அமெரிக்காவில் இந்திய தூதரகமும், நம்மவர்களும்

இது ஒரு ஜனகனமன இடுகை, தாய் மண்ணை அள்ளி பையிலே போட்டு இருக்கிறவங்க எல்லாம், கொஞ்சம் நெத்தியிலே பூசிக்கோங்க, கோவத்திலே கணணியிலே அள்ளி எறியவேண்டாம் என அன்போட கேட்டுக்கொள்கிறேன். 

அதாகபட்டதாவது அலுவலகத்திலே வெள்ளையம்மா(?), வெள்ளையப்பன் ௬ட இங்க இருக்கிற கருப்பு அண்ணாச்சி மாதிரி இங்கலிபிசு புரியாம பேசி அலப்பறையை கொடுத்துக்கிட்டு இருந்தாலும், ஊருக்கு போகும் போது காலாவதியான கடவுச்சீட்டை கொண்டு போனா கல்லை கொண்டு எறிந்துவிடுவாங்க என தெரிந்து கொண்டு இந்திய தூதரகத்திடம் நேரிலே சென்று புது கடவுச்சீட்டு வாங்க சென்றேன்.     

காலையிலே ஒன்பது மணிக்கு இருக்கனுமுன்னு சொன்னாலும், நான் வழக்கம் போல பதினோரு மணிக்கு போனேன், இந்திய தூதரகமுன்னு ரெம்ப சுலபமா கண்டு பிடிச்சிட்டேன், மக்கள் வெள்ளம் மலைபோல ஒரு வரிசையே இல்லாம நின்னாங்க, வரிசை இங்கே இருக்கு என்ற குறியிட்ட இடத்திலே  அனைத்து கணித உருவங்களையும் உள்ளடக்கி நின்ற ௬ட்டத்திலே நானும் நுழைந்தேன், கொஞ்ச நேரத்திலே வரிசையிலே நின்றவர்களிடம் வரிசை எங்கே இருந்து ஆரம்பிக்கிறது என்று தெரியாமல் கையை நீட்டியவர்களுக்கு எல்லாம் தூதரக நுழைவு அனுமதி சீட்டை வழங்கினார் அதிகாரி ஒருவர். வாங்கி விட்டு உள்ளே சென்றேன்.


வெளியே நாங்கள் வாங்கின அனுமதி சீட்டு எண் திரையிலே வரும்,நாம்  கையிலே இருக்கும் எண் வரும் போது, நம்மோட விண்ணப்பத்தை எடுத்துக்கொண்டு அதிகாரியை சந்திக்க வேண்டும். திரையிலே வரும் எண் வரிசை முறைப்படியே அலுவலக அதிகாரிகள் விண்ணப்பதார்களை சந்தித்தாலும், அதிகாரிகளின் கவுன்ட்டர் முன்னே எந்திரன் படத்துக்கு சீட்டு வாங்குவது போல ஒரு பெரிய ௬ட்டம், திரையிலே எண் வந்த நபர், இவர்களிடம் தள்ளு பட்டு கவுன்ட்டரை அடைய குறைந்த பட்சம் பத்து நிமிஷமாவது ஆகும். அது என்னனு தெரியலை நம்மவர்கள் எல்லாம், அமெரிக்காவிலே மற்ற இடங்களுக்கு செல்லும் போது வரிசை முறைய கண்ணியமாக கடைபிடிப்பார்கள், இந்தியான்னு பேரைக் கேட்டதும் எல்லாத்தையும் காத்திலே போட்டு விட்டு சந்தைக்கடை போல பாவிப்பார்கள். 

நான் ஒரு பொறுப்புள்ள இந்தியக் குடிமகன் என்பதாலே, அருகிலே இருந்த முதியோருக்கு ஒதுக்கப் பட்ட இடத்திலே அமர்ந்தேன், பக்கத்திலே தானியங்கி குளிர்பான இயந்திரம் இருந்தது, அதிலே வந்து காசைப் போட்டு கால் மணி நேரம் காத்திருந்த ஒருவர் இயந்திரம் வேலை செய்யவில்லை என்று என்னிடம் சொல்லிவிட்டு சென்றார்.அடுத்தடுத்து வந்த நபர்கள் குளிர்பானம் எடுக்கும் முயற்சியிலே படுதோல்வி அடைந்து, இந்திய தூதரகம், அவங்க பாட்டி, தாத்தா எல்லாத்தையும் குறை சொல்லிட்டு போய்ட்டாங்க, நான் தாய் நாட்டிலே இல்லைனாலும், இப்படி வார்த்தைகளை கேட்டு கொதித்து, கொண்டு சென்ற தாள்களிலே ஒன்றை எடுத்து பேனாவை தேடும் முன்னே, அருகிலே இருந்த இன்னொரு நபர், இயந்திரம் வேலை செய்யவில்லை என்று தாளிலே எழுதி ஓட்டிவிட்டு சென்றார்.நோபல் பரிசு வாங்க வேண்டிய ஒரு கலைஞன் அமைதியா அவரைப் பார்த்து சிரித்தேன்,அவரு என்னைப் பார்த்து ஜெய் ஹிந்த் ன்னு சொல்ல, நான் ஜெய் டமில் ன்னு சொன்னேன்.பக்கத்திலே இருந்த மனவாடு ஜெய் தெலுங்கானான்னு சொன்னாரு.  

அடுத்த ரெண்டு நிமிசத்திலே ஒருத்தர், நீங்க சரியில்லை என்று தூதரக அதிகாரிகளை பற்றி குறை சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார், அவரு போட்ட சத்தத்திலே ஒரு ௬ட்டம் ௬டி அவரோட பிரச்சனையைப் பேச ஆரம்பித்தார்கள், அவங்க அம்மாவோட கடவுச்சீட்டு காலாவதியாகி விட்டதாம், அதை விசாரிச்சப்ப அதிகாரிகள் சரியா விளக்கம் கொடுக்கலையாம் ரெம்ப வருத்தப் பட்டு புலம்பிக்கிட்டு இருந்தாரு, சரிங்க இப்பத்தான வந்துட்டீங்க, பெருமையா வாங்கிட்டு போங்கன்னு சமாதனம் செய்தார்கள், அவரு சொன்ன பதிலிலே, நான் அந்த இடத்தை விட்டே வந்து விட்டேன், அவங்க அம்மா விமான நிலையத்திலே இருப்பதாகவும்,அவங்க அம்மா பயணிக்க இருந்த விமானம் இன்னும் மூணு மணிநேரத்திலே கிளம்பனுமாம்,அவங்களோட கடவுச்சீட்டு காலாவதியானது விமானநிலையத்திலே தான் அவங்களுக்கு தெரியுமாம்.      

அமெரிக்கா வந்து ஆணி பிடுங்கி போணி பண்ணுறவங்க, கடவுசீட்டுக்கு கடவுளுக்கு கொடுக்கிற மரியாதை கொடுத்து, அது காலாவதி ஆக இன்னும் குறைந்த பட்சம் ஐந்து வருடங்கள் இருக்கவேண்டும் என்று சரிபார்த்து, அமெரிக்க தூதரகம் செல்லும் முன்னே கோயில் கோயிலா ஏறி பூசை பண்ணி வந்தவங்க, இந்தியாவுக்கு போற மாதிரி இருந்தா இவ்வளவு அலட்சியம் எதற்கு வேண்டும், நம்மளோட அடிப்படை பொறுப்புகளை செய்யாத நிலையிலே இந்தியாவை குறை சொல்லி பயன் என்ன?

இப்படி கொலைவெறி யோசனையோட இருந்த நேரம், இன்னொருத்தர் அதிகாரியிடம் வாக்கு வாதம் பண்ணிக்கொண்டு இருந்தார், அவருக்கு ஒரு கையெழுத்து வேண்டுமாம், அதை உடனே முடித்துகொடுக்க வேண்டும் என்று சொன்னார், அலுவலக அதிகாரி அவரிடம், காலையிலே விண்ணப்பங்களை வாங்கிவிட்டு மாலையிலே தான் பட்டுவாடா செய்வோம் என்று பதில் சொன்னார். ஒரு கையெழுத்துக்கு நாலு மணி நேரம் காத்து இருக்கனுமா என்று சலிப்போடு சண்டையைப் போட்டார்.

 அமெரிக்க தூதரகமா இருந்தா இப்படி எல்லாம் அதிகாரிகளிடம் பேசுவோமா, அவரு வணக்கமே சொல்லலைனாலும்,அவருக்கு காலை,மாலை, இரவு என்று பல்வேறு வணக்கங்களை வைத்து விட்டு, அவங்க தாத்தா, பாட்டி, முப்பாட்டன் வரை எப்படி இருக்காங்கன்னு விசாரிப்போம், அவரு விண்ணப்பத்தை சரி பார்க்க பத்து மணி நேரம் ஆனாலும், இப்பத்தான் பால் குடிச்சி முடிச்ச பாப்பா மாதிரி அமைதியின் திருவுருவமா நிப்போம்.     

இழுத்துக்கிட்டு இருக்கிற மனுஷனுக்கு மருத்துவர் எழுதிகொடுத்த மருந்து சீட்டை மருந்து கடையிலே கொடுக்கும் போது,அவர் ரெம்ப சாந்தமா அரைமணி நேரம் கழித்து வாங்கன்னு சொல்லுவாரு, சாகுறதுக்கு முன்னாடியாவது கொடுங்கன்னு சொல்லிட்டு பொறுமையாய் காத்து இருப்போம், காத்திருப்பும், பொறுமையும் தலையாய கடமையா இருக்கிற இடத்திலே, இந்திய தூதரகம் என்ற உடனே  காலிலே வெந்நீர் விட்டது போல, பொறுமை இழந்து பொங்கி எழ வேண்டிய அவசியம் என்ன?

  

நினைச்சதுக்கெல்லாம் நாட்டை குறை சொல்லும் முன், நம்முடைய ஒரு சில குறைகளையும் களைந்தால் நமக்கும், நாட்டுக்கும் நல்லதுதானே, இவ்வளவு சொன்ன நான் அவங்க கேட்ட புகைப்பட அளவு இல்லாமால், நான் வேறு ஒரு அளவு புகைப்படம் கொடுத்தேன், இருந்தாலும் எனக்கு புது கடவுச்சீட்டு கொடுத்தார்கள், என்னோட விண்ணப்பத்தையும் நிராகரித்து  இருந்தால் நானும் இந்தியாவை திட்டி இருப்பேனோ?!!!    

