முத்தமிட்ட மெக்ஸிகோ அழகி

அமெரிக்காவிலே காலடி எடுத்து வைத்த உடனே நிலவுக்கு  சென்று கொடியை நாட்டின ஆம்ஸ்ட்ராங், ஏற்கனவே  அங்கே டீ கடை வைத்து இருந்த நாயரிடம் ஓசி டீ வாங்கி குடித்துக்கொண்டு, இவன் எப்படி இங்க வந்தான் என்று நினைத்ததைப் போல, நானும் வந்திறங்கிய உடனே இவ்வளவு இந்திய வம்சாவளியினர் எப்படி வந்தாங்கன்னு கொண்டு வந்த பீடியைப் பத்த வைத்து கொண்டு பீடிகையாய் யோசித்துக்கொண்டு இருந்தேன்.

மச்சான் அமெரிக்காவிலே சிரிச்சாலே ஒண்ணு கண்ணத்திலே கொடுப்பாங்களாம்னு நண்பன் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது, இங்க இருக்கிற நம்ம ஊரு மக்கள் நம்ம பண்பாடு, நாகரிகம்,கலாச்சாரம்  எல்லாம் இவங்ககிட்ட சொல்லிக் கொடுத்து இவங்களை கெடுத்து வச்சி இருப்பாங்களோ என்று அடிமனதிலே எண்ணம் வரும் போது அடிவயறு கலங்கி போச்சி. பொட்டிய கட்டும் போதே ரெண்டு மூணு ஓசிமுத்தம் வெள்ளையம்மாவிடம் வாங்க வேண்டும் என்ற கனவிலே வந்தேன்.என் கனவு கானல் நீர் ஆகும் என்ற நினைப்பு வரும் போது நினைவிலே டக்கிலாவும்,ஷிவாஸ் ரீகலும் வந்து போயின,இப்படியே யோசனை செய்து கொண்டே இங்கு வந்த முதல் வாரம் ஓடியது. அதன் பின் வந்த வேலைகளைகவனிக்க அலுவலகம் சென்றேன்,நான் மூணு மாதம் மட்டுமே வந்ததினாலே அலுவலகம் சென்ற நாள் முதலாகவே வேலைப்பளு அதிகமாகவே இருந்தது.

காலையிலே முதல் ஆளா வந்து, கடைசி ஆளா வீட்டுக்கு போவேன்.ஒரு நாள் மாலை பரப்பரப்பான வேலைகளுக்கிடையே கொஞ்சம் "காலை எடுக்கமுடியுமா?" என்ற குரலை கேட்டு

"நாற்காலியிலே இருக்கிற நான் யாரு மேல கால் போட்டு இருக்க முடியும்"   என்ற யோசனை யிலே திரும்பிப் பார்த்தேன்.

"குப்பை தொட்டியிலே இருந்து காலை எடுக்க முடியுமா?.. நான் குப்பைகளை அப்புற படுத்தவேண்டும் "

அப்போதுதான் கவனித்தேன், நான் எனது இடத்திலே வைத்து இருந்த சின்ன குப்பை தொட்டி மேல் எனது கால்களை வைத்து இருந்தேன்.குப்பை தொட்டியை அவளிடம் எடுத்துகொடுத்து விட்டு, குப்பை போடுகிறவளே எம்புட்டு அழகா இருக்கா என்று மனதிலே நினைத்துகொண்டேன். ஹோலிவூட்ல கதாநாயகியா நடிக்க வேண்டிய அழகு குப்பை அள்ளுதேன்னு நிக்கும் போதே என் மனசு குப்பையாகிபோச்சி.

குப்பை தொட்டியை வாங்கி விட்டு

"நீ ஆப்பிரிகாவா?" என்று கேட்டாள். ஓர் சிகப்பு அழகு கிளியப் பார்த்து இப்படி ஒரு கேள்வி கேட்டுவிட்டாளே என்று நினைக்கும் போதே கண்ணாடியிலே என் முகத்தை கண்டு பிடிக்க முடியாமல் போன ஞாபகங்கள் வந்து போயின இந்த இடப்பட்ட நேரத்திலே . மறுபடியும் "நீ ஆப்பிரிக்காவா"

"இல்ல இந்தியா"

'இந்தியாவிலேயும் இங்க மாதிரி நிறைய கருவண்டுகள் இருக்கோ?"

