகளம் ஆகிவிட்டது. மட்டையாகி நாங்களும் மடை சாய்ந்தோம்.

நாங்க முந்தின நாள் பண்ணின சலம்பலை எல்லாம் ஒரு அறிவு ஜீவி வத்தி வச்சிட்டாரு கல்லூரி முதல்வரிடம், கொண்டு போன பீடிக்கும், அடிச்ச பீருக்கும் ஆப்பு அடிச்சிட்டாங்க,வத்தி வச்சவன் அணுகுண்டு போட்ட மாதிரி வத்தி வச்சி இருக்கான் "ஐயா என்னால படிக்கவே முடியலை இவங்களால, என் வாழ்கையே பாழாப் போச்சின்னு" ஆனா உண்மையான நிலவரம் என்னனா பாடமே நடத்த ஆரம்பிக்கலை, அவன் வாழ்க்கை போச்சின்னு சொல்லிட்டானு, என்னையும், சென்னைக்காரனையும் ரெண்டு வாரம் தற்காலிகமா கல்லூரிக்கு வர வேண்டாம் என விடுப்பு கொடுத்து வீட்டுக்கு அனுப்பி வச்சிட்டாங்க, அதாவது சஸ்பென்ட் பண்ணிட்டாங்க.நானும் வீட்டுக்கு
வந்து பரிச்சைக்கு விடுமுறை கொடுத்திட்டாங்கன்னு சொல்லி சமாளிச்சேன்.(எனக்கு தெரிஞ்ச வரையிலே எங்களைப் போட்டுக்கொடுத்த அந்த நண்பருக்கு நாங்க கல்லூரி முடித்து ஐந்து வருடம் கழித்தும் 15 அரியர் இருந்தது)

நான் இப்படி தற்காலிக விடுமுறையிலே ஊரிலே இருக்கும் போது கல்லூரி முழுவதும் எனது புகழ் பரவி, நெல்லை மாவட்டுத்துக்காரன் ஒருத்தன் இருக்கான், அவன் குவாட்டர் அடிக்கலைனா தூங்க மாட்டான், கையிலே வெட்டு பட்ட கட்டும்,வாயிலே பீடியோட தான் இருப்பான்.நெருப்பு எல்லாம் அவனை நெருங்கவே முடியாது, அவனே நெருப்பிலே வெந்தது மாதிரி இருப்பான்.எதிர்த்து கேள்வி கேட்டா பாட்டிலை உடைச்சி அடிப்பான், அவன்கிட்ட அடிபட்டவங்க நிறைப் பேரு, இப்படி எல்லாம் புதுசா வாரவங்க கிட்ட சொல்லி ஒரு என்னை கலவரக்காரன் என்று முத்திரை குத்தி விட்டுட்டாங்க.

இந்த நேரத்திலே தண்ணியில்லா காடு என்று என்று எல்லாராலேயும் அன்போட அழைக்கப் படும் ராம் நாட்டிலே இருந்து ஒருவர் வந்து சேர்ந்தார், அவரு ஊருக்குள்ளே பெரிய சண்டியர் தனம் பண்ணிட்டு கல்லூரிக்கு வந்தவரு, அவரு வந்த உடனே என்னைப் பத்திக் கேள்விப் பட்டு, அவனை விட பெரிய ரவுடியாகிய என்னை பார்க்க ரெம்ப ஆவலா இருந்து இருக்காரு, தினமும் வந்த உடனே நெல்லைக்காரன் வந்துட்டானான்னு விசாரிகிறதே முதலாவது வேலை, ராமநாதபுர ரவுடிக்கு திருநெல்வேலி ரவுடியைப் பார்க்காம ரெண்டு நாள் சோறு தண்ணி இறங்கலையாம். ரெண்டு வாரம் கழிச்சி நானும் வந்து சேர்ந்தேன், நான் படிப்பிலே மாப்பிள்ளை விசுபலகையை சேர்ந்தவனா இருந்தாலும், முதல் வரிசையிலே தான் உட்காருவேன், ராம்நாடு ரவுடிக்கு என்னோட முதுகு தரிசனம் தான் கிடைச்சி இருக்கு, முகதரிசனம் கிடைக்கலை. மனுஷன் கொதிச்சி போய்ட்டான், எனக்கு இப்படி ஒரு விஷயம் நடக்கிறதே தெரியலை.

முதல் பாடம் எடுக்க வந்த ஆசிரியர் வருகை பதிவேட்டில் பதியும் போது என்னோட பெயர் சொன்ன உடனே நான் எழுந்து வழக்கம் போல "உள்ளேன் ஐயா" ன்னு சொன்னேன். அப்பத்தான் என்னோட கோலத்தைப் பார்த்திட்டு அரண்டே போய்ட்டான். முப்பத்தி அஞ்சி கிலோவிலே ஒரு கருப்பு துணியை போத்தின மாதிரி இருந்த என்னைப் பார்த்தும், அதிர்சியிலே சிலையாய் ஆகிட்டாரு. கொஞ்ச நாள் கழிச்சி என்னோட ரவுடித்தத்தை சோதனை செய்து பார்க்கணும் என்று தன்னார்வமா எங்க துண்டு பீடி குழுவிலே அவரும் இணைந்துவிட்டார், ஒரு நாள் அவரு காசிலே சரக்கு அடிக்கும் போது என்கிட்டே

"டேய் நான் கல்லூரி சேர்ந்த போது உன்னையப் பத்தி என்கிட்டே சொன்னவன் மட்டும் இருந்தான், அவனை கொலைபன்னிட்டு சிறைக்கு செல்வேன்"

"அப்படி என்ன மாப்பள சொன்னாங்க?"

"நெல்லை மாவட்டம் என்ற ஒரே காரணத்துக்கு உன்னைய ரவுடி ஆக்கிட்டங்களே, உன்கிட்ட பழகினப் பிறகுதானே தெரியுது, நீ ஒரு தாள் ரவுடின்னு,உன்னைய ரவுடின்னு நினச்ச காரணத்துக்கே கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு தினமும் நாலு திட்டு திட்டிக்குவேன்"

"ஏன்டா நெல்லை மாவட்டத்து ஆளுக எல்லாம் ரவுடின்னு நீங்களே முடிவு பண்ணிட்டா எப்படி?கொண்டு வந்த பீடி காலி ஆகணுமுன்னு ஓசியிலே ரெண்டு பீடி கொடுத்தேன், அவன் அதுக்கு எனக்கு ஓசியிலே ரெண்டு பீர் கொடுத்தான்.பீடியும், பீரும் குடிச்சா ரவுடியா, மாப்ள எங்க ஊரு கலவர பூமின்னு நீங்க சொல்லித்தான்டா எனக்கே தெரியும், அரிவாளை அருனா கயறிலே கட்டிக்கிட்டு சுத்துவோமுன்னு நீங்களே முடிவு பண்ணிட்டு நெல்லையிலே இருந்து யாரு வந்தாலும் ரவுடின்னு சொன்னா, நாங்க என்ன செய்யன்னு?,எங்க மாவட்டத்திலே எங்காவது ஒரு இடத்திலே நடந்த கலவரத்தை வைத்து நெல்லை மாவட்ட மக்களே அப்படித்தான் இருப்பாங்கன்னு,ஒரு பானை சோத்துக்கு ஒரு சோறு பதமுன்னு மக்களே முடிவு பண்ணிட்டு, நெல்லை மாவட்ட மக்கள் எல்லாம் அரிவாளோட சுத்துவாங்கன்னு நினைச்சா நாங்க என்ன பண்ணமுடியும்" கேள்வி கேட்டுட்டு திரும்பி பார்த்தா எனக்கு வாங்கி கொடுத்த பீரையும் அவன் குடிச்சிட்டு ஓடியே போய்ட்டான்.

கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லமுடியலையா, என் கேள்வி பிடிக்கலையான்னு இன்று வரை அவரிடம் கேட்க முடியலை.கொசுறு தகவல் ராம்நாடு ரவுடி இப்ப சிங்கையிலும்,சென்னைக்காரன் அமெரிக்காவிலும் வசித்து வருவதாக செவி வழியா வந்த செய்தி.

காமினி (சவாலில் வெற்றி பெற்ற கதை)

சென்னை பன்னாட்டு முனையம் பரபரப்பாக கோயம்பேடு தினசரி சந்தை போல இயங்கிக் கொண்டு இருக்கிறது, நிலம் இருந்தா இன்னும் சர்வதேச தரத்துக்கு வருமுன்னு நான் சொல்லுறதாலே உடனே கட்சிக்காரங்க எல்லாம் சொம்பை கீழே வைக்கப் போறதில்லை, அதனாலே நம்ம ஊரு விமான நிலையத்தை அது போக்கிலே விட்டு விட்டு நாம வந்த வேலையைப் பார்க்கலாம். இந்த பரபரப்புக்கு இடையே முதல் இரண்டு எழுத்து இல்லாமல் "சவத்துக்கு இலவசம்" என்று எழுதப் பட்ட ஆட்டோவிலே இருந்து கதையோட நாயகனோ, நாயகியோ இறங்கலை, அதனால அறிமுகப் பட்டு எல்லாம் கிடையாது.

இறங்கின மூணு பேரும் அமெரிக்காவுக்கு போகலை இருந்தாலும், அவர்களோட முழு கால் சட்டையை முட்டிக்கு மேல மடித்து விட்டு இருந்தார்கள், அவர்கள் அணிந்து இருந்த காலுறை வெவ்வேறு நிறங்களிலே இருந்தது. இறங்கியதும் இல்லாத ஆட்டோ மீட்டருக்கு பேரம் பேசி ஒருவழியாக ரூபாயை கொடுத்து விட்டு கிளம்பும் முன் ஆட்டோ ஓட்டுனர்

"ஏன் தம்பிகளா முழு பேன்டை மடிச்சி வச்சி இருக்குகீங்க, கால்ல என்ன சிரங்கா?"

"நாங்க முத முதல்ல பேன்ட் போடுறோம், லுங்கி கட்டுன பழக்கத்திலே மடிச்சி விட்டு இருக்கோம்"

"நீங்க கொண்டு வந்த அட்டையைப் பிடிங்க" என்று அட்டையைக் கொடுத்தார், அவரிடம்

"அண்ணே இந்த அட்டையிலே என்ன பேரு எழுதி இருக்குன்னு சொல்லுங்க."

சவத்து சட்டின்னு எழுதி இருக்கு, கேட்டவுடன் மூவரும் ஒரே நேரத்திலே அப்படி ஒரு பேரா!!!!

"ஆமா ஒருபக்கத்திலே அப்படி இருக்கு, இன்னொரு பக்கத்திலே காமினின்னு எழுதி இருக்கு"

"ஏன்ணா ரெண்டு பேரு வச்சி இருக்காங்க?"

"நாணயத்துக்கு ரெண்டுபக்கம், இந்த அட்டைக்கும் ரெண்டு பக்கம் நீங்க கொடுத்த காசுக்கு அவ்வளவு தான்னு" சொல்லிட்டு போயிட்டாரு.

"ஏல செவனு எத்தனை மணிக்கு இந்த சவம் வருது" ன்னு கேட்டதும் செவனு "ஏல என்னைய பொது இடத்திலே செவனு சொல்லாதே "சிவா" ன்னு சொல்லு அப்படித்தான் சொல்ல சொல்லி இருக்காங்க.

"சரி மாப்பு, வா போகலாம் ஜனங்கள் வருகிற இடம் போகலாம்"

அவர்கள் மூவரும் சென்ற சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் அவர்களை நோக்கி ஒரு அழகிய பெண் வந்தாள், அவள் அழகை ரசித்துக் கொண்டு இருக்கும் போதே அவர்களிடம் "நான் தான் சவத்து சட்டி" ன்னு சொன்னதும், எல்லோரும் விறைப்பாக வணக்கம் வைத்து "உள்ளேன் அம்மா" என்றனர், நீங்கதான் வில்லன்களா என்றதுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் மூவரும் தலையை சொரிந்து பேன் எடுத்துகொண்டு இருக்க, உடனே அவள்

"வந்து சேருங்க பக்கிகளா" என்று முன்னால் சென்றாள்.

அவர்கள் நால்வரும் விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்ததும், சுமோ ஒன்று அவர்கள் பக்கத்திலே வந்து அதன் கண்ணாடி இறங்கி அதிலே இருந்த ஒரு பெரியவர் "டேய் சீக்கிரம் வண்டியிலே இருங்க", நால்வரும் ஏறிக்கொள்ள வண்டி புயல் வேகத்திலே பறக்க நினைத்தாலும் இருந்த போக்குவரத்து நெரிசலிலே ஆமையாய் ஊர்ந்து வண்டி சிறு சேரியை அடைந்தது,நால்வரும் பெரியவருடன் ஒரு வீட்டு உள்ளே சென்றனர்.

"போகும் வழியிலே எங்க அந்த பரந்த ஆமை ஆளை காணும்" இந்த கேள்வியைக் கேட்டு திரும்பிய பெரியவர் தன்னோட தலையிலே இருந்த ஒட்டு முடியை எடுக்க, மூவரும்

"ஏய் மாப்ள நம்ம தொந்தி மாமா, முடிய எடுத்தும் பத்து வயசு குறைஞ்சி போச்சி"

"கட்டையிலே போற வயசுல உமக்கு இது தேவையா?" என்று காமினியும் சேர்ந்து கொண்டாள். வீட்டுக்குள்ளே சென்றதும் பரந்த ஆமை என்று அன்போடு அழைக்கப்பட்ட பரந்தாமன், காமினியிடம்

"டைமைன்ட் எங்க?"

"என்னது டைய மண்டனுமா?, என்கிட்டே வெளிநாட்டு சரக்குதான் இருக்கு, அதை வேண்ணா மண்டுங்க" ன்னு சொல்லி முடிக்கும் முன்னே மூவரும் பாட்டிலை வாங்கி கவுத்து விட்டார்கள். காலியான சரக்கு பாட்டிலை பரந்தாமனிடம் கொடுத்தார்கள்.