Fetna 2010 நினைவலைகள்

அமெரிக்கா வந்து பல வருடங்கள் எல்லாம் ஆகலை, இருந்தாலும் எங்க ஊரு பக்கம் நடக்கிற தமிழ் விழாக்களுக்கு எல்லாம் போனதில்லை, ஏன்னா நான் பக்கா தமிழன், இப்படி தமிழ் விழாக்களுக்கு போகாமலே கடை நடத்திகிட்டு இருக்கியே நீ ஒரு தமிழனான்னு அப்படின்னு ஒரு கேள்வி மனசிலே, ஆனா விடை கிடைக்கலையேன்னு ரெம்ப அவமானமா போச்சி, இப்படியா கவலையிலே இருக்கும் போது, பிரபல பதிவர் மனிஷ் அதாங்க பழமைபேசி அண்ணன், இந்த வருடம்(2010) Fetna தமிழ் திருவிழா நான் தங்கி இருக்கிற இடத்துக்கு பக்கத்திலே நடக்கிறதா சொன்னாரு.  உடனே மனக்குறையைப் போக்க ஒரு நல்ல வழி வந்து விட்டதுன்னு அண்ணன்கிட்ட துண்டு போட்டு சத்தியம் பண்ணினேன் கண்டிப்பா வருவேன்னு சொல்லிட்டேன். 

என்னையப் பத்தி முன்னாடியே அவருக்கு தெரியுமோ என்னவோ, நான் வாக்கு கொடுத்தா எல்லாம் வரமாட்டேன்னு தெரிஞ்சி என்னையை இலக்கிய வினாடி வினாவிலே கோத்து விட்டுட்டாரு. இதைப் பத்தி வரும் இடுகைக்கள்ள மொக்கை அடிக்கலாம் இப்ப மத்த விசயத்தைப் பார்க்கலாம்.

கடந்த(ஜூலை,2,2010௦) வெள்ளி இரவு பொட்டிய கட்டிக்கிட்டு கல்லூரியிலே என்னோட குப்பை கொட்டிய நண்பன் வீட்டுக்கு போனேன், அங்கு இருந்து விழா நடக்கும் வாட்டர்பெரி 50 மைல் தொலைவிலே இருக்கிறது. எங்களோட வீணாப்போன கல்லூரி குழுவிலே முதல் வகுப்பிலே தேர்ச்சி பெற்று இருந்தாலும் கடைசியா அமெரிக்கா வந்தது நான் தான், ஆனா என்னோட நண்பன் 25 அரியர்ஸ் வைத்து இருந்தாலும், அவன் தான் முதல்ல அமெரிக்கா வந்தான். இப்படிப் பல வரலாற்று பின்னணி கொண்ட என்னோட பயணத்திலே விழாவும் ஒரு மைல் கல். இரவு நண்பன் வீட்டிலே தங்கி விட்டு உலகக் கதை, உள்ளூர் கதை எல்லாம் பேசாம என்ன நோக்கத்துக்கு அவன் வீட்டுக்கு போனேனோ அதை சிறப்பாக கொண்டாடினோம். 

அடுத்த நாள் அதாவது(ஜூலை 3,2010) அதிகாலை 8 மணிக்கு எழுந்து கிளம்பி GPS ல விலாசம் போட்டுட்டு  கிளம்பினேன், அரை மணி நேரம் காரை ஓட்டினேன், வண்டி போன போக்கிலே சில இடங்களில் எனக்கு சந்தேகம் வந்தது சரியான விலாசக்கு தான் போறாமான்னு, ஒரு வழியா போய் சேர்ந்தேன், GPS சொன்ன விலாசமான வாட்டர்பெரியைச் சேர்ந்தேன், போன உடனே வண்டியை ஓரமா நிறுத்தி விட்டு மணி அண்ணன் அலைபேசி யை தொடர்பு கொண்டேன், அவரு எடுக்கவே இல்லை, வழக்கமா நான் தான் நண்பர்கள் என்னோட எண்ணுக்கு அழைப்பு விடுத்தா எடுக்கிறதே இல்லை, நாலைந்து தடவை முயற்சி செய்து விட்டு, என்ன செய்யலாமுன்னு யோசித்து கிட்டு இருந்தேன். பிரபல பதிவர் இளா ஞாபகம் வந்தது, அவரோட எண்ணுக்கு தொடர்பு கொண்டேன். அவரு எடுத்தார் அவரிடம் வண்டியை எங்கே விட வேண்டும் என்று கேட்டேன், அவரு நேரா போய், இடது பக்கம் திரும்பி அப்புறம் வலது பக்கம் திரும்பினா வண்டியை நிறுத்த இடம் கிடைக்குமுன்னு சொன்னாரு.

நான் அவரிடம் நீங்க வழி காட்டுறது ஒண்ணுமே விளங்கலை பேசமா நீங்க வாங்க வெளியிலே, ரெண்டு பெரும் போயிட்டு வந்திடலாமுன்னு சொன்னேன். அவரு வெளியே வந்து, என்னோட காரிலே ஏறி காரை நிறுத்திவிட்டு Fetna விழா நடைபெற்ற அரங்க முகப்பு வந்தோம்.அரண்மனை

அரங்கம்(palace theater) முகப்பிலே அரண்மனை மாதிரி தெரியலை.

இருவரும் முகப்பை கடந்து உள்ளே சென்று, வரவேற்பு அறையிலே நான் விழாவுக்கு முன்பதிவு செய்து வைத்து இருந்த விவரம் சொல்லி, என்னோட 

நுழைவு சீட்டை வாங்கி கொண்டேன்.

முகப்பிலே சில புகைப்படங்கள் எடுத்துவிட்டு உள்ளே சொல்ல முயலும் போது வெளியே இருந்து வந்த பிரபல பதிவரை நான் அடையாளம் கண்டு கொண்டேன், அவர் அருகிலே வரும் வரை காத்து இருந்து அவரைக் ௬ப்பிட்டேன்,

அவர் யார்?  அடுத்த பாகத்திலே 

விழா அரங்கின் முகப்பு படங்கள்

கரடி மலையில் நீச்சல்

அந்த காலத்திலேயே நான் சின்ன பையனா இருக்கும் போது பள்ளி௬டம் விட்டா எங்களோட பொழுது போக்கே நீச்சல் தான், ஊரிலே இருக்கிற எல்லா கிணறு, குளம்,குட்டைகளிலே குளிப்பது தான் வேலை,நீச்ச போட்டியிலே கலந்து கொண்டு பரிசு வாங்கும் அளவுக்கு திறமை இல்லைனாலும், எந்த தண்ணியானாலும் நீந்தி கடந்து விடுவேன்.

கடல் நீச்சல், குளத்து நீச்சல் மற்றும் கிணத்து நீச்சல் அடிச்சி பழகிய எனக்கு பல வருடங்களாக நீச்சல் அடிக்க வாய்ப்பே கிடைக்கலை, நீச்சல் அப்படின்னு 

ஒண்ணு இருக்கிறதையே மறந்து போயிட்டேன்.இவ்வளவு நாளும் குளிரிலே கஷ்டப்பட்டாலும், வெயில்  அடிக்கும் போதாவது எங்கையாவது நீந்தி குளிக்க 

இடம் கிடைக்குமா என்ற ஒரு ஏக்கம்.அதைவிட பெரிய வருத்தம், தண்ணியிலே(குடி தண்ணீர் மட்டுமே) மிதக்கவும் முடியலைன்னு.  

என்னோட நீச்சல் திறமைகளை விவரிக்கும் போதே, எனக்கு நீச்சல் சொல்லி கொடுக்க வேண்டும் என்று கத்துக்குட்டி தம்பி ஒருவர் என்னிடம் சொல்லி வைத்து இருந்தார். கல்லூரியிலே பல சக நண்பர்களுக்கு நீச்சல் சொல்லி 

கொடுத்த அனுவத்திலே நானும் சரி என்று சொன்னேன்.

இப்படி கஷ்டமான காலத்திலேயே சில நண்பர்கள் சேர்ந்து கரடி மலை என்ற பியர் மௌண்டன்(bear mountain) போகலாம்  என்று முடிவு எடுத்தோம்.அங்கே கரடி எல்லாம் இருக்குமா என்று விசாரித்தப்ப "நாங்க எல்லாம் கறுப்பு கரடி ௬டத்தான் போறோமுன்னு சொல்லிட்டாங்க, அதற்கு பின் கரடியைப்  பத்தியே பேசலை. 

காடு, மலைகளை எல்லாம் கடந்து கரடி மலைக்கு போகலை, நல்ல தார் சாலையிலே சென்றோம். நாங்கள் போனவுடனே கொண்டு போன கட்டு சோறுகளையெல்லாம் எடுத்து வைத்தேன், மக்கள் வெள்ளம் நீச்சல் குளத்திலே இருந்து வந்தும், போய் கொண்டும் இருந்தார்கள். 

என் ௬ட வந்த கத்துக்குட்டி இப்பவோ போகணும் என்று அடம் பிடிக்க நான் அவரை சமாதானப்  படுத்தி விட்டு கொண்டு சென்ற கட்டு சோற்றை எல்லாம் முடித்து விட்டு நீச்சல் குளத்தை நோக்கி நடந்தோம். நீச்சல் குளம் அருகிலே சென்றோம், நீச்சல் குளமே வெறுமையாய் இருந்தது. 

அருகில் இருந்த கத்து குட்டி 

"அண்ணா, நீங்க குளிக்க வருகிறதை யாரோ தெரிஞ்சி கிட்டு, இங்கே இருந்த வெள்ளையம்மா, வெள்ளைப்பன் கிட்ட எல்லாம் சொல்லிட்டாங்களோ?" 

"உனக்கு நீச்சல் சொல்லிகொடுக்கிறேன்னு சொன்ன எனக்கு இன்னும் 

வேணும்" ன்னு சொல்லி கிட்டே நீச்சல் குளத்தை நோக்கி நடந்தோம்.

அங்கே  நின்று கொண்டு இருந்த வெள்ளைப்பன், 

"அல்லோ.. இங்கே குளிக்க முடியாது" (பால அண்ணன் கிட்ட இங்கிலிபிசு கத்து கிட்டு இருப்பாரு போல தெரியுது)

"ஏன்"

"ஏன்னா, இங்கே மின்சாரம் இல்லை"

"அண்ணே, எங்க ஊரு குளத்து தண்ணியை எல்லாம் நீங்க பார்த்தது கிடையாது, அதிலே எல்லாம் நான் குளித்து இருக்கேன், இதெல்லாம் 

என்னைய ஒண்ணும் செய்யாது"

"அப்ப, நீ உங்க ஊரிலே போய் குளிச்சிக்கோ" ன்னு சொல்லி என்னை திரும்பி 

போக சொல்லி விட்டார்.

நானும் சோகத்திலே  வந்து அருகிலே இருந்த ஏரிப் பக்கம் உட்கார்ந்து, இவ்வளவு தண்ணி இருந்தும் குளிக்க முடியலையே என்கிற வருத்தத்தோட, வாடி வதங்கிப் போன முகத்தோட இருந்தேன். அப்ப கத்துக்குட்டி தம்பி 

"அண்ணே ரெம்ப வெயில நினையாதீங்க கறுத்துப் போவீங்கன்னு, உடம்பிலே கொஞ்சம் நஞ்சம் இருக்கிற கறுப்பு காணப் போககுடாதுன்னு நல்லா எண்ணமா? இல்லை என் கறுப்பு நிறம் மேல பொறமையான்னு தெரியாம 

யோசித்துகிட்டே ஏரிகரையிலே நடந்தோம்.