நான் பதில் சொல்லாம, பல்ல காட்டிட்டு, அவகிட்ட "இங்கே நிறைய கருவண்டு இருக்கும் போது என்னையப் பார்த்து நீ ஆப்ப்ரிக்கவான்னு ஏன் கேட்டீங்க"

"இங்க இருக்கிற கருவண்டு இம்புட்டு கஷ்டப்பட்டு எல்லாம் வேலை பார்க்கமாட்டாங்க"

அவங்க சொன்ன விளக்கம் அப்ப புரியலை , ஆனா புரிஞ்சிகிட்டேன், அடுத்த நாட்களிலே

பொது இடத்திலே சிகரட் பத்த வச்சா..குறைந்தது நாலு அண்ணாச்சிமார் வந்து எனக்கு ஒண்ணுன்னு கேட்டு வாங்கிப்பாங்க, முதல்ல துரைமார்களுக்கே பிச்சை போடுறோம்முன்னு பெருமையா நினைச்சாலும், இவங்களுக்கு பிச்சை போட்டு நான் பிச்சை காரன் ஆகிவிடுவேன் என்ற நினைப்பு வந்துவிட்டது, அதனாலே பொது இடத்திலே தம் அடிக்கிறதில்லை. சிகரட் தப்பிச்சாலும் நடத்துவரும்போதே கேட்பாங்க

"ஒரு டாலர் கொடுக்க முடியுமான்னு", வேற வழி இல்லாம கொடுக்க வேண்டிய இருக்கும், எப்படின்னாலும் ஆட்டையப் போட்டுடுறாங்களே, சில அண்ணாச்சிமார்கள் வேலைக்கே போக மாட்டாங்கபோல என்பதையும் தெரிந்துகொண்டேன்.

நான் தினமும் அலுவலகத்திலே இருந்து தாமதமா வருவதினாலே, எப்படியும் அந்த குப்பை அழகியை சந்தித்துவிடுவேன், அவளிடம் பேசியதிலே இருந்து அவள் மெக்ஸிகோ வம்சாவழியை சேர்ந்தவள் என்று தெரிந்துகொண்டேன்.எங்களோட மொக்கைகள் தினமும் தொடர்ந்தது, ஆனா சுவாரஸ்யமாப் போச்சி, சில நாட்களிலே அவளை எனக்கு ரெம்ப பிடிச்சிபோச்சி, அவளைப் பார்த்து ரெண்டு வார்த்தைபேசலைனா சோறு தண்ணி இறங்காத அளவுக்கு, இருந்தாலும் நான் ரெம்ப நாகரிகமானவன்(?) என்பதாலே நல்லவன் மாதிரி எதையும் வெளிகாட்டவில்லை.

சிலநாட்களுக்கு பின் ஒரு நாள் மாலையிலே என்னிடம் ஒரு தண்ணிப் பாட்டிலை கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.வாங்கிவிட்டு அவளைப் பார்த்தேன். நீ தினமும் புதிதாக பாட்டில் வாங்கி,குடித்தது போக மிச்சம் விட்டுச்செல்லும் தண்ணியோட சேர்த்து பாட்டிலை குப்பை தொட்டியிலே போடுகிறேன்.நீயும் உங்க ஊரு ஆளுங்களைப்போல விரல்ல வெண்ணை எடுக்கிறவனா இருப்பியோ என்று நான் உனக்கு வாங்கிவந்தேன், இனிமேல நீ இருக்கும் இடத்திலே இருந்து இந்த பாட்டிலை எடுக்கமாட்டேன்.

என்னோட ஞாபகமா தண்ணிபாட்டிலை ஆட்டையபோட்டு வைத்து இருக்கிறாள் என்ற நினைப்பிலே இருந்த என் கனவிலே மண் விழுந்தாலும், ஓசியா கிடைத்த தண்ணி பாட்டிலைகண்டு, அடிக்காமலே காதல் போதை ஏறி  மனம் தள்ளாடியது. வேலைப்பளுவிலே பல்லு விளக்காம அலுவலகம் சென்றாலும், அவளிடம் பல்லைகாட்டாமல் பொழுது முடிவதில்லை.எல்லா கதைகளுக்கு ஒரு முடிவு இருப்பதைப்போல எனது கதைக்கும் முடிவு நெருங்கிவிட்டது, நான் வந்த வேலை முடிந்து திரும்பும் நாள் வந்தது,
    
 நான் சொல்லி வைத்து இருந்தேன், மாலை ஆறு மணிக்குள் நான் கிளம்பிவிடுவேன் என்று, அதனாலே நான் திரும்பி ஊருக்கு செல்லும் நாளிலே அவள் சீக்கிரமே வந்துவிட்டாள்.வெளியே காபி சாப்பிட போனோம், காபி மண்டுற சத்தத்தை தவிர வேற எதுவுமே பேச முடியலை, கிளம்பும் நேரம் வந்தது அவளிடம் கையை கொடுத்து விட்டு கிளம்பு முற்ப்பட்டேன். உடனே என்னை பிடித்து முத்தம் கொடுத்தாள், பல நாள் கனவு பலித்துவிட்டது என்ற சந்தோசத்திலே நான் அவளிடம் "ஐ லவ் யு" என்றேன். அவளும் என்னிடம் "ஐ லவ் யு அஸ் எ பிரதர்" என்று சொல்லிவிட்டு அவள் கண்களிலே கண்ணீர் வந்துவிட்டது. எனது கண்களிலே இருந்த காதல் அவள் கண்ணீரிலே கரைந்துவிட்டது.