"எப்படி காமினி இது நடந்தது?"

சொல்லுறேன் என்று விமானத்திலே நடந்ததை நினைவு ௬ர்ந்தாள், விமானம் பத்தாயிரம் அடி உயரத்திலே பறக்கும் போது,தான் அருகிலே வந்த பணிப் பெண்ணிடம் "வெளி நாட்டு சரக்கு இருக்கா?", அந்த கேள்வியை காமினியிடம் இருந்து எதிர் பார்க்காத பணிப்பெண் பார்த்த பார்வைக்கு பதிலா "

"சரக்கு ஆம்புளைங்க மட்டும் தான் அடிக்கணுமுன்னு எழுதியா வச்சி இருக்கு, என்னையப் பார்க்கம சரக்கை எடுத்திட்டு வாங்க" என்றதும் சரக்கு வந்தது, வந்து பத்து நிமிசத்துக்கு அப்புறம் மறுபடியும் கேட்டாள், பணிப்பெண் மீண்டும் எடுத்து வர, அவளிடம்

"உங்க கிட்ட என்ன காவிரி தண்ணியையா கேட்டேன், சொட்டு மருந்து மாதிரி கொடுக்குறீங்க, நூறு மில்லி கொடு" என்றாள் காமினி, கேட்டது வரவும், அடுத்த அரை மணி நேரத்திலே மீண்டும் கேட்டு வாங்கினாள். வாங்கிய அனைத்தையும் பெப்சி கலந்த பாட்டிலே அடைத்து கொண்டாள், கடைசியாக வாங்கியதை மட்டும் விமான கழிவறைக்கு சென்று ஊத்திவிட்டாள். இப்படித்தான் சரக்கை ஆட்டைப் போட்டேன்.

"பக்கி நீ சரக்கை ஆட்டையப் போட்ட கதையைக் கேட்கலை டிமைன்ட் ஆட்டயப் போட்ட கதையச்சொல்லு."

"யோவ் அது என்ன மண்டு, தமிழ்ல சொல்லு"

கோபத்திலே "வைரம்டி வைரம்"

"வைரமா.........." அதிர்ச்சியிலே விழுந்தாள் காமினி.

"யே... கிறுக்கச்சி இப்படி விழக்௬டாது"

"எப்படி?"

வசனத்தை நல்லா கவனி

" டாக்டர் அகன்றதும் காமினி எழுந்து தன் முகத்தில் இருந்த மாஸ்கை அக்ற்றிவிட்டு, வயர்களையெல்லாம் பிடுங்கி விட்டு அருகிலிருந்த கண்ணாடி ஜன்னலைத் திறந்து வெளியே குதித்தாள்"

"முக முடியை எடுக்கலை, டாக்டர் இல்லை, சும்மா விழுந்தா விதியிலே வராது, ஆட்டைக்கு சேர்க்கமுடியாது"

ஒ அப்படியா என்று யோசித்த காமினி

"யு டாக் யு டர்?"

"என்ன என்ன ?"

செவனு நீ பேசு, கருப்பு நீ அவன் பேண்டை டர்.. டர்.. ன்னு கிழி. அதுதான் டாக்டர்.

"பேன்ட் கிழிஞ்சி போச்சினா?"

கோவணமா கட்டிக்கோ, இப்ப சொன்னதை செய், அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டே பேண்டை கிழித்ததும், காமினி முகத்திலே இருந்த முகமுடியை கழட்டி விட்டு, இழைகளை பிடுங்கினாள்.அவள் கழட்டுவதை நால்வரும் கண் அசராமல் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தனர். கழட்டி ஒரு நிமிடம் வரை எதுவும் அசையாமல் இருந்த நிலையிலே நால்வருக்கும் தான் வைத்து இருந்த பட்டை சரக்கை வாயிலே ஊற்றினாள். அனைவரும் மீண்டும் நினைவுக்கு வர செவனு மட்டும்

"யோவ் பரந்தாமா நல்லா பாத்தியா வசனத்திலே முகமுடியை மட்டும் தான் கழட்ட சொல்லி இருக்கா, இன்னும் வேற எதையும் கழட்ட சொல்லலையா?" உடனே காமினி

"யோவ் இங்க எங்க பிட்டு படமா எடுக்காங்க, இது குடும்ப படம், இருந்தாலும் ஆசைப் படுறீங்க, என்னோட மேலாடையும் கழட்டுறேன், ஒரே நேரத்திலே எல்லோரும் வேண்டாம் ... வேண்டாம் என அலறி கண்ணை முட, அதற்குள் காமினி கண்ணாடி சன்னலை தாண்டி வெளியே குதித்தாள்(கடமை ஆத்த) . மேலாடையை தவற விட்டாலும் அவள் வெட்கப் படாமல் நடந்து வெளியே சென்றாள், இதுவரை பெண்ணாக உடை அணிந்து நடித்த மதன். அறையின் உள்ளே மதன் விட்டு சென்ற மேலாடையை எடுத்து வைத்து கொண்டு மதன் என்ற காமினியைத் தேடிக் கொண்டு இருந்தார்கள். அதற்குள் காவல் துறையும் அவர்களைத் தேடி வந்து சுற்றி வளைத்து கைது செய்தது.

காவல் நிலையத்திலே உடைந்து அடுக்கிய குச்சிகளை காவல் நிலைய அதிகாரி வீட்டுக்கு அடுப்பு எரிக்க, நிலைய காவல் தொழிலாளி எடுத்துக்கொண்டு சென்று கொண்டு இருந்தார், அலுவலக அறையிலே

"ஐம்பது கம்பு உடைஞ்சி போச்சி, ஆனா இன்னும் ஒரு தகவலும் இல்லை.அவங்க கிட்ட பேசினது ஒரு பெண், ௬ட இருந்தது ஒரு பெண், அதைத்தவிர வேற ஒண்ணும் தெரியலை, இவங்களுக்கு கொடுக்கிறதா சொன்ன பத்தாயிரமும் இன்னும் வரலையாம், அவளை கண்டு பிடிச்சா வாங்கி கொடுங்கன்னு சொல்லுறாங்க" என்று காவல் அதிகாரி புலம்பினார்.

இதே நேரத்திலே மதன் விமானப் பணிப்பெண் தங்கும் விடுதியின் வெளியே காத்து கொண்டு இருந்தான்,அடுத்த ஐந்து நிமிடத்திலே நிஜ காமினி வெளியே வந்தாள்

"யாரும் சந்தேகப் படலையே!!!!!"

"நான் போட்டு இருக்கும் உடையையும், முகச்சாயத்தையும் பார்த்து உண்மையான விமான பணிப்பெண் என்று காவலாளி நினைத்து விட்டான், உள்ளே போனதும் பத்து நிமிசத்திலே வேலை முடிந்தது" என்று சொல்லி மதுகோப்பையை வெளியே எடுத்தாள்.