அருகிலே ௬டைப் பந்து விளையாடி கொண்டு இருந்த கறுப்பு அண்ணாச்சி பையன் சுமார் பதினைந்து வயது இருக்கும், பந்தை தவற விட, அது வேகமா உருண்டு ஏரிக்கரை தடுப்பு பலகை தாண்டி ஏரி உள்ளே விழுந்து விட்டது. வேகமா வந்த அவனும் பந்தின் பின்னால் ஏரியிலே விழுந்து விட்டான்.   

விழுந்த உடனே பந்தை எடுப்பாருன்னு நானும் பார்த்தேன், அதுக்கு பதிலே அவரு கையை காலை உதைத்துகிட்டு தண்ணீரிலே உதை பந்து விளையாடினார், உடனே அருகிலே இருந்த கத்துக்குட்டி தம்பி

"அண்ணே, இவன் துள்ளுறதைப் பார்த்தா, நீச்சல் தெரியாத மாதிரியே இருக்கு, நானும் உள்ளே விழுந்தா அவனை மாதிரி தான் செய்வேன்"

"அப்படியான்னு" சொல்லிட்டு விழுந்த பையனிடம் "உனக்கு நீச்சல் தெரியுமா?" ன்னு கேட்டேன். 

அவன் எனக்கு பதில் சொல்லாம மறுபடியும் முங்கி எழுந்தான். ஆனா மேல வந்து காப்பாத்துங்க.. காப்பாத்துங்கன்னு கத்தினான். 

உடனே நான் போட்டு இருந்த குளிர் கண் கண்ணாடியை கழட்டி விட்டு தண்ணீரிலே குதித்தேன், இங்கே ஒரு விவரம் சொல்லணும், தண்ணியிலே விழுந்தவங்களை காப்பாத்தும் போது அவங்களுக்கு முன்னால குதிக்கக் ௬டாது, ஏன்னா அவங்க  உங்க கழுத்தை பிடித்து அமுக்கி விட்டால் ரெண்டு பேருக்கும் சங்குதான், நான் அவரின்  பக்க வாட்டிலே குதித்து பின்னால் இருந்து அவரோட சட்டையைப் பிடித்து கரை ஓரமாக கொண்டு வந்தேன்,  மேல இருந்த சில நபர்கள் அவனை கரையிலே தூக்கி விட்டார்கள், நானும் மேல வந்தேன். 

அதற்குள்ளே கொஞ்சம் ௬ட்டம் ௬டி விட்டார்கள், என்னோட வீட்டு எஜமானி யம்மாவும் வந்து, எல்லோரும் விவரம் விசாரித்து கொண்டு இருக்கும் போது 

"உங்க அலைபேசியை எங்கே?"  

அது ஒரு அலைபேசி ன்னு சொன்னாலும், செங்கல் மாதிரி இருக்கும், போனதிலே எனக்கு சந்தோசம், இருந்தாலும்  விடலை 

"நான் ஆசையா வாங்கி கொடுத்த செங்கல்" அடுத்த வினாடியே மறுபடியும் ஏரிக்குள்ளே குதித்து  முங்கு நீச்சல் அடித்து தேடி கண்டு பிடிச்சி எடுத்து 

விட்டுத்தான் கரைக்கு வந்தேன்.

காப்பாத்தின ஆள் போயிட்டாரு, ஆனா காப்பாத்தின அலைபேசி வேலை செய்யலை, எனக்கு ரெம்ப சந்தோசம் புது அலைபேசி கிடைக்கும்னு, ஆனா நடந்து என்ன 

வீட்டுக்கு வந்த முதல் வேலையா, அலைபேசியை மின்சார முடி உலர்த்திலே காய வைத்து மீண்டும் அடுப்பிலே சோத்து பானை மேல வச்சி, ரெண்டு நாள் கழிச்சி, என் பழைய செங்கல் எனக்கே வந்து விட்டது. நீச்சல் குளத்திலே குளிக்க முடியலைன்னே வருத்தம் இருந்தாலும், குளத்திலே குதித்து ஆளைக் 

கரைசேர்த்த மகிழ்ச்சி இன்னும் இருக்கு.இடுகையிலே கருத்து சொல்லாம முடிக்க ௬டாதாம், 

அதனாலே எல்லோரும் நீச்சல் படிங்க

குறிப்பு : சம்பவம் நடந்த இடம் கீழே உள்ளது

அமெரிக்க கருப்பு அண்ணாச்சியின் அலும்பு

ஆறு மணிக்கு அலுவலத்திலே இருந்து கிளம்புறதே பெரிய விஷயம், பல வருஷம் கழிச்சி எங்க டமேஜெர் ஐந்து மணிக்கு கிளம்பி விட, நான் அவரு போன அரை மணி நேரத்திலே பெட்டியைக் கட்டிக்கிட்டு கிளம்பினேன்.

இப்படி சீக்கிரமா அலுவலகத்திலே இருந்து கிளம்பியதாலே பல மில்லியன் டாலர்கள் இழப்பு வருமேன்னு யோசித்துகிட்டே பாதாள ரயில் நிலையம் நோக்கி போய் கொண்டு இருந்தேன், ரயில் நிலையத்துக்கு பக்கத்திலே செல்லும் போது யாரோ தண்ணி குடிக்கிற மாதிரி சத்தம் கேட்டது, சத்தம் வந்த திசையைப் பார்த்தேன், அங்கே கருப்பு அண்ணாச்சி சுவத்திலே தலையை மண்டிகிட்டு இருந்தார், அந்த சுவத்திலே யாரு தண்ணி குழாய் வைத்ததுன்னு,ஒரு ஆர்வத்திலே பக்கத்திலே போய் எட்டிப் பார்த்தேன், அண்ணாச்சிக்கு பின்னாடி கருப்பம்மா இருந்தாங்க, இவங்க முத்தம் கொடுக்கிற சத்தம் தான், எனக்கு எதோ குழியிலே தண்ணி மண்டுற சத்தம் மாதிரி கேட்டு இருக்கு.

என்னையை ரெண்டு பேரும் திரும்பி பார்த்தாங்க, எனக்கு ரெம்ப அவமானமாப் போச்சி, அவங்க என்னை ஒரு நொடி மட்டும் பார்த்து விட்டு, மறுபடியும் அவங்களோட வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள், இந்த மாதிரி ஓசி படம் எல்லாம் வெயில் காலத்திலேயே நடக்கிறது சாதாரணம் என்பது எனக்கு தெரிய வந்தது,நானும் நடக்கிறதை பார்க்காதது மாதிரி கிளம்பி வீட்டுக்கு போயிட்டேன்.

 அடுத்த நாள் மீண்டும் அலுவலகம் வந்து வேலை எல்லாம் முடித்து விட்டு கிளம்பி போனேன் ரயில் நிலையத்துக்கு, என்ன சத்தம் கேட்டாலும் திரும்பி பார்க்க௬டாது அப்படி ஒரு முடிவு எடுத்து கிட்டு குதிரைக்கு கடிவாளம் போட்ட மாதிரி அக்கம் பக்கம் பார்க்காம போனேன், நிலையம் பக்கம் போனேன் யாருமே இல்லை,பயணச் சீட்டு வாங்கிட்டு ரயிலைப் பிடிக்க உள்ளே போனா அங்க நிக்குறாங்க நான் நேத்து பார்த்த காதல் ஜோடிகள்.    

இன்றைக்கும் நேத்து பார்த்த அதே காட்சிதான்,ரயில் நிலைய நடை மேடையிலே வெளியே நின்று கொண்டு கருப்பம்மா வாயிலே மோதிரத்தை தொலைத்து விட்டு தேடுற மாதிரி தேடிகிட்டு இருந்தனர், நான் ரயில் பெட்டிக்குள்ளே போயிட்டேன், கொஞ்ச நேரத்திலே அவங்களும் நான் இருந்த ரயில் பெட்டிக்கு வந்தார்கள். 

பேசாமலே வாயை இவ்வளவு அருமையைப் பயன் படுத்த முடியுமான்னு ஆச்சரியம் எனக்கு, நானும் இப்படி ஒரு வாழ்க்கை முறைப் பாடத்தை இலவசமா சொல்லி கொடுக்கிற அண்ணாச்சிகிட்ட இருந்து கத்துக்கலாமுன்னு, அப்படி என்னதான் செய்யுறாங்கன்னு பட்டிகாட்டுகாரன் மிட்டாய் கடையப் பார்த்து மாதிரி பார்த்து கொண்டு இருந்தேன்.

கொஞ்ச நேரத்திலே நான் பார்க்கிறதைப் பார்த்து விட்ட அண்ணாச்சி ஆள் காட்டி விரலை மடக்கி அலவங் காட்டினார்,நல்லவேளை அவரு நடு விரலை காட்டலை. மறுபடியும் ரெம்ப 

அவமானப் போச்சி, வீட்டுக்கு போனா சோறு  தண்ணி இறங்கலை.அவமானத்தோட மறுநாளும் அலுவலகம் வந்தேன், மீண்டும் மாலையிலே புறப்பட்டேன்.

ரயில் நிலையம் பக்கம் போனேன், நான் பார்க்கிற வரை அண்ணாச்சி சும்மாதான் இருந்தாரு, நான் அவரைப் பார்க்கிறேன்னு தெரிஞ்சதும், மறுபடியும் கருப்பம்மா வாயிலே மோதிரத்தை  போட்டு தேடுறது போல மண்ட ஆரம்பித்தாரு, நான் ஒரே ஓட்டமா ஓடியே போயிட்டேன், இந்த பிரச்சனையிலே இருந்து எப்படி வெளிவரன்னு யோசித்தேன், ஒரு வழியும் தெரியலை. ஓசியிலே படம் பார்க்க நினைத்த எனக்கு இவ்வளவு பெரிய தண்டனையா ன்னு அடுத்த நாளும் அலுவலகம் சென்றேன்.

 ரயிலை விட்டு இறங்கி வெளியே வந்தேன், நிலைய வாசலிலே வெள்ளையம்மா ஒரு பலகையிலே "எனக்கு வேலை போய் விட்டது, வேலை வேண்டும் என எழுதி, தனது விவரங்களையும், முன்னனுபவங்கள் அடங்கிய கோப்பை போகிற வருகிறவர்களுக்கும் கொடுத்து கொண்டு இருந்தார், எனக்கும் ஒரு கோப்பு கொடுத்தாள், வாங்கும் போது அவள் முகத்தைப் பார்த்தேன், கருப்பு நிறக் கண்ணாடி அணிந்து இருந்தாள். 