விமான நிலையம் வந்து பெட்டிகளை கொடுத்து உள்ளே சென்று விமானம் ஏறி சொல்ல வரிசையிலே நிறுக்கும் போதே நினைத்தேன், ஊருக்கு போன உடனே நண்பனிடம் "அமெரிக்காவிலே அன்பு, பாசம் எல்லாம் தேவைக்கு அதிகமாகவே இருக்கு, ஆனால் வெளி உலகத்துக்கு அது தெரிவதே இல்ல" என்ற உண்மையச் சொல்ல வேண்டும்.

உங்க பையன் உருப்படமாட்டான்

"என்னடா சேட்டை பண்ணினா, பள்ளிக்௬டம் சேர்ந்து ஒரு வாரத்திலே வாத்தியாரு வந்து பார்க்க சொல்லி இருக்காரு"

"அப்பா, நீ சொல்லித்தான் எனக்கே தெரியும், நான் சேட்டை பண்ணி இருக்கேன்னு" என்று சொன்னவனுக்கு பதில் சொல்லும் முன்,பள்ளி முதல்வர் அறையிலே இருந்து அவரது உதவியாளர் என்னை உள்ளே வரச்சொன்னார்.

முதல்வர் அறையிலே

"எங்களோட பள்ளி வரலாற்றிலே சேர்ந்த ஒரு வாரத்திலே இவ்வளவு புகார் யாருக்குமே கிடைத்ததில்லை, உங்க பையனோட நடவடிக்கை சரி இல்லை"

"நானும் அதைதான் கேட்கிறேன் என்னன்னு சொல்லவே இல்லை, நீங்களாவது சொல்லுங்களேன்"

"வகுப்பிலே பாடம் சொல்லி கொடுக்கும் போது கவனிக்கவே இல்லையாம், மணி அடிச்ச உடனே எல்லோரையும் தள்ளி விட்டுட்டு ஓடிப்போய்டுறான். வகுப்பிலே நோ தமிழ்னு சொன்னாலும், கேட்காம தமிழிலே பேசுறான், இவனோட சேர்ந்து எல்லா புள்ளைகளும் தமிழ்ல பேசுறாங்க, எங்க பள்ளிக் ௬டம் பாழா போகுது,எவ்வளவு எடுத்து சொல்லியும் கேட்கிறதில்லை"

"ஏன்டா இப்படி, அம்மா மாதிரியே இருக்க"

"அப்பா, ௬ட படிக்கிற பசங்க எல்லாம் மாதவரம், பெரம்பூர்ல இருந்து வாராங்க, அவங்க கிட்ட எல்லாம் தமிழ்ல பேசாம, இங்கிலாந்திலே இருந்து வந்தவங்க மாதிரி இங்கிலிபிசு பேசணுமா?"

"நியாயமாத்தானே ஐயா இருக்கு,தமிழரிடம் தமிழ் பேசுவதிலே என்ன தப்பு?"

"நீங்க ஒரு பொறுப்பான அப்பான்னு நினைச்சேன், நீங்களும் உங்க புள்ளைக்கு சொம்பு அடிக்குறீங்களே"

"இது வெண்கல சொம்பு இன்னும் நசுங்கலை,நீங்க மேல சொல்லுங்க"

"வகுப்பிலே பேச ஆரமிச்சா நிறுத்தவே முடியலை, ஓட்டை வண்டி மாதிரி ஒரே சத்தம், இவன் வாய்க்கு எல்லாம் சோர்வே வராதா?"

"அப்படியா!!!!!!!"

"ஆமா வகுப்பிலே பாடம் சொல்லி கொடுக்கிற டீச்சரை விட அதிகமா பேசுறான் உங்க பையன்"

"கேட்கவே ரெம்ப சந்தோசமா இருக்கு, கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி, நானும் இப்படித்தான் பேசிக்கிட்டு இருந்தேன், கல்யாணம் முடிஞ்சதோட வாய மூடி விட்டு காதை திறந்தவன்தான், இன்னும் அப்படியே தான் இருக்கேன்,   எங்க என் புள்ளையும் ஊமை பூச்சியா போயிடுமோன்னு பயந்தேன், நல்ல வார்த்தை சொல்லி நீங்க என் மனசிலே பால் சொம்பு அடிச்சிட்டீங்க"

"நீங்க குறைய கேட்க வந்தீங்களா?, பாராட்ட வந்தீங்களா?"