"என்ன காம்ஸ் சரக்கு அடிக்கப் போறியா?"

"இந்த பாட்டிலை வச்சி நாலுகோடிக்கு சரக்கு வாங்கலாம், இப்ப சொல்லு என்னோட திறமை எப்படி?"

“ஸாரி.. எனக்கு வேற வழி தெரியலை” என்று காமினியின் நெற்றிப் பொட்டில் துப்பாக்கியை வைத்தான் மதன் என்ற சிவா.

"என்னடா சிவா திடிர்னு இப்படி, இப்ப நான் என்ன செய்ய?"

"கடமை ஆத்தணும் காமினி, அதான் இப்படி, நீ இந்த துப்பாக்கியை கடிச்சி சாப்பிடு, இது சாக்லேட் துப்பாக்கி" அவள் சாப்பிட்டு முடித்ததும் சிவா

"நீ ரெம்ப திறமை சாலிதான், விமானத்திலே சரக்கை ஆட்டையப் போட்டு, அவங்க கொடுக்கிற கிண்ணத்திலே வைரத்தை மறைத்து வைத்து, அதிலே ஒரு கருவியும் இணைத்து வைத்து விட்டு அதை விமானப் பணிபெண்ணின் கைப் பையிலே வைத்து விட்டு விமான நிலைய சோதனை அதிகாரிகளிடம் இருந்து தப்பி விட்டாய்"

"ம்ம்ம்ம் .. நீ என்ன பண்ணின"

"உன்னைய மாதிரி வேஷம் போட்டு காவல்துறையையும், தற்காலிகமா சேர்த்த ஆளுங்களையும் ஏமாத்தினேன்"

"நீயும் புத்திசாலிதான்"

"காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் சிவா என்ற பரந்தாமன்."

"மறுபடியும் கடமை ஆத்துற வசனமா ?"

"ம்ம்"

"இன்னும் ஏதும் இருக்கா?"

"இல்ல இதுதான் கடைசி, இனிமேல வீட்டுக்கு போய் டீ ஆத்தலாம்"

"கடைசி வரைக்கும் என்னோட் கடமை இன்னும் முடியலை, அதை நீ ஆத்தவும் இல்லை" என்னவென்று கேட்டவனின் காதிலே சொன்னாள்.

"ஆணுக்கு, பெண் என்றைக்கும் சளைத்தவள் அல்ல"

"ம்ம்ம்ம்... உண்மை" என்று இருவரும் சிரிப்புடன் சென்று கொண்டு இருந்தனர்.

இல்லாத தொலைக்காட்சிக்கு பொல்லாத பேட்டி

தொகுப்பாளர் :இன்றைக்கு நம்ம மார்னிங் ப்ளோவர் ல சந்திக்கப் போறது சிறந்த சிறுகதை எழுத்தாளர், சீரிய ஆராய்ச்சியாளர், முற்போக்கு சிந்தனையாளர் என இப்படி எந்த ஒரு தகுதியும் இல்லாத சுயமோகப் பதிவர் நசரேயன்,அவரை  நமக்காக கருத்தாளமிக்க பதில்களை தர தயாராக உள்ளார், அவரை நாம் பேட்டி காண்பதிலே மட்டற்ற மகிழ்ச்சி.    

கேள்வி: கடந்த பத்துவருசமா அமெரிக்காவிலே இருக்குறீங்க, அங்க இருக்கிற கலாச்சாரம் பத்தி கொஞ்சம் சொல்லமுடியுமா? 

பதில்: நம்ம ஊரு படத்திலே வருகிற குத்துப் பாட்டுக்கு போடுகிற உடைகள் எல்லாம், அவங்களோட சாதாரண உடை, முத்தம் பார்க்க திரை அரங்கம் செல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை, நடுத்தெருவிலே கொடுப்பாங்க, நாம நேரிலே பார்த்து கண்ணுக்கு விருந்து கொடுக்கலாம்

கேள்வி:  அமெரிக்க வாழ்க்கையை எப்படி தேர்ந்து எடுத்தீங்க?

பதில்: அமெரிக்க வரை படத்தை தலையிலே வச்சி தினமும் படுப்பேன், அவங்க பேசுற மாதிரி நாக்கை சுழட்டி சுழட்டி பேசுவேன், ரெம்ப கஷ்டப்பட்டேன், இங்கிலிபிசு சரியாப் படிக்கணுமுன்னு டுடோரியல் கல்லூரி எல்லாம் போய் படிச்சேன், என்னோட கடின உழைப்புக்கு பலன் இன்றைக்கு அமெரிக்க மண்ணை சட்டை பையிலே வச்சி சுத்திகிட்டு இருக்கேன்.அமெரிக்க மண்ணை எடுத்து சட்டையிலே போட்ட நேரம், சிங்கப்பூர், மலேசிய, பிரித்தானியா மண் எல்லாம் சட்டியிலே தன்னாலே வந்துவிட்டது.

கேள்வி :அமெரிக்காவிலே நீங்க என்ன வேலை பார்க்குறீங்க?

பதில் :சொல்லிக்கிற அளவுக்கு ஒண்ணும் பெரிய வேலை இல்லைங்க, காலையிலே பஸ்ல கும்மி, அலுவலத்திலே கடைகளிலே கும்மி, வீட்டு வந்து மறுபடியும் பஸ்ல கும்மி, கூகுளே ஆண்டவர் சரியா வேலை செய்யுறாரான்னு கண்காணிப்பதுதான் என்னோட முக்கிய வேலை.இந்த இடைவிடாத அடைமழை பணிகளுக்கிடையே சில மணித்துளிகள் அலுவலகவேலையும் செய்வேன். 

கேள்வி :பத்து வருடமா நீங்க அமெரிக்காவிலே இருக்கிறதாலே, உங்களுக்கு அங்கே இருக்கிற தமிழர்களின் வாழ்க்கை முறை எப்படி இருக்கு?

பதில் : வீட்டிலே தமிழ் மருத்துக்கு ௬ட பேசமாட்டோம், ஆனா தமிழ் பேசுகிறவர்களிடம் என் பையனுக்கு/பெண்ணுக்கு தமிழே தெரியாதுன்னு பெருமையா சொல்லுவோம், தப்பித்தவறி யாரவது வீட்டிலே தமிழ் பேசினா என்ன,ஆங்கிலம் தான் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தாலே கிடைக்கிறதே என்ற கேள்விகள்  கேட்டா, அவங்க வீட்டு பக்கமே தலை வச்சி படுக்கிறதே இல்லை. 

கேள்வி :புலம் பெயர்ந்த தமிழர் களின் அரசியல் ஆர்வம் எப்படி இருக்கு ?