வேலை இல்லா வெள்ளையம்மா எனக்கு கண்ணாடி வழியா எனக்கு புது வழியை கொடுத்தாள், அன்றைக்கே கடைக்கு போய் கண்ணாடி வாங்கி விட்டேன், மாலையிலே வீட்டுக்கு போகும் போது புதுசா வாங்கின கண்ணாடியை போட்டுக்கொண்டு போனேன், கடந்த ஒரு வாரமா பயந்து பயந்து வேகமா போன நான், மெதுவா எல்லோரையும் பார்த்து கொண்டு போனேன், கருப்பு அண்ணாச்சியும் இருந்தாரு, அவரு என்னைப் பார்ப்பது எனக்கு தெரிந்தது, நான் அவரைப் பார்த்தது அவருக்கு தெரியலை.

அமெரிக்காவிலே அனாதை பையைப் பார்த்தால்!!

விழிப்புணர்வுன்னு வந்திட்டா எங்க குடும்பமே சொன்ன சொல் தவற மாட்டோம். காந்தி கள்ளு குடிக்கக் ௬டாதுன்னு சொன்னதிலே இருந்து எங்க அப்பா கள்ளே குடிக்கிறதில்லை சாராயம் மட்டும் தான், எங்க அப்பா என்கிட்டே சாராயம் குடிக்க ௬டாதுன்னு சொன்னதிலே இருந்து நான் சாராயமே குடிக்கிறதில்லை,கலர், கலரா இருக்கிற தண்ணியைத் தான் குடித்தேன். இப்பக்௬ட தண்ணீர் தினம் விழிப்புணர்வு இடுகைகளைப் பார்த்து தண்ணியே கலந்து குடிக்கிறதில்லை, அப்படியே குடிக்கிறேன்.

இப்படி ஒரு விழிப்புணர்வு குடும்பத்திலே பிறந்த நான் , அமெரிக்கா வந்த உடனே வீட்டிலே இருந்து அலுவலத்திற்கு பூமி அடியிலே ஓடுற ரயிலிலே பயணம் செய்வேன்.

நம்ம அண்ணாச்சிமார்கள் வண்டியை கொண்டு வந்து இடிச்சி நியூயார்க் ரெட்டை  இரும்பு கோபுரத்தை உடைச்சதிலே இருந்து பாதுகாப்பு காரணங்களைக் காட்டி விழிப்புணர்வு செய்திகளை அறிவிப்பார்கள்.

"நாங்க எங்க கண்ணை வச்சி பார்க்கிறோம், நீங்களும் உங்க கண்ணை வச்சி பாருங்க"

"அனாதையா இருக்கிற பை படத்தை போட்டு, செய்தியிலே வந்த உடனே சொல்லாதீங்க, பார்த்த உடனே சொல்லுங்க"

"எதாவது அனாதையா பைகளை பார்த்த உடனே காவல் துறைக்கு தகவல் கொடுக்கவும்"

ரெண்டு நிமிசத்துக்கு ஒருதடவை செய்தியிலே அறிவிச்சிகிட்டு இருப்பாங்க,நான் வந்து சேர்ந்த ரெண்டே நாள்ல வரிகளையெல்லாம் மனப்பாடம் பாடம் பண்ணிட்டேன்.

நண்பனிடம் மனப்பாடம் பண்ணியதை சொல்லிக்காட்டினேன், டேய் அவன் பாதுகாப்புக்கு பத்தி பேசினா, நீ பன்னி கறியைப் பத்தி பேசுற மாதிரி சொல்லுற, அவனிடமே ஒரு தாள்ல எழுதி கொடுக்க சொல்லி நல்லா கடம் அடிச்சி ஏத்தி வச்சிகிட்டேன். இங்கிலிபிசு புரிஞ்சி படிச்சி இருந்தா, நான் இந்நேரம் செவ்வாய்கிரகம் போய் இருப்பேனே. வந்த விசயத்துக்கு வாரேன்.

ஒரு நாள் இப்படித்தான் ஒன்பது மணிக்கு போக வேண்டிய அலுவலகத்துக்கு பதினோரு மணிக்கு மின்சார ரயில் நிலையம் சென்று ரயிலுக்காக காத்து கொண்டு இருந்தேன்.

விழிப்புணர்வு குடும்பம் என்பதாலே சுத்தி அக்கம் பக்கம் பார்த்தேன், அனாதையா இருந்த பை கண்ணிலே பட்டுவிட்டது, ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் அப்படியே கவனிச்சேன், யாரும் பையை எடுத்த மாதிரி தெரியலை,மனசுக்குள்ளே இங்கேயும் வச்சிட்டாங்க போல, இன்னைக்கு மங்களம் பாடிருவாங்களோ யோசிக்கும் போதே, அவங்க விழிப்புணர்வு விளம்பரம் வந்தது உடனே அதிலே இருந்த எண்ணை குறித்து கொண்டு,
இங்கே எது நடந்தாலும் அமெரிக்க தலைப்பு செய்தியிலே நாளைக்கு என்னோட பேருதான் வரும் என்ற கற்பனையோடு, பக்கத்திலே இருந்த தொலைபேசியை எடுத்தேன், மறுமுனையிலே வெள்ளையம்மா எடுத்து

"ஹலோ ஜென்டில்மேன், என்ன விசயமா பேசுறீங்க"

 என்னது ஜென்டில்மேனா, நான் அங்கே எல்லாம் போறதில்லைன்னு மனசிலே நினைசிகிட்டு, "இங்கே ஆள் இல்லாத பை ஒன்று அனாதையா இருக்கு, பத்து நிமிசமா யாருமே எடுக்கலை"

அப்படி சொன்னது தான் தாமதம், என்கிட்டே எந்த இடத்திலே இருக்கேன்னு ௬ட கேட்கலை, நீங்க அப்படியே நில்லுங்க, நான் பேசுறதை பக்கத்திலே இருந்து கேட்ட வெள்ளையம்மா, வெள்ளையப்பன், கருப்பையன், கருப்பம்மா எல்லாம் அடிச்சி பிடிச்சி ஓடியே போய்ட்டாங்க. எல்லோரும் ஓடுறாங்களே வாக்கு கொடுத்த விழிப்புணர்வு குடும்ப மகன் அப்படியே நின்னேன், மண்டைப் போட்டா நாளைக்கு செய்திதாளிலே  என் முகத்தை தான் தேடிகிட்டு இருப்பாங்கன்னு அப்படியே நின்றேன்.

இதற்கிடையே காவல் துறை அந்த பகுதியை எல்லாம் மக்கள் வர முடியாத படி தடுத்து விட்டார்கள், நான் இருந்த நிலையத்துக்கு மேல வானுர்தி எல்லாம் வந்து வட்டம் போடுற சத்தம் எனக்கே கேட்டது, காவல் துறையினர் படிகளிலே இறங்கி என்னை பார்த்து வந்து கொண்டு இருந்தார்கள், அவர்கள் வரும் முன்னே உயர் தூக்கியிலே இருந்து வந்த கருப்பு அண்ணாச்சி, அனாதையா இருந்த பையை எடுத்தார்.நான் வேகமா அவரிடம் போய்
"அல்லோ, அந்த பையை எடுக்காதீங்க" அவரு அதையெலாம் காதிலே வாங்கலை, நான் அவரிடம் இருந்து பையை பிடுங்க முயற்சி செய்தேன். அதற்குள் காவல் துறையும் வந்து,

"ரெண்டு பெரும் பையை கீழே வைத்து விட்டு, கையை மேல தூக்குங்கள்" இன்றைக்கு துப்பாக்கியிலே தான் சாவு போலன்னு நினைச்சிகிட்டு கையை மேல உயர்த்தினேன்.ஆனால் அண்ணாச்சி அவங்க சொன்னதை எல்லாம் கேட்காம

"யாரை பார்த்து என்னடா சொல்லுறீங்க, நான் யாருன்னு தெரியுமா?"

"நீ யாரா இருந்தாலும் நான் சொன்னதை செய்"  தெலுங்கு பட தலைப்பு மாதிரி காவல் அதிகாரி சொன்னாரு.

"ரயில் புறப்பட செய்ய வேண்டிய சாவி, இந்த பையிலே தான் இருக்கு, நான் இப்ப வண்டியை எடுக்கலைனா, எவனுமே வண்டியை எடுக்க முடியாது, எப்படி வசதி?"

"நீ யாரு?"

"நான் தான் ரயிலோட நடத்துனர், இது என்னோட பை, வயறு சரி இல்லைன்னு அவசரமா ஓய்வு அறைக்கு போயிட்டு வருங்குள்ளேயும், இந்த கருவாலி நாட்டோட அடிவயத்தையே கலங்க வைத்து இருக்கான்"

அண்ணாச்சி அப்படி சொன்ன உடனே எல்லோரும் உனக்கு எல்லாம் எவன்யா விசா கொடுத்து இங்கே ௬ட்டிட்டு வந்தான் அப்படிங்கிற மாதிரி என்னைப் பார்த்தாங்க,நான் கையை ரெண்டையும் கட்டிக்கிட்டு மன்னிச்சிடுங்க, பிழையாப் போச்சி"

நடத்துனர் பையை எடுத்திட்டு போகும் போது இருந்த காவல் அதிகாரிகளிடம் இவனை நல்லா சோதனை செய்யுங்க, ஒருவேளை எங்கேயாவது வச்சிட்டு திசை திருப்ப நாடகம் ஆடி இருக்கலாமுன்னு போற வாக்கிலே காதிலே போட்டுட்டு போயிட்டாரு, உடனே என்னையப் பிடிச்சி துருவி, துருவி, தேங்காயை துருவுற மாதிரி விசாரிச்சி, அன்னைக்கு முழுசும் அலுவலகத்துக்கு போக முடியாம ஆகிப் போச்சி, என்னோட பெயரையும் அமெரிக்க உளவுத்துறைக்கும் சொல்லி அவங்களும் குறிச்சி வச்சிகிட்டாங்க.  இப்ப எல்லாம் நான் எங்கே போனாலும் என்னையை மட்டும் தனியா ௬ப்பிட்டு போய் விசாரணை பண்ணித்தான் அனுப்புவாங்க,ஆனா இன்னும் விழிப்புணர்வை கை விடலை, குடும்ப மானத்தை இன்றைய தேதி வரைக்கும் காப்பாத்திகிட்டு இருக்கேன்.

அமெரிக்க பேய்கள்

ரெம்ப நாளா கலை, இலக்கிய துறையிலே(?) ஆராய்சி பண்ணி சலித்து போனதாதாலே இப்படி கொலை வெறி ஆராய்ச்சி, இந்த ஆராய்ச்சிக்கேல்லாம் மருத்துவர் பட்டம் கொடுக்கும் போது  சொல்லுங்க துண்டு போட்டு வாங்கிக்கிறேன்.


ஐயா நம்ம ஊரு பேயா இருந்தா மல்லிகை பூ, சுருட்டு, பத்தி, பட்டை சாராயம் அப்படின்னு கொடுத்து மயக்கிப்பிடலாம், அதுக பாட்டுக்கு வந்தோமா பூ சுத்தினோமா, சரக்கை அடிச்சோமான்னு முருங்கை மரத்திலே போய் தொங்கிக்கும். நம்ம ஊரு பேய்கள் எல்லாம் ஒரு நாய் குட்டி மாதிரி வா ன்னா வரும் போ ன்னா போய்டும்.நான் ஒரு நாளும் ஊரு பேய்களை பார்த்ததில்லை  பேய் நல்லவங்க கண்ணுக்கு தெரியாதாமே !!!.