"உங்களுக்கு குறையா தெரியுறது, எனக்கு பெருமையா இருக்கு"

"அப்படியே உங்க புள்ளைக்கு மத்திய சிறையிலே ஒரு இடம் வாங்கி வையுங்க, எதிர் காலத்திலே அங்கதான் போவான்"

"இவன் சிறை அதிகாரியானா எனக்கு பெருமைதான்,நீங்க மேல சொல்லுங்க எஜமான்"

"பாடம் சொல்லி கொடுக்கிற டீச்சர் சடை முடியப் பிடிச்சி இழுத்து இருக்கான்"

"அப்பா அது சவரி முடி, இழுத்த உடனே கையிலே வந்துருச்சு"

"வீட்டிலேயும் இப்படித்தான், இவங்க அம்மா சடை முடிய பிடிச்சி இழுப்பான், வீட்டிலே தான் இவ்வளவு தைரியசாலின்னு நினைச்சேன், என் மானத்தை காப்பாத்திட்டான்"

"என்ன சார் நீங்க, உங்க புள்ள மேல அடுக்கடுக்கா புகார்களை அள்ளி வீசிக்கிட்டு இருக்கேன், கொஞ்சம் ௬ட சுரணையே இல்லாம இருக்கீங்க"

"சொல்லுற உங்களுக்கே இல்லாத சுரணை எனக்கு எப்படி வரும்?"

"உங்க பையனாலே வகுப்பிலே இருக்கிற மற்ற பசங்களும் கெட்டுப்போக நிறைய வாய்ப்புகள் இருக்கு,எங்க பள்ளியிலே படிச்ச பசங்கள்ள பெரும்பாலும், அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, ஆவுஸ்திரலியா போய் இருக்காங்க"

"அமெரிக்காவிலே ஆணி பிடிங்குனாத்தான் அறிவாளிங்க, உள்ளுரிலே இருக்கிறவங்க
எல்லாம் உதாவாக்கறையா?, இந்திய மதரை ஒரு தமிழ் தாடி அவமானப்படுத்திட்டீங்க"

"எங்கள் பள்ளி உலகத்தரத்துக்கு நிகரானது, இங்க உங்க பையன் படிக்கனுமுன்னா விதி முறைகளை கடை பிடிக்கணும், பையனை விட அவங்க அப்பாவுக்கும் நிறைய விதி
முறைகள் இருக்கு அதையும் கடை பிடிக்கணும், நீங்களும் உங்க பையனும் அடிக்கிற கும்மிக்கு இங்க இடம் கிடையாது"

"ஐயா என் பையனுக்கு கல்வி கிடையாதா?"

"கிடைக்கிற இடத்திலே போய் வாங்கிக்கோங்க, போகும்முன்னே இந்த மாத குறை கட்டணத்தையும் கட்டிட்டுப் போங்க"

வேற வழி இல்லாமல் தனது மூன்று வயது மகனை தோளில் போட்டுகொண்டு, பாலர் பள்ளியின் வாயிலை அடைந்தார். வாயிலிலே பள்ளியின் விளம்பர பலகை "உங்கள் மழலையின் எதிர் காலத்தின் நுழைவு வாயில்" என்று எழுதி இருந்தது வெயில் பட்டு மின்னியதை  பார்த்து வெளியே சென்று கொண்டு இருந்தார்.

முத்தயியல்

நான் ஆண்கள் கல்லூரியிலே படித்தாலும், எனக்கு ஒரு காதலி இருக்கிறாள்.௬ட படிக்கிற நண்பர்கள் எல்லாம் எனக்கு ரெண்டு காதலி இருக்கா, மூணு காதலி இருக்கான்னு சொல்வதை கேள்விப்பட்டு, நான் ஒண்ணை பிடிக்கவே நாய் படாத பாடு படுறேன், எப்படி ரெண்டு மூணுனு யோசித்தே என்னையும் துண்டு போட வைத்து விட்டார்கள். என்னோட காதலி மருத்துவம் படிக்கிறாள்,அதனாலவோ என்னவோ எனக்கு கல்லூரியிலே நல்ல பேரு, மருத்துவச்சிக்கு துண்டு போட்ட மாவீரன்னு பட்டம் எல்லாம் கொடுத்து இருக்காங்க, ஆனா உண்மையிலே என் காதலி எங்க ஊரிலே பீடி சுத்திகிட்டு இருக்கிறாள் ,காதல் புலிகளைப் பார்த்து சுடு போட இந்த பூனைக்கு ஆள் கிடைக்காதலே,காதல் ஏழைக்கு ஏத்த காதலி எள்ளுருண்டையா உள்ளுர்லே கொஞ்சம் வெள