பதில் : கொஞ்சம் கொஞ்சமா களம் இறங்கிக்கிட்டு இருக்காங்க, அரசியல் கோனார் உரை எல்லாம் படிக்கிறாங்க, இன்னும் முழு விச்சிலே செயல் பட ஆரம்பிக்கலை, ஆனா வருங்கால சந்ததிகள் களத்திலே இறங்கி, தாய் நாட்டுக்கும், மாற்றான் தாய் நாட்டுக்கும் நிறையை சேவைகள் செய்வார்கள் என்ற அளவு கடந்த நம்பிக்கை இருக்கு. 

கேள்வி : வடை அமெரிக்காவிலே சங்கம் வச்சி தமிழ் வளர்க்கிறதாக கேள்விப்பட்டோம், அதை பற்றி கொஞ்சம் புளி போட்டு விளக்க முடியுமா?

பதில் : புளின்னதும் எங்க ஊரு ஞாபகம் வந்து விட்டது கண்ணுல தூசி விழுந்து விட்டது, அதன் கண் கலங்கி போச்சி, சரி .. நான் கேள்விக்கு வாறன், பஸ்,கடை இப்படி போற வார இடமெல்லாம் நிறைய கும்மி அடிப்போம், புது ஆள் வந்தா உள்ளேன் அம்மா/ஐயா சொல்லி வணக்கம் வைப்போம், அதுக்கு பதில் வணக்கம் வைக்க அவங்க வருவாங்க, அப்புறமா ஓட்டு போடுவோம், பதில் ஓட்டு போடுவாங்க, ஒரு ஏழு பேரு வந்த உடனே பிரபலம் ஆகி தமிழ் நல்லா வளர்ப்போம்.அதுமட்டுமில்லாம தெரிஞ்சவங்க, போற வாரவங்களிடம் மின் அஞ்சல் அனுப்பி வைப்போம், நிறைய பேரை திரும்பி பார்க்க வைத்து தமிழ் வளர்க்கிறோம். இதையெல்லாம் செய்ததினாலே எனக்கு கடந்த ஆண்டு கும்மி செயல் வீரர் என்ற பட்டம் கொடுத்தாங்க    

 கேள்வி : சங்கம் தான் தமிழ் வளர்ப்பின் அங்கம், நிறைய தமிழர்களை சந்திக்கலாம்,இங்க இருந்து போன தமிழர்களுக்கும், அங்கேயே பிறந்து வளர்ந்த தமிழர்களுக்கும் கலாச்சார மற்றம் என்ன?

பதில் : ரெம்ப சுலபமா பதில் சொல்லணுமுன்னா, நம்ம ஊரிலே பண்ணுற எல்லாத்தையும் தப்பு தப்பா பண்ணினா, அமெரிக்காவிலே அது சரியா இருக்கும், உதாரணமா நம்ம ஊரிலே இடதுபக்கம் ஓடுற வண்டி, அங்கே வலது பக்கம் ஓடும், கிலோ மீட்டரை மைல்னு சொல்லணும், சொல்சியசை,பாரன்ஹிட்னு சொல்லணும் அவ்வளவுதான். இங்க இட்லி சாப்பிடுறவங்க,அங்க பிஸா சாப்பிடுவாங்க,இங்க சட்டியிலே வைக்கிற கோழி கறி, அங்க வாளியிலே தருவாங்க. நம்ம ஊரிலே குத்துபாட்டு, தொடை ஆட்டம் எல்லாம் படத்திலே வரும், அங்க நீங்க சல்ஷா நடனம் ஆடிக்கிட்டு தொடை ஆட்டம் நேரிலே பார்க்கலாம்.  

கேள்வி:அமெரிக்கா போக வேண்டிய வழி முறைகள் என்ன ?

பதில்:ஒரு பெரிய விசயமே இல்லை, இந்தியப் பெருங்கடல் இருந்து கள்ளத்தோணி எடுத்து அட்லான்டிக் கடல் வழிய மெக்ஸிகோ வந்துட்டீங்கன்னா, அங்க இருந்து சுவர் ஏறி குதிச்சா அமெரிக்கா தான், அப்படியும் இல்லைனா யாரைவது பிடிச்சி சுற்றுலா விசா எடுத்து அமெரிக்கா வந்து இறங்கனும், வந்த உடனே கடவுச்சீட்டை கிழிச்சி போட்டுடீன்கன்னா திருட்டுத்தனமா தங்கலாம், இதையும் விட்டா மின் அஞ்சல், உரையாடி வழியா யாராவது வெள்ளையம்மாக்கு துண்டு போட்டு உசார் பண்ணிட்டீங்கன்னா, நிரந்தர குடியுரிமை வாங்கலாம்.

இவ்வளவு நேரமா உங்களுடைய பொன்னான நேரத்தை ஒதுக்கி  இந்த பேட்டியை ரசித்த(?) உங்கள் அனைவருக்கும் எங்கள் மனமார்ந்த நன்றி.

ஆணாதிக்கம்

பரபரப்பே இல்லாம பப்பரபான்னு முழிக்கும் அந்த மிகப்பெரிய மருத்துவ மனையின் ஓரத்திலே சுத்தம் கிலோ என்ன விலையென்று கேட்க நினைக்கும் மருத்துவரின் அறையிலே நோய் இல்லாம ஒருவர் மருத்துவரிடம் பேசுவதை ஒட்டு கேட்கும் கடமை நமக்கு இருப்பதால அங்க போகலாம் வாங்க.

மருத்துவ அறையிலே நோயாளிக்கு மருத்துவர் பாடம் எடுத்துக் கொண்டு இருந்தார்.அந்த பச்ச நிற எழுத்து என்னன்னு சொல்லுங்க "ந", அந்த கருப்பு நிற எழுத்து என்னன்னு சொல்லுங்க "ச", அவரின் பதிலைக்கேட்டு விட்டு மருத்துவர் அவரிடம் "எல்லா எழுத்தையும் சரியா தானே படிக்குறீங்க, அப்புறம் ஏன் கண்ணிலே குறைன்னு சொல்லுறீங்க"

நோயாளி பதில் சொல்லும் முன்னே செவிலி ஓடிவந்து மருத்துவரே உங்க கண் கண்ணாடியை மறந்து வச்சிட்டு வந்துடீங்க என்று சொல்லிவிட்டு கண்ணாடியை கொடுத்து விட்டு சென்றாள். அதை மாட்டி விட்டு, பலகையை மீண்டும் பார்த்துவிட்டு

"பலகையிலே ஒண்ணுமே இல்லையே, அப்புறம் எப்படி ந, ச எல்லாம் சொன்னீங்க"   

"மருத்துவரே எனக்கு எழுதப் படிக்க தெரியாது, நான் சும்மா குத்துமதிப்பா சொல்லிட்டு இருக்கேன்"

உங்களுக்கு கண்ணிலே கண்டிப்பா குறைதான், நான் எழுதிதருகிற சோதனை எல்லாம் எடுத்திட்டு நாளைக்கு வந்து பாருங்க, உடனே அவர்

"மருத்துவரே உங்க கண்ணாடியைப் பார்த்த உடனே என்னோட கண் சரியாப் போச்சி, உங்க உதவிக்கு ரெம்ப நன்றி" என்று சொல்லி ஓடியே விட்டார்.