பேய்க்கும் பிஞ்ச செருப்புக்கும்,பிஞ்ச விளக்குமாறுக்கும்  என்ன சம்பந்தமுன்னு தெரியலை. செருப்புக்கும் பேய்க்கும் பங்காளி தகறாரா என்னனு தெரியலை. நம்ம ஊரிலே பெண்களை கிண்டல் பண்ணுறவங்க தான் சில சமயம் செருப்படி, விளக்கு மாத்து அடி வாங்குவாங்க,அது எப்படி  பேய் விரட்ட உதவுமுனு தெரியலை, இல்லை, ஆம்பளைங்க தான் பேயா அலைவாங்களான்னும் தெரியலை. இப்படி இல்லாத பேய்களுக்கு பொல்லாத கற்பனைகள் கட்டி, அதையும் காரணம் காட்டி கல்லாக் கட்ட ௬ட்டமும் இருக்கு.


நம்ம ஊரிலே யாவது பரவா இல்லை, பேய்ன்னா காத்து கருப்பு சொல்லி விட்டுறோம், ஆனா அமெரிக்காவிலே பேய்க்கு திருவிழா எல்லாம் இருக்காம்.அமெரிக்காவிலே இருக்கிறது எல்லாம் நவ நாகரிக பேய்கள்.அப்படி என்ன தனித்தன்மை இருக்குன்னு பார்க்கலாமா(?) 

ரெண்டு நாளா பல்லு விளக்ககாம, குளிக்காம இருந்தாலே பக்கத்திலே போக முடியாது, அமெரிக்காவிலே  இருக்கிற பேய்கள் எல்லாம் முன்னூரு நானுறு வருசமா குளிக்காம, பல்லு விளக்காம இருப்பாங்க, இதுக எல்லாம் எழுந்து வந்தாலே அந்த பக்கத்திலே இருந்து வர்ற நாத்தத்திலே பாதி பேர் செத்துப் போவாங்க.இந்த லட்சணத்திலே இந்த துரைமார்கள் எல்லாம் கழுத்தை தான் கடிப்பாங்களாம்.


கழுத்து என்ன நகராட்சி தண்ணி தொட்டியா, நல்லியை திறந்து குடிக்க,பக்கத்திலே வருகிற வரைக்கும் பொக்கை வாயோட வருவாங்க, கழுத்தை பார்த்த உடனே அவங்க பல் எல்லாம் புலிப் பல் மாதிரி ஆகி,கழுத்திலே கடுவாப் பல்லை வைத்து ரத்தக் குழாயிலே  இருந்து உறிவாங்க,அதனாலே இவங்களுக்கு பேரு ரத்தக்காட்டேரி,  பேரை பார்த்து கொஞ்சம் பயமாத்தான் இருக்கு, இவுகளுக்கு சொல்லிக்கிற மாதிரி ஒன்னும் வேலை இல்லை, ரத்தம் குடிக்க ஓய்வு எடுக்க, பகல்ல பன்னிகுட்டி மாதிரி படுத்து தூங்கிட்டு, இரவிலே என்றுமே  துவைக்காத ஆளுக்கு சட்டையை போட்டுக்கிட்டு கிளம்பிடுவாங்க ரத்தம் குடிக்க. இவங்க இப்படி நகர் வலம் வரும்போது ரத்த வாடை அடித்து விட்டால் ஆள் சிக்கி விட்டது என்று அர்த்தம்.வேகமா ஓடிபோய் அந்த ஆளைப் பிடித்து கொண்டு கழுத்தைக் கடிக்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

இவங்க ரத்தம் குடிக்கிற ஆளுங்க சீக்கு வந்த கோழி மாதிரி முதல்ல தலை ஆட்டிகிட்டு இருப்பாங்க,ரத்தம் போகுதேன்னு கவலையிலே இல்லை முண்ணூறு வருசமா குளிக்காம பல் விளக்காம இருந்த ஒரு ஆளு கழுத்து கிட்ட வந்து மூச்சி விட்டா அந்த நாத்ததிலே அவன் மண்டையைப் போட்டுடுவாங்க, இருந்தாலும் குடிக்கிறவரு ரெம்ப நல்ல மனுசனாம், குழாயிலே இருந்து எவ்வளவு நல்ல ரத்தம் எடுத்தாரோ அதே அளவு கெட்ட ரத்தத்தை கடிச்சவரிடமே திருப்பி கொடுத்திடுவாரு. இவங்களுக்கு எல்லாம் நம்ம ஊரிலே சிலை இல்லைன்னு வருத்தமாத்தான் இருக்கு. 


இந்த ரத்தக் கொடுக்கல் வாங்கல் முடிஞ்ச கொஞ்ச நேரத்திலே கடி வாங்கின ஆளு எழுந்திரிச்சி அவரும் ரத்தம் குடிக்க தயார் ஆகிடுவாரு, அதாவது நாய் கடிச்சி வைத்தியம் பார்க்காம விட்டுட்டா கொஞ்ச நாள்ல நாய் மாதிரி குலைக்கிற மாதிரி கடிபட்ட ஆளு இன்னொருத்தர் கழுத்தை கடிக்க கிளம்பி போய்டுவாரு.


இரவிலே ஆயிரம் வாட்ஸ் பலப் வெளிச்சத்திலேயும் பொக்கை  பல்லை காட்டிக்கிட்டு அவங்க ௬ட்டத்துக்கு இலவச ரத்த தானம் முகாம்  இல்லாம ஆள் சேர்கிற இவங்க, இரவிலே பறந்து பறந்து ஆள் பிடிக்கிற காட்டேரி கருவாலி துரைமார், அவங்க வேகம் ஒளியின் வேகத்தை விட அதிகம், ரெண்டு நொடியிலே சந்திர மண்டலம் போய்டுவாங்க, ஐந்து நிமிசத்திலே செவ்வாய்க்கு போய்டுவாங்க,அங்கே கடை வைத்து இருக்கும் நாயர் கடையிலே ரத்தப் பொரியலும், ரத்த டீ யும் வாங்கி குடிச்சிட்டு வருவாங்க.


 இனிமேல எல்லாம் நாசா கிட்ட சொல்லி பீனிக்ஸ் மாதிரி யந்திரம் தயாரிக்கதுக்கு பதிலா ரெண்டு காட்டேரியை நரி மாதிரி அனுப்பி வையுன்னு சொல்லணும்,அமெரிக்காவுக்கு  செலவு மிச்சம் ஆகும், இப்படி ஒரு யோசனையை சொன்ன எனக்கு ஆஸ்கார், நோபல் எதாவது ஒண்ணு கிடைக்குமா?. இவ்வளவு இமாலய திறமை வைத்து இருக்கும் யோக்கியரு, நாணயஸ்தரு பகலிகே லேசா சூரியனை பார்த்து விட்டா சாம்பல் ஆகி அஸ்தி ஆகிவிடுவாரு, நாம ஒரு மண் சட்டியிலே அவங்க அஸ்தியை எடுத்து கிட்டு போய் கடலிலே கரைத்து விடலாம்.


இவங்களுக்குள்ளேயும் பங்காளி சண்டைகள் இருக்கு, ஒருத்தர் கழுத்திலே நல்லியை திறந்து ரத்தம் குடிச்சிக்கிட்டு இருக்கும், பசியோட இருக்கிற இன்னொருத்தர் வந்து விட்டா, ரெண்டு பேரும் குட்டி போட்ட பன்னி மாதிரி உறுமுவாங்க, கோர்.. ஆ.. பூ ன்னு சின்ன புள்ளைங்க பேசுற மாதிரி பேசிக்குவாங்க, இவங்க பேசுற மொழி எதுன்னு இன்னும் ஆராட்சி நடந்து கிட்டு இருக்கு. சில சமயம் துண்டு போட்டு உசார் பண்ணிய ரெண்டு காட்டேரி களும் ஒண்ணா போகும், யாரவது ஒருத்தர் சிக்கிட்டா, காதலன் நீ முதல்ல குடி, உடனே காதிலி நீ முதல்ல குடி ன்னு காதல் ரசம் உருக உருக பேசுவாங்க, கொய்யால நீங்க ஆணியே பிடிங்க வேண்டாமுன்னு கீழே படுத்து இருந்தவரு எழுந்து வீட்டுக்கு போய்டுவாரு, சில சமயம் யாரவது ஒருத்தர் அதிகமா குடிச்சிடாடா, இன்னொரு காட்டேரி கோவத்திலே ஒரு ஓரமா போய் உட்கார்ந்து விடுவாரு, அதை சமாதானப் படுத்த, ஒரு காட்டேரி வாயிலே இருந்து ரத்தத்தை இன்னொரு காட்டேரி வாய் வழியா குடிச்ச ரத்தத்தை  இடம் மாத்திடுவாங்க.இந்த காட்டேரி துரைமார்கள் எல்லாம் டாக்டர் ஆகிட்டு காட்டேரி ஆனாங்களா இல்லை காட்டேரி ஆக்கிட்டு டாக்டர் ஆனாங்களா ன்னு தெரியலை.


ரத்தம் குடிச்சி முடிந்த உடனே இவங்க வாயைப் பார்த்தா சாக்கடையிலே உருண்டு பிரண்ட பன்னி மாதிரியே இருக்கும். இவங்களுக்கு ரத்த வங்கி அப்படின்னு ஒண்ணு இருக்குன்னு தெரியாது, சுடு சோறு மாதிரி, சுடச் சுட ரத்தம் தான் குடிப்பாங்களாம்.எந்த வகை ரத்தத்தையும் ஏத்துகிற இவங்க இரும்பு இதயத்தை ஆணியால அடிச்சா மண்டைப் போட்டுவான்களாம்.


அமெரிக்க துரைமார்கள்ட கேட்டா இந்தியாவிலே தான் முட நம்பிக்கை அதிகமா இருக்குன்னு சொல்லுறவங்க, இதெல்லாம் முற்போக்கு சிந்தனையா, இல்லை பினவீனத்துவமா ன்னு தெரியலை. இப்படி இல்லாத பொல்லாத காட்டேரிகளை காட்டி படம் எடுத்துவிட்டு கல்லா கட்டிட்டு போய்டுறாங்க, நாமும் அமெரிக்காவிலே பனை மரத்தைப் பார்த்துவிட்டு "wow, never seen palm tree in my life" ன்னு சொல்லிட்டு போயிடுறோம்.

அழகுப் பெண்களும், அமெரிக்க மாப்பிள்ளைகளும்

"கருப்பா என் ஆளுக்கு அடுத்த மாசம் நிச்சயதார்த்தமாம், மாப்பிள்ளை அமெரிக்காவாம்"

இப்படி ஒரு பதிலை கேட்டத்தும் எனக்கு மருந்து கடைதான் ஞாபகம் வந்தது, அவன் என்ன நினைச்சி இதை சொன்னான்னு தெரியலை, ஆனா  நான் மனசிலே  இன்னைக்கு ஓசி சரக்கு கிடைக்க வழி செய்த அவன் காதலிக்கு நன்றி சொன்னேன்.காதல் தோல்வியை கண்டுக்காம விட்டா நான் நினைச்சது கிடைக்காம போயிடுமுன்னு, அவனோட மனசிலே நல்ல உரம் போட்டு மருந்து கடைக்கு போற அளவுக்கு தேத்திட்டேன், கடைக்கு போற வரைக்கும் அவனை அட்டை பூச்சா ஒட்டிக்கிட்டேன்.


இரவு எட்டு மணிக்கா போனோம், புலம்பலோட கட்டிங் போட ஆரம்பித்தோம், அவனுக்கு துக்கம் தொண்டை அடைத்தது, எனக்கு சந்தோசம் தொண்டை வரைக்கும். சந்தோசத்திலே அமெரிக்க மாப்பிள்ளைகளை

"மச்சான், இப்படி ஒண்ணு ரெண்டு நல்லா இருக்கிற பொண்ணுங்களையெல்லாம் அமெரிக்காகாரங்க உசார் பண்ணிட்டு போய்ட்டா, நாம  என்னடா பண்ணா?அவன் வந்து பொண்ணு கேட்டா இவங்க அப்பனுக்கு எங்கடா புத்தி போச்சி"

"நீ வேற அமெரிக்கா ன்னு சொன்னா ஒண்ணுக்கு ஒண்ணு இலவசமுன்னு ௬ட சொல்லுவாங்க போல"

"காலம் அப்படி இருக்கு, அமெரிக்காவிலே இருந்து பேய் பிடிச்சி வந்தாலும் நடு வீட்டிலே நாட்டியம் ஆடச் சொல்லி வேடிக்கை பார்ப்பாங்க"

"என்னையை ஏமாத்திட்டு அமெரிக்கா போற அவளுக்கு பாடம் காட்டுறேன்"


"ஆமா நாமளும் அமெரிக்காவிலே இருக்கிற நம்ம ஊரு புள்ளைகளை கல்யாணம் செய்யலாம்"

என்ன நினைத்து அந்த கேள்வியை கேட்டேன்னு தெரியலை, எனக்கு தெரிந்த வரையிலே அமெரிக்காவிலே இருக்கிற ஆண்கள் தான், அழகா இருந்து  படிச்சி முடிச்சது, படிச்சிகிட்டு இருக்கிறவங்களை கால் கட்டு போட்டு ௬ட்டிட்டு போறாங்க,ஆனா எந்த ஒரு அமெரிக்க இந்திய பெண்ணாவது என்னை மாதிரி அழகான பையனுக்கு வாழ்வு கொடுத்ததா நான் கேள்விபட்டதே இல்லை.

"நானும் அமெரிக்கா போய் அவ முகத்திலே கண்டிப்பா  கரியை பூசனும்"

"மாப்ள நானும் வாரேன்,போகும் போது நம்ம பாய் கடையிலே சொல்லி ரெண்டு கிலோ மரக்கரி எடுத்துட்டு போவோம்"

"நான் ஒரு லட்சிய பயணத்துக்கு போறேன், நீ எதுக்குடா வாற?"

"மச்சான் யாரிடமும் சொல்லாதே, என் ஆளையும் சிங்கப்பூர் காரன் கவ்விகிட்டு போகப் போறான்"

"யாருடா அது?"

"யார்டயும் சொல்லாதே மாப்ள, நம்ம கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் குயில்"

"டேய்.. அவளுக்கு நீ இப்படி நினைச்சிகிட்டு இருக்கன்னு தெரிஞ்சா கண்டிப்பா தற்க்கொலை பண்ணிக்குவா?"

"என் மேல அம்புட்டு காதலா?"

"நீ எல்லாம் நினைக்கிற அளவுக்கு, அவ நிலைமை ரெம்ப தாழ்ந்து விட்டதே என்கிற அவமானத்திலே"

"எவ்வளவு குடிச்சாலும் இந்த விசயத்திலே ரெம்ப விவரமா இரு, உண்மைய சொல்லனுமுனா, அமெரிக்காவிலே தொடை ஆட்டம் நல்லா இருக்குமாமே, படத்திலே எல்லாம் பார்த்து இருக்கிறேன், நேரிலே பார்க்கணும் மச்சான்"

"த்து ..த்து ..த்து ..த்து .."


"உன் லட்சியம் உனக்கு பெருசு, என் லட்சியம் எனக்கு பெருசு"

சரக்கை காலி பண்ணிட்டு ரெண்டு பேரும் அடுத்த நாள் சாயங்காலம் வரை தூங்கினோம்.அடுத்த வாரத்திலே இருந்து அமெரிக்கா போற வழிகளை தேடினோம்.கிடைத்த தகவலின் படி நண்பன் சொன்னான்


" கருப்பா GRE,டோபெல் எழுதி தேர்ச்சி பெற்றால்  நாம அமெரிக்கா போகலாம்"

"அதுக்கு முன்னாடி அரியர் எழுதி தேர்ச்சி பெறனும்டா, உனக்கு 20, எனக்கு 18  இருக்கு"


அது நாள் வரைக்கும் படிக்காத நாங்க ரெண்டு பேரும் கொலை வெறி படிப்பை ஆரம்பித்து அடுத்த ஒரு வருடத்திலே எல்லா அரியர்களையும்  முடித்து விட்டோம்.வருசக்கணக்கா படிக்காம இருந்து உலக படிப்பு படித்த  ரெண்டு பேரும் ரெம்ப களைப்பு மற்றும்  கடுப்பு ஆகி  GRE,டோபெல் முயற்சியை கை விட்டோம், இந்த இடைப்பட்ட கால கட்டத்திலே அவன் முன்னாள் காதலி அமெரிக்கா போய் பல மாதங்கள் ஆகிவிட்டது.அதற்குள்  கணனி துறையலிலே ஆணி பிடிங்கினா அகில உலகத்தையும் ஓசியிலே சுத்தலாமுன்னு கேள்வி பட்டு நாங்க ரெண்டு பேரும் கடை கடையா போய் விண்ணப்பங்கள் விநியோகித்தோம்.


அலுவலக வாசலிலே நின்று கொண்டு டீ குடிக்க யாரு வந்தாலும், தீப்பொறியா போய் விசாரிப்போம் வேலை ஏதும் இருக்கான்னு,
எங்களோட இடைவிடாத விண்ணப்ப மழையிலே நினைந்து போன அலுவலகங்கள் எங்களுக்கு வேலை கிடைத்த உடனே தான் நிம்மதி அடைந்தார்கள்.ஓசியிலே பீடி குடிச்சிக்கிட்டு இருந்த ரெண்டு பேரும் வெண்குழல் வாங்க ஆரம்பித்தோம்.


அவனுக்கு காதலி முகத்திலே கரி பூசனும், எனக்கு தொடை ஆட்டத்தை நேரிலே பார்க்கணும்,  இந்த இரண்டு லட்சிய பறவைகளும், இடைவிடா உழைப்பிலும், கூகிள் ஆண்டவர் தயவிலும் வளர்ந்தது, வளர்ந்த பின் அமெரிக்கா படத்தை பையிலே வச்சி சுத்தி கிட்டு இருந்த நாங்க ரெண்டு பேரும், அமெரிக்க மண்ணையே அள்ளி பையிலே போடும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.ஒரு இனிய மாலை பொழுதினிலே நாங்க இருவரும் அமெரிக்கா செல்ல விமானம் ஏறி நியூயார்க் வந்து சேர்ந்தோம்.

அடுத்த ரெண்டு நாள்ல  நான் என்னோட தேடலை ஆரம்பித்தேன், அவன் தேடினது கிடைக்கலை, நான் தேடினது உடனே கிடைத்து, நியூயார்க்ல மூலைக்கு  மூலை இப்படி நிறைய கடைகள் இருக்கு. ஒரு கடைய பிடிச்சி உள்ளே போனோம்.


உள்ளே போய் கொஞ்ச நேரத்திலே எங்களுக்கு என்ன நடக்குதுன்னு புரியலை, கம்பியிலே ஆம்பளைங்க உடற்பயிற்சி செய்து கிட்டு இருந்தாங்க.

"மச்சான், நம்ம பார்த்த படத்திலே வெள்ளையம்மாவா இருந்தாங்க, இங்கே வெள்ளையப்பனா இருக்காங்க"

"டேய் விளம்பர பலகையை நல்லா பாத்தியா?"

"ஆமா, மச்சான் guy கிளப் ன்னு தான் எழுதி இருந்தது"

"எ  யில எவனோ பாதிய ஆட்டையைப் போட்டுட்டான் போல, அதான் எ, யு ஆகி இருக்கு"

"இவனுக கம்பியிலே தொங்குவதை பார்கவா நூறு டாலர் கொடுத்தோம், வாடா மச்சான் ஓடிப்போகலாம்"

வெளியே ஓடத் தயார் ஆனா எங்களிடம் கிளப் ஆளுங்க ஒரு பேப்பர் கொடுத்து எங்க உபசரிப்பு எப்படி இருந்ததுன்னு நீங்க பதில் எழுதி கொடுத்தா ஓசியிலே ஒரு பீர் கொடுப்போமுனு சொன்னாங்க, பினாயிலை  பீர் பாட்டில  அடைச்சி இருந்தாலே குடிக்கிற ரெண்டு பேரும் தலை தெறிக்க ஓடி வந்து விட்டோம்.

அந்த கோர சம்பவத்திற்கு அப்புறமா அக்கம் பக்கம் விசாரித்தால் தொடை ஆட்டத்துக்கு "ஜென்டில்மேன்ஸ்  கிளப்" ன்னு பெயராம், தொடை ஆட்டம் போட்டா "ஜென்டில்மேன்", அப்ப மத்தவங்க எல்லாம் "ஆர்டினரிமேன்?". கொஞ்ச நாளைக்கு அதை பத்தியே பேசலை, நண்பனோட லட்சியத்துக்கு நானும் பாடு பட ஆரம்பித்தேன்.

வந்து ஆறு மாசமாச்சி இன்னும் நண்பனோட லட்சியம் நிறைவேறலைன்னு புலம்புவான், ஒரு நாள் நான் கோபத்திலே

"மச்சான், முதல்ல இதயத்தை மாத்தினவா, கிட்னியை மாத்தினவான்னு, இப்படி முத காதல், முதல் முத்தமுன்னு தமிழ் பட கதாநாயகன் மாதிரி வசனம் பேசிகிட்டே இருந்தா, அடுத்த காதல் எப்படி கிடைக்கும், அவளை தேடி அலைந்த நேரத்துக்கு, நடன விடுதிக்கு போய் ஓசியிலே ஒரு பீர் வாங்கி கொடுத்து இருந்தால், இன்னைக்கு விரலுக்கு ஒண்ணை தேத்தி இருக்கலாம். நடந்ததை நினைச்சி கவலைப் பட்டுகிட்டு நடக்கப் போற நல்லதை விட்டுறாதே"

என்னைய பார்த்து முறைச்சவனை சரக்கு அடிக்கும் போது மன்னிப்பு கேட்டுட்டு சமாதானம் ஆகிட்டேன்.ரெண்டு மாதத்துக்கு பின்  நியூஜெர்சி யிலே "எடிசன்" என்ற நகருக்கு எங்க ௬ட படிச்ச இன்னொரு தறுதலையை பார்க்க சென்றோம், எடிசன் நகரின் பேரை எல்லாம் இனிமேல காந்தி நகர்ன்னு மாத்தாலாம், அவ்வளவு இந்தியர்கள்.புது  நண்பன் கமரா வாங்கி நல்லா புகைப்படம் எடுத்து விட்டு, அதை கணனியிலே ஏற்றி விட்டு   திரும்பக் கொடுக்க "வால் மார்ட்" க்கு போனோம்.

கடையை சுத்தி பார்த்துகிட்டு வரும் போது என்னோட பெயரை சொல்லி யாரோ ௬ப்பிட்டாங்க, திரும்பி பார்த்தால் நண்பனோட முன்னாள் காதலி ஸ்டராலர்ல குழந்தையோட அடையாளம் கண்டு பிடிக்கவே ரெம்ப நேரமாச்சி, சந்தோசத்திலே நண்பனிடம் சொல்ல
திரும்பிப் பார்த்தேன். பின்னால் கொஞ்ச தூரத்திலே இருந்து எனக்கு சமிக்கை செய்தான், நான் இங்கே இருப்பதாக சொல்ல வேண்டாம் என்று, நானும் அவனுடன் இருப்பதாக சொல்லவில்லை. நாங்கள் இருவரும் நலம் விசாரித்து கொண்டோம், அடுத்த வாரம் தன்னோட மகன் பிறந்த நாள் இருப்பதாகவும், கண்டிப்பாக வர வேண்டும் என்று சொன்னாள். நானும் வருகிறேன் என்று தலை ஆட்டிவிட்டு கிளம்பினேன், கடையிலே இருந்து வீட்டுக்கு வரும் போது நண்பனிடம் கேட்டேன்.

"ஆளைப் பார்க்கும் வரை உலக மகா ரௌவுடி மாதிரி சத்தம் போட்ட, அவளைப் பார்த்த உடனே புல் தடுக்கி பயில்வான் மாதிரி ஆகிட்ட"

"படிக்கிறப்ப எவ்வளவு அழகா இருந்தா, இப்ப என்னவோ அவளைப் பார்க்கவே முடியலை, இது வரைக்கும் அவளோட அழகான முகம் மட்டுமே எனக்கு ஞாபகம் இருந்தது, அந்த வசீகர முகத்தை பார்த்தவன், இப்ப இருக்கிற உருமாற்றத்திலே என்னோட காதல் எல்லாம் கடல் கடந்து போய்விட்டது.ஏன்டா அவளைப் பார்த்தேன்னு யோசிக்கிறேன்"

எனக்கு உடனே சரக்கு ஞாபகம் வந்தது "மச்சான், நம்ம ஊரு சகிலா பேருல ஒரு சரக்கு இருக்காம், இன்னைக்கு அது வாங்கலாம்"

"அது டகிலாடா"

"அது என்ன எழவு லாவோ"

"இல்லை மச்சான், இனிமேல சரக்கு அடிக்க மாட்டேன்"

"டேய். கதையிலே வில்லன்கள் தானே திருந்துவாங்க, நாம ரெண்டு பேரும் காதாநாயகர்கள்"

"இந்த மாசம் தண்ணீர் சிக்கன மாதம், அதனாலே குடிக்கிற பச்சை தண்ணியை தவிர வேற எல்லா தண்ணியையும் விடப் போறேன்"

"மச்சான்.. உன்னோட முன்னாள் காதலியை சந்திக்க முடியாத சோகம் எல்லாம் யோசித்து பாருடா ஒரு நிமிஷம்"   அப்படியே பேசிக்கொண்டு இருந்த என்னை சட்டை செய்யாமல் போய் கொண்டு இருந்தான்.

இப்ப எல்லாம் நாங்க தண்ணியை தவிர வேற தண்ணியை குடிக்கிறதே இல்லை.

அமெரிக்க குடிமகன்

ஐந்து வருடத்திற்கு பிறகு இந்தியா செல்கிறேன்.இந்த தொலை தூர பயணத்திலே என் நினைவுகளை சற்று பின்னோக்கி திரும்பி பார்க்கிறேன். 


அமெரிக்காவை பற்றி ஐந்தாம் வகுப்பிலே படிக்கும் போதே அங்கே செல்ல வேண்டும் என்று கனவு கண்டேன், அதற்கு ஏற்ற படி என்னுடுடைய மேல் படிப்பை தேர்ந்து எடுத்தேன்.படித்து முடித்து வேலையிலே சேர்ந்தேன், அமெரிக்கா செல்ல எப்படி உழைக்க வேண்டுமோ அதை மனதிலே கொண்டு கடின உழைப்பை மேற்கொண்டேன்.


எனது வேலையின் வேகம் என்னை அமெரிக்கா கொண்டு செல்ல தீர்மானித்தது, அலுவலக செலவிலே மூன்று மாத வேலையாக  அமெரிக்கா வந்தேன், வந்ததும் திரும்பி செல்ல மனம் இல்லாமல், அழைத்து வந்த அலுவலகத்திற்கு தெரியாமல் அடுத்த அலுவலகத்திற்கு மாறினேன். 


அலுவலகம்  மாறிய தினத்திலே இருந்து அமெரிக்காவிலே நிரந்தமாக தங்க வேண்டிய வழிகளில் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தேன், எனது சுய நலத்திற்காக நான் செய்யும் செயல் எல்லாம், என் வாழ்கையில் முன்னேற பெரிதும் துணையாய் இருந்தது. இருந்த அலுவலகம் வழியாகவே எனக்கு பச்ச அட்டைக்கு விண்ணப்பம் செய்தார்கள்.இதற்கிடையே என்  திருமணமும் நடந்து மனைவியும் என்னோடு வந்து சேர்ந்தாள். 


பச்சை அட்டைக்கு விண்ணப்பம் செய்து விட்டு, அதிலே உள்ள பல்வேறு நிலைகளிலே உள்ளது தான் இந்த   I-485 .அப்போது தான் எனது தந்தை இறந்ததாக செய்தி வந்தது, குடும்பத்திற்கு தலைமகனாக இருந்தும், ஒரு தந்தைக்கு செய்ய வேண்டிய ஈம சடங்குகளை செய்ய முடியாத நிலை. I-485 யில் இருக்கும் போது அமெரிக்காவை விட்டு வெளியே போனால் என்னுடைய பச்ச அட்டை விண்ணப்பத்தை நிராகரித்து விடுவார்கள் என்று நண்பர்கள் பலர் ௬ற, அமெரிக்க கனவு கானல் நீராகிவிடும் என்ற நம்பிக்கையிலே நான் ஊருக்கு செல்ல  வில்லை. 




அப்பா இறந்து ரெண்டு வருஷம் கழித்து பச்சை அட்டை வாங்கிய பிறகு  ஊருக்கு சென்றேன், அம்மாவை  பார்த்து பேச முடியாத ஒரு குற்ற உணர்வு, தான் கண் மூடும் முன்னே என்னைய பார்த்து விடலாம் என்பதே அப்பாவோட கடைசி ஆசையாக இருந்தது, அவரோட கடைசி ஆசை நிராசை ஆனதை அம்மா சொல்லி குறைபட்டாள்.அம்மாவின் நிலையை பார்த்து தப்பு பண்ணிவிட்டதாக நினைத்தாலும், வாழ்ந்து முடித்த அவர்களை விட,நல்ல நிலையிலே வழ நான் எடுத்த முடிவு சரியே என்று மனதை சமாதானப் படுத்தி கொண்டேன். 


எனது அமெரிக்கா கனவை நினைவு ஆக்குவதிலே உறுதுணையாய் என் தந்தை எனக்கு இருந்தார், அவர் இன்று எங்களோட இல்லாவிட்டாலும்,அவரின் நினைவுகள் மட்டும் என்னோடு இருக்கிறது.மீண்டும் திரும்பி வந்து வழக்கம் போல பணிகளை செய்ய ஆரம்பித்தேன், இந்த முறை அமெரிக்க குடியுரிமை வாங்குவதற்காக, வேண்டியது கிடைத்தது.   


இந்த சுழலிலே ஊரிலே இருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது அம்மாவிற்கு உடம்புக்கு சரி இல்லை என்று,இந்த முறை எந்த அசம்பாவாதங்களும் நடந்து விடக் ௬டாது என்பதற்காக முன் எச்சரிக்கையாக என் அம்மாவின் நிலை கவலை கிடம் என்று தெரிந்த உடனே கிளம்பிவிட்டேன்.அம்மாவிடம்  நினைவு இருக்கும் போது ஒரு வார்த்தையாவது பேச வேண்டும் என்ற ஆசையிலே எனது பயணமும் தொடர்ந்தது. முடிவில்லா உலகிலே இருக்கும் எனது தொலை தூர பயணமும் முடிவுக்கு வந்தது, விமானம் சென்னையிலே தரை இறங்கியது.


விமானம் சென்னையிலே தரை இறங்கியதும் உள்ளூர் உறவினரிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. அவர் சொன்ன செய்தியை கேட்டு வேகமாக பெட்டிகளை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினேன், மனைவியையும் துரிதப் படுத்தினேன். சலிப்பு அடைந்த அவள் சட்டை செய்யாமல் இருந்த அவளிடம் உண்மையை  சொன்னேன். "அம்மா தவறீட்டாங்களாம் இப்ப தான் போன் வந்தது" 


 எனக்கு ஆறுதல் சொல்லும் நிலையில்  அவளும் , என்னை தேற்ற துணை வேண்டும் என்ற நிலையில் நானும்  இல்லாததால், அமைதியாக குடியேற்ற துறை க்கு செல்லும் வரிசையிலே நின்றோம்


என் சுய நலத்திற்காக எனது வாழ்க்கை வளைவுகள் இல்லாமல் வேகமாக சென்றாலும், நான் குடியேற்ற துறையை கடந்து துக்க வீட்டிற்கு செல்லும் வரிசை மெதுவாகவே சென்றது.குடியேற்ற அதிகாரிகள் தன்னுடைய வேலைகளை எந்த அவசரமும் இல்லாமல் நிதானமாக முடித்து கொண்டு இருந்தனர், என் முறை வந்ததும் நான் எங்களிடம் உள்ள கடவு சீட்டுகளை கொடுத்தேன். அதை எடுத்து ஒவ்வொன்றாக சோதனை செய்தார்.


சோதனை செய்து முடித்த பின்  "உங்க விசா எங்கே ?" 


"என்ன?"


"எங்க நாட்டிலே நுழைய உங்களுக்கான அனுமதி எங்கே?" என என்னோட அமெரிக்க கடவுச்சீட்டை காட்டி கேட்டார்.


அமெரிக்கா எனது தாய் நாடு, இங்கே உள்ள சட்ட திட்டங்களுக்கு உட்பட்டு நடப்பேன், என் தாய் நாட்டை தாயைப் போல நேசிப்பேன் என்று உறுதி மொழி எடுத்துகொண்டது ஞாபகம் வந்தது.தாய் நாட்டுக்கு வருவதைப்போல வந்தேன், என் தாய் நாடு இது இல்லை என்பதை மறந்து.தாய் ஒரு நாட்டிலே இருந்தாலும் தனக்கு தாய் நாடு வேறு என்பதை நினையாமல் இந்தியாவிற்கு செல்ல விசா வாங்க மறந்து விட்டதை உணர்ந்தான்.   


ஒரு நிமிடம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தோன்ற வில்லை என்றாலும், அதிகாரியிடம் 

"ஐயா நானும் இந்தியன் தான்"

"இல்லை.. நீங்க இந்தியர் இல்லை, அமெரிக்கா கடவுச்சீட்டு வைத்து இருக்கும் நீங்க எப்படி இந்தியன் ஆக முடியும்?" 

"எங்க அம்மா இறந்து விட்டார்கள் நான் எப்படியாவது போக வேண்டும்,என்னை தயவு செய்து அனுமதியுங்கள்"  

"அனுமதிக்கிறேன் நீங்க போயிட்டு விசா வாங்கிட்டு வாங்க"

"ப்ளீஸ் சார்.. ப்ளீஸ்"  சொல்லும் போதே என் கண் கலங்கி என்னை அறியாமலே கண்கள் பனித்தது,வெகு நாட்களாக காணமல் போன கண்ணீர் ஒரு குழந்தையை போல ஒட்டிக் கொண்டது. 

"ஐ யம்  சாரி"  என்ற பதிலை சொல்லி விட்டு

பின்னால் இருந்த ௬ட்டத்தை பார்த்த அதிகாரி,அருகிலே இருந்த காவல் துறை அதிகாரியிடம் என்னை மீண்டும் எனது கனவு தேசமாக இருந்து இன்று என் தாய் தேசமாக இருக்கும் அமெரிக்காவுக்கு திருப்பி அனுப்பும் பணியை செய்ய ஏவினார்.என்னுடைய ஆசைகள் எல்லாம் நிறைவேற்றி கொடுத்த என் பெற்றோர்களின் ஆசையை நிறைவேற்ற முடியாமல்,   

சொந்தங்கள் நிறைந்த  நாட்டிலே அந்நியன் ஆக்கப்பட்டு தனித்து விடப்பட்ட அனாதைகள் போல நானும் என் மனைவி மக்களும் வேறு வழி இல்லாமல் காவலரின் பின் சென்றோம்.

அமெரிக்காவுக்கு ஆபத்து

ஒரு நாள் அலுவலகத்திலே அளவு கடந்த ஆணிகளுக்கு கிடையே என்னோட முன்னாள் வீட்டு எஜமானிடம் இருந்து போன் வந்தது,அவருடை அழைப்பை பாத்தவுடனே முன்ன பின்ன முகம் தெரியாத ஆளை வீட்டு முன் பணம் வேண்டும் என்பதற்காக என் கல்லூரி நண்பன் என்று ஒரு டாக்டரை வீட்டை கை மாத்தி விட்டு முன் பணம் வாங்கி விட்டேன்,அவன் ஏதும் கம்பியை நீட்டி விட்டானா என யோசித்து கொண்டே எடுத்தேன், எதிர் முனையிலே

ஹலோ நான் போன வாரம் தண்ணி வரலைன்னு சரி பண்ண ஒரு ஆள் அனுப்பினேனே வந்தானா?

இப்படி எதிர் பாராத கேள்வியை எப்படி எதிர் கொள்வது என்று ஒரு பெரிய கலக்கம் ஏன்னா நான் ஆங்கில புலி, அவரு ஆங்கில சிறுத்தை,அவரு பேசுறது எனக்கு கொஞ்சம் புரியும் நான் பேசுறது அவருக்கு சுத்தமா புரியாது, அதனாலே அவங்க தங்கமணிதான் என்கிட்டே பேசுவாங்க, நான் சொல்லுறது புரியலைனாலும் சொல்லுகிற ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளை வைத்து நான் என்ன சொல்ல வாரேன்னு புரிஞ்சுக்குவாங்க,இப்படி நான் யோசித்து கொண்டு இருக்கும் போதே ரெண்டு தடவை ஹலோ.. ஹலோ என்று கேள்வி வந்து விட்டது.

ஐயா வணக்கம், நான் உங்க முன்னாள் வாடைகைகாரர், நான் உங்க வீட்டை காலி செய்து விட்டேன்.உங்களுக்கு போன் பண்ணியது உங்களுடைய இந்நாள் வாடகைகாரர்.

என்னது வீட்டை காலி செய்து விட்டாயா, என் என்கிட்டே சொல்லவே இல்லை.

நான் வீடு காலி பண்ணி ஆறு மாசம் ஆச்சின்னு சொல்லி புரிய வைக்கனுமே, நான் சொன்னேன் "ஐயா நான் உங்க வீட்டை காலி செய்து ஆறு மாசம் ஆகி விட்டது"

என்ன ஆறு மாசம் ஆச்சா!!!! அப்புறம் வீட்டு வாடகை எல்லாம் யாரு கொடுக்கா?

"உங்க வீட்டிலே தங்கி இருக்கிற என நண்பன் டாக்டர்" அவரு பேரு ௬ட எனக்கு மறந்து போச்சி, அதனாலே நண்பனோட நிறுத்திக்கிட்டேன்.

நீ எப்படி என்கிட்டே சொல்லாம போன? உனக்கு எப்படி முன் பணம் கிடைத்தது?

ஐயா நான் வீட்டை காலி பண்ணினது உங்க தங்கமணிக்கு தெரியும் அவங்க தான் முன்பண செக் அனுப்பி வச்சாங்க.

தங்கமணிக்கு தெரியுமா!!! வழக்கம் போல என்கிட்டே சொல்லவே இல்லை

உங்களுக்கு நல்ல தெரியும் நான் வீட்டை காலி பண்ணினது, நீங்க உங்க வீட்டம்மா இருந்தா போனை கொடுங்க, அவங்க கிட்ட நான் பேசுறேன்.

காலி பண்ணி ஆறு மாசம் ஆச்சுன்னா, அப்புறம் எப்படி என் வீட்டிலே இருக்கிற பிரச்சனை உனக்கு தெரியும்.

மறுபடியும் ஆரம்பித்த இடத்துக்கு வந்த மாமனிதனை என்ன செய்யன்னு தெரியாம முழித்தேன், என்னை எப்போதுமே இவரிடம் இருந்து காப்பாற்றுகிற காவல் தெய்வம் அவங்க தங்கமணி வீட்டிலே அவங்களை எங்கேன்னு தெரியலை.



உங்க வீட்டிலே புதிதாய் தங்கி இருக்கிறவர்தான் வீட்டிலே தண்ணி வரலைன்னு போன் பண்ணி இருப்பாரு, நீங்க அவரோட நம்பர்க்கு தொடர்பு கொள்ளுங்க

நீ எதுக்கு போன் பண்ணினே என வீட்டிலே தண்ணி வரலைன்னு



மனுஷன் ஒரு முடிவோட தான் இருக்காரு, அவரு போன்க்கு நான் ஊருகாய் ஆகிட்டேன். இனிமேல இவர்ட்ட பேச முடியாதுன்னு நினைச்சி.
"உங்க தங்கமணிக்கிட்ட தயவு செய்து போன் கொடுங்க"



"தண்ணி பிரச்சினையிலே தான் அவ இன்னும் எந்திரிக்க முடியாம இருக்கா, நீ என்கிட்டே தான் பேச முடியும், நீ கொஞ்சம் புரியும் படியா ஆங்கிலத்திலே சொல்லு"


இவ்வளவு நேரமும் நான் ஆங்கிலத்திலே தான் பேசிகிட்டு இருந்தேன்னு அவருக்கு தெரிஞ்சதா தெரியலையான்னு எனக்கு தெரியலை, அலுவலகமா இருந்தாலே என் தங்கமணியை உதவிக்கு ௬ப்பிட முடியவில்லை,இதுக்கு மேல விளக்கமா தமிழ்ல தான் சொல்ல முடியும், இது வரைக்கும் கொடுத்த விளக்கத்திற்க்கே அரை மணி நேரம் ஆகிவிட்டது, என்ன செய்வதுன்னு தீவிர சிந்தனை செய்தேன்.

இவரிடம் அதிகமா பேசி ஆங்கில அறிவை தக்கவைக்க முடியாதுன்னு முடிவோட சுருக்கமா பேச ஆரம்பித்தேன்.


அவரிடம் "என் பெயர் நசரேயன், உங்க பேரு"


அவரு " என் பேரு ஜோ"


மறுபடி நான் "உங்க வீட்டு வாடைக்காரர் பெயர்"


அவரு "டாக்டர் ராஜ்"


"நீங்க யாரிடம் பேசுறீங்க"


"அப்ப நீ டாக்டர் ராஜ் இல்லை"


இதை புரிய வைக்கத்தான் நான் அரைமணி நேரமா போராடிட்டு இருக்கிறேன், இப்ப உங்க சந்தேகம் தீர்ந்து விட்டதா, நான் போன் வைக்கிறேன்.


"எங்க வீட்டை பத்தி உனக்கு என்ன சந்தேகம்.?"


ஆர்வ கேளாரிலே ரெண்டு வரிக்கு மேல பேசினதினாலே,அவரு கொடுத்த தண்டனை தான் இது என்பதை புரிய எனக்கு நேரம் எடுக்கவில்லை.

நான் உடனே "நன்றி.. நன்றி.. நன்றி" காலிலே விழாத குறையாக சொன்னேன்


உடனே அவரும் "நன்றி",அவரு தொடர்பை துண்டிக்கும் முன் "உங்களை மாதிரி ஆள்களினால் அமெரிக்காவுக்கு பெரிய ஆபத்து காத்து இருக்கு, அமெரிக்கா வை கடவுள் காப்பாத்தட்டுமுனு சொல்லிட்டு வைத்து விட்டார்"


நான் மனசிலே உன்னிடம் இருந்து என்னை காப்பாத்திய கடவுள் அமெரிக்கா வையும் காப்பாத்துவாரு, இந்த மாதிரி ஆளுங்களுடைய வரலாறு தெரியாதவர்கள் இங்கே சொடுகவும்