அடுத்து ஐந்து நிமிடத்திலே மருத்துவரிடம் செவிலி வந்து "ஐயா ஒரு பெண் உங்களைப் பார்க்கணுமுன்னு இருக்குறாங்க"

"அவங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை?"

"ஆட்டையைப் போடுற அளவுக்கு உடம்பிலே எல்லாம் ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்லையாம், இருந்தாலும் பார்க்கணுமாம்"

"இன்னைக்கு கல்லா கட்ட விடமாட்டாங்க போல, வேற யாரும் நோயாளி இருக்காங்களா ?"

"நம்ம மருத்துவமனையிலே இருந்து ஒரு மெயில் துரத்துக்கு ஆள் நடமாட்டமே இல்லை"

"சரி வரச்சொல்"

உள்ளே வந்த அந்த பெண்மணி கொஞ்சம் நேரம் அறையை நோட்டம்விட்டாள், பொறுமை இழந்த மருத்துவர் என்ன தேடுறீங்கன்னு சொன்னா நானும் ௬ட சேர்ந்து தேடுவேன்.

"என்ன தேடுறேன்னு எனக்கே தெரியலை"   

"அப்ப நீங்க போக வேண்டிய இடம் வேற"

மருத்துவரே என் கதையை கேட்டுட்டு முடிவு பண்ணுங்கன்னு சொல்லிட்டு அவரு பதில் சொல்லும் முன்னாடியே

"ஐயா சமத்துக்கும், சரிசமத்துக்கும் என்ன வித்தியாசம்?"

"சமமுன்னா, உயரம் எடையிலே சமமா இருக்கிறது, சரி சமமுன்னா நடை, உடை பாவனைகளிலே இருந்து பழக்க வழக்க வேலை எல்லாத்திலையும் சமம், நீங்க செய்யுற எல்லா வேலையையும்  சரி சமமா செய்யுறது"

"ஆக நான் ஒரு நாள் துணி துவைச்சா"

"சரிசமம் அடுத்த நாள் துவைக்கணும்"

"நான் ஒரு நாள் சோறு பொங்கினா?"

"சரிசமம் அடுத்த நாள் சோறு பொங்கணும்"

என்னோட பிரச்சனையே இதுதான்னு அழ ஆரம்பித்தவள் நிப்பாட்டவே இல்லை, மருத்துவனை கண்ணீர்ல மூழ்கி விடக்௬டாது என்ற கவலையிலே மருத்துவர்

"இப்ப ஏன் நீ உன் மாமியார் செத்த மாதிரியே அழுவுறியே"

"என் மாமியா செத்த அன்னைக்கு நான் அழவே இல்லை"

"சரி விட்டத்தை பிடிக்கலாம், இப்ப வரைக்கும் என்ன பிரச்சனைன்னு தெரியலை"

"ஐயா ஒரு மனுஷன் ஊரிலே இருக்கிற பொம்பளைகிட்ட எல்லாம் போய், பெண் அப்படி சொம்பு அடிக்கணும், இப்படி சொம்பு அடிக்கணுமுன்னு சொல்லுறவங்க, தான் வீட்டு பெண்ணையும் அதே சொம்பை கொடுத்து அடிக்க சொல்லனுமா வேண்டாமா?"

"இருந்த சொம்பைஎல்லாம் ஊருக்குள்ளே கொடுத்து இருப்பாரு,அதும் இல்லாம ஊரு சொம்புக்கு பால் ஊத்தினா, உன் வீட்டு சொம்பு தானே வளருமுன்னு நினைச்சி இருக்கலாம்"

"ஆக உபதேசம் ஊருக்கு தான், வீட்டிக்கு வந்தா, டீ போட்டியாடி, சட்டைய துவச்சியாடி, துணிய மடிச்சியாடி ன்னு பல டி போட்டு டீ குடிப்பாங்க"

"இருக்கலாம்.. இல்லாமலும் இருக்கலாம், அதுக்கும் உன்னோட பிரச்சனைக்கும் என்ன சம்பந்தம்"

"மருத்துவரே நான் இன்னும் சொம்பு அடிச்சி முடிக்கலை, அதுக்குள்ளேயும் நீங்க எதிர் சொம்பு அடிச்சா எப்படி?"

"யம்மா தாயே நீ சொம்பு அடிக்கும் முன்னே நான் ஒரு குத்துவசனம் சொல்லிக்கிறேன், அடுத்தவங்களுக்கு யோசனை சொல்லுறவங்க, அவங்க பேச்சை அவங்களே கேட்ட மாட்டாங்க, ஊருக்குள்ளே வெள்ளையும் சொள்ளையுமா திரியுற மனுஷங்களுக்கு, துண்டு எடுத்துகொடுக்கவும், சொம்பு எடுத்து கொடுக்கவும் ஆள் தேவை, அந்த ஆள் மனைவியா இருந்தா என்ன தப்பு? "

"அவரே அம்புட்டு வேஷம் போட்டா, அவரோட வாரிசுகள் எம்புட்டு வேஷம் போடுவாங்க"

"இது என்ன புதுசாவா நடக்கு, கால காலமா அப்படித்தானே நடக்கு, சூரியன் கிழக்கே உதிச்சி, மேக்கால மறையுற மாதிரி இதும் ஒரு விதி, அதுவே உனக்கு தலைவிதியா வந்து இருக்கு"

"விதியை மதியால வெல்லுவேன்னு இந்த சொம்பு மேல ஆணை"

"படம் இடைவேளை விடும் போது பேசுற மாதிரியே சொல்லுறியே"

"அந்த விதி என் கையிலே இருக்கு, அதனால் கலைக்கப் போறேன்"

"ஆமா ஆட்டையை கலைச்சிட்டு பொழைப்பைப் பார்க்கலாம்"

"அஸ்திவாரத்தையே கலைக்க சொல்லுறேன்"

"நகராட்சியிலே அனுமதி வாங்கிட்டு வீட்டை இடி, இப்போதைக்கு நீ  போகலாம்"

"மருத்துவரே இன்னும் படமே முடியலை,அதுக்குள்ளே வணக்கம் போட்டா எப்படி?, நான் சொம்பை மூக்கை சுத்தி அடிக்கிறது உங்களுக்கு புரியலையா, நான் சொல்கிறது என்னோட கருவை கலைக்க "

"என்னவோ ஆப்பாயில் கரு மாதிரி சொல்லுறியே"

"பெண் உரிமை காவலர் என்று பேசும் ஆணாதிக்கவாதிக்கு பிறக்கும் ஆண் வாரிசும், இப்படி ஒரு போலியா இந்த ஊருக்குள்ள நடமாட எனக்கு விருப்பம் இல்லை, அதனாலே என் வயத்திலே இருக்கிற ஆண் குழந்தையை கலைச்சிடுங்க"

"உலகத்திலே ஆண் பிள்ளைய கலைக்க சொன்ன முத பெண் நீதான், உனக்கு அமெரிக்காவிலே பாராட்டு விழா எடுக்கணும், இருந்தாலும் ஆணாதிக்கம், பன்னிகுட்டி, புண்ணாக்குன்னு என்னவோ சொல்லுற, ஆனா எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலை,உன் கதையைக் கேட்ட என்னை ஊரிலே இருக்கிற சொம்புகளை வச்சி எல்லாம் நல்லா அடிக்கணும்"

"இந்த உலகத்திலே ஆண் இல்லாம பெண் இல்ல, பெண் இல்லாம ஆண் இல்ல"

"நீங்க ஆணாதிக்கவாதியா, ஆண்ன்னு முதல்ல சொல்லுறீங்க"

"நான் ஆட்டையப்போடுறவாதி"

"அப்ப மீட்டரை வாங்கிட்டு, ஆட்டைய கலைங்க"

"இப்படி ஒரு மன உறுதியோட இருக்கிற பெண்ணை இப்பத்தான் பார்க்கிறேன், சரி உனக்கு ஆண் பிள்ளைதான்ன்னு எப்படி தெரியும்"

"என்னோட பரிசோதனை சான்று இந்தாங்க, பத்து இடத்திலே கட்டி சரி பார்த்துக்கிட்டேன், எனக்கு பெண் குழைந்தை தான் வேண்டுமுன்னு, கோவில்ல வாங்கின கயறு, ஆலயத்திலே வாங்கின சிலுவை, தர்காவிலே வாங்கின தாயத்து, எல்லாம் இருந்தும், நான் வேண்டினது நடக்கலை"

"மருத்துவர் ஆய்வு சான்றை வாங்கி விட்டு, ஈஸ்ட்ரோஜென், வேட்ரோஜென், பக்கிரோஜன்"

"என்ன மருத்துவர் நீங்க சொல்லுறது எனக்கு புரியவே இல்லையே" 

"நாங்க எழுதி கொடுக்குற மருந்தும், ஆய்வு சான்றிதழும் ஒண்ணுதான், உனக்கு புள்ளைய மாத்த மாத்திரை என்கிட்டே இருக்கு,நான் கொடுக்கிற மாத்திரையை ஒரு மாசம் சாப்பிடு எல்லாம் சரியாப் போகும்"

"புள்ளை வேண்டாமுன்னு நினைச்சி வந்த எனக்கு ஒரு நல்ல பதில் சொன்ன நீங்க தெய்வம்"

"அதுக்காக அலுவலகத்திலே இருக்கிற எதையும் ஆட்டையப் போட்டுட்டு கையிலே சுத்திகிட்டு அலையாதே"

மருந்து சீட்டு எழுதி கொடுத்துவிட்டு அவள் சென்றதும் வந்த செவிலி

"என்ன மருத்துவரே வைட்டமின் மாத்திரை எழுதிகொடுத்துவிட்டு, என்னவோ மலைய நகர்த்தி வச்ச சந்தோசமா இருக்கீங்க"

"சிலதை படிக்க நல்லா இருக்கும், ஆனா நடைமுறை படுத்த முடியாது, சிலது நடைமுறைக்கு வந்தா பார்க்க முடியாது"

"மருத்துவ பின்நவீனத்துவம் மாதிரி தெரியுது"

"ஆமா.. ஆமா" 

பாட்டி சுட்ட வடை - முப்பரிமாண பார்வை

பொறுப்பு அறிவித்தல் :

நீங்கள் யாரவது உங்களை எலக்கியவாதி என்றோ, புரட்சியாளர் என்றோ நினைத்தால், இந்த இடுகையை தவிர்ப்பது நலம், தலைப்புக்கு உதவிய பாலா அண்ணனுக்கு நன்றி.இப்படிக்கு கடையிலே சரக்கு இல்லைன்னாலும், பொறுப்பா பொழைப்பை ஓட்டுவோர் சங்கம்  

முப்பரிமாணம், முக்கோணம் எல்லாம் கணக்கிலே படித்து இருப்போம்,நான் ஒரு கணக்கு சீத்தலை சாத்தனார் என்பதாலே, எதை படிச்சாலும் வாழ்கையிலே நடைமுறை படுத்த முடியுமான்னு யோசிப்பேன், அதனாலே தான் மின்னணு பொறியியல் படிச்சிட்டு, கணிப்பொறியிலே எலிப்பொறியை வச்சி வேலை பார்க்கிறேன்.இந்த முப்பரிமாணத்தை ஆராய்ச்சி செய்து முத்தாய் கடையிலே ஏத்தனுமுனு  ரெம்பநாளா ஆசை, அவா, கொலைவெறி. இதுக்காக முப்பரிமாணம் கண்ட முதறிஞர் பட்டம் எல்லாம் வேண்டாம் என தாழ்மையோட(நான் ரெம்ப அடக்க ஒடுக்கமானவன்) கேட்டுக்கொள்கிறேன். 

சின்ன வயசிலே எல்லோரும் பாட்டி வடை சுட்ட கதையை கேள்விப்பட்டு இருப்போம், வடை, காக்கா,நரின்னு பெருசுகள் சொல்லிக்கொடுத்ததை கேட்டுக் கொண்டே வீட்டிலே வடை சாப்பிட்டு இருந்திருப்போம், கதையின் கரு ஆப்பாயில் போடும் போது உடையாம இருக்கிற நான் பரிச்சையிலே வாங்கின  முட்டை மாதிரி மனசிலே பதிந்து இருக்கும், இந்த கதையை புரட்சியாளர், இலக்கியவாதி, யதார்த்தவாதி மூவரும் கொலைவெறியோட சிந்திக்கும் போது நடப்பதுவே இந்த ஆராய்ச்சி மணி.  உங்க அனுமதியோட இங்கிட்டு ஒரு குத்துவசனம் சொல்லிகிறேன் 

மணி அடிச்சா சோறு வீட்டிலே 

மணி அடிச்சா ஆராய்ச்சி, கடையிலே 

பாட்டி வடை நிறைய சுட்டு விற்பாள், அதிலே ஒரு வடையை ஆட்டையப் போட்டாலும், பாட்டியின் தொழிலைப் பாதிக்காது, ஆனா பாவம் பசியோட இருந்த காக்கா ஒண்ணை கொத்திகிட்டு போக, அதை ஒரு கடி ௬ட கடிக்க விடாம, நரி உசார் பண்ணிட்டு போய்டுச்சி, நல்லா கவனிங்க காக்கா உருவத்திலே சின்னது, நரி பெருசு, சிருசுகிட்ட இருந்து பெருசு பிடிங்கி தின்னால், புரட்சியாளன் சும்மா இருப்பானா, சும்மா மெல்லுகிற வாய்க்கு அவல் கிடைத்த கதைதான், ஒலிபெருக்கியே இல்லாம நாலு ஊருக்கு கேட்கிற மாதிரி நரிக்கு நாப்பது திட்டு, இல்லாதவன்கிட்ட பிடிங்கி தின்கிற நரியே, உனக்கு பேரு ஒரு கேடா, இனிமேல சேட்டை பண்ணின உன் வாலை வெட்டி காக்கைக்கு போட்டுடுவேன்.நீ நேரப் போனா, உன்னைய குறுக்கால மறிப்பேன், நீ குறுக்கால போனா உன்னை நேரிலே மறிப்பேன். ஊசிப்போன வடையை தின்ன உனக்கு பேதி வந்து பாதியிலே போவாய் அப்படின்னு வசவு கிடைக்கும்.

வடை தின்ன நரிக்கு மட்டுமல்ல, வலியது வாழும் என்ற டார்வின் கொள்கைக்கும் நாலு வசவு வைது அவருக்கும் எதிர் சொம்பு அடிப்பாங்க  அவரு இடஒதுக்கீடு கொடுக்கலைன்னு.

இவங்க பேசுறதை கேட்ட நரி ஒரு வடைக்கே ஒன்பதாயிரம் திட்டு விழுதே, ௬ட ரெண்டு வடைய ஆட்டையப் போட்டு இருந்தால், எனக்கு ௬டு கட்டி இருப்பாங்களோன்னு யோசித்திகிட்டு இருக்கும், பறிகொடுத்த காக்காவோ, நல்லவேளை அது ஊசிப்போன வடை, போன வாரம் சாப்பிட்ட வடைக்கு ரெண்டு நாள் பேதி போச்சி.இவ்வளவு கலவரத்திலும் கிழவி வடை போச்சேன்னு வருத்தப் பட்டுக்கொண்டு இருக்கும்.இங்கிட்டு புரட்சியை விட்டுட்டு இலக்கியத்துக்கு போவோமா?   

இலக்கியவாதின்னு சொல்லும் போதே எல்லோரும் தெரிச்சி ஓடிப்போவாங்க, அம்புட்டுபயம் அவங்க மேல, என்னத்த சொல்ல அப்படி கெடுத்து வச்சி இருக்காங்க, நான் அந்த காலத்திலேயே யார் இலக்கியவாதின்னு ஆராய்ச்சி மணி அடிச்சி வச்சி இருக்கேன், அதகாப்பட்டதாவது இலக்கியவாதி வரும் போதே காக்கைபாடினியார் காகத்தை பத்தி என்ன பாடி இருக்கிறார் தெரியுமா என்று ஆரம்பிப்பார், இலக்கியம் பேசும் போது சும்மா சொம்பு அடிச்சிகிட்டே இருக்கக்௬டாது, அதாவது சங்ககாலம், சங்குகாலம்,முதல் சங்கம், கடைசி சங்கம், பதிவர் சங்கம் போன்ற சங்ககால பாடல்களிலே இருந்து குறிப்பு எடுத்து சொம்பு அடிக்கணும்,  காக்கா ஏன் கருப்பா இருக்கு, நரி ஏன் சிகப்பா இருக்கு என்ற கதைகளை அள்ளிப்போட வேண்டும், இப்படி அள்ளிபோடும்போது உள்ளூர் கதையை எல்லாம் விட வெளிநாட்டு இலக்கியங்களிலே குறிப்பு எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும்.  

உதாரணம் சொல்லும் போது அமெரிக்க துரைமாரையோ, பிரித்தானிய துரைமாரையோ பத்திப் பேசினா, இவரும் வெள்ளைக்கார துரைமாருக்குத்தான் சொம்பு அடிக்கிறாரு, ஒண்ணும் புதுசா தெரியலைன்னு வாசகர் வட்டம் எல்லாம் வளைச்சி வளைச்சி கட்டம் கட்டுவாங்க,இதுவரைக்கும் யாருமே சொல்லாத நாட்டின் இலக்கியத்தைப் பேசினா, எல்லோரும் மூக்கு மேல வச்ச விரலை நாக்கு மேல வச்சி விசில் அடிப்பாங்க, அதாவது  உகண்டா இலக்கியவாதி சிகாண்டா காகத்தைப் பத்தி ஒரு பாட்டு படித்து இருக்கிறார்

காகத்தைப் பார்த்து 

கா.. கா என்றேன் 

அது என்னைப் பார்த்து 

க்கா .. க்கா என்று 

கக்கா போய் விட்டது 

என்று சொல்ல வேண்டும், இந்த பாட்டுக்கு உங்களை நோக்கி காகிதம் வரலாம், இல்ல கல்லு வரலாம், ஆனா கிடைச்ச ஒலிபெருக்கியை மட்டும் விடக்௬டாது.ஏன்னா இலக்கியவாதிகள் இழவு வீட்டு விழாவா இருந்தாலும், கல்யாண வீட்டு விழாவா இருந்தாலும் ஒரே மாதிரி தான் இருப்பாங்க. இலக்கியவாதி பேசி முடிக்கும் முன்னே பாட்டி குறட்டை விட்டு தூங்கிடும், நரி இவங்க பேசுறதை கேட்கிறதுக்கு பதிலா, நான் அந்த காக்காவை அடிச்சி சாப்பிட்டு இருக்கலாமுன்னு யோசித்துகிட்டு இருக்கும், காக்கா கடல் கடந்து ஓடியே போய்டும். இலக்கயவாதிக்கு போதுமான அளவுக்கு சொம்பு அடிச்சாச்சி, அடுத்து யதார்த்தவாதியைப் பார்ப்போம்.      

யதார்த்தவாதி வந்த உடனே "ஏ....கிழவி வடை தானே போச்சி, கடையா போச்சி, காக்கா தூக்கிட்டு போன வடையிலே உன் உசுரையா வச்சி இருந்த,பசி உசுரு போகுது ரெண்டு வடை கொடுன்னு சொல்லிட்டு ஒரு வடையை ஆட்டையப் போட்டுட்டுட்டு, தின்ன வடையிலே பாதிக்கு காசை கொடுத்திட்டு, மீதியை 

கணக்கிலே ஏத்த சொல்லிட்டு போய்டுவாங்க.இவருக்கு எலக்கியமும் தெரியாது, வரலாறும் தெரியாது, அந்த அந்த சமயத்திலே என்ன தோணுதோ அதைப் பேசிட்டு போய்டுவாங்க, ஆள் கருப்பா இருந்தாலும், சிகப்பா 

இருந்தாலும் மனசு வெள்ளையாத்தான் இருக்கும்.

இன்றைய ஆராய்ச்சி யோட முடிவுக்கு வந்திட்டோம், இன்னைக்கு நாட்டாமை சொம்பை வீட்டில் வச்சிட்டு வந்ததாலே ரெண்டு மொடக்கு தண்ணியை குடிச்சிட்டு தீர்ப்பு சொல்லமுடியலை, புரட்சி, இலக்கியம், எதார்த்தம் இதிலே எது சிறந்ததுன்னு படிக்கிற ஒண்ணு ரெண்டு பேரோட முடிவுக்கு விட்டுட்டுறேன், வாய்ப்பளித்த அனைவருக்கும் நன்றி சொல்லி விடைபெறுகிறேன் வடையுடன் நன்றி வணக்கம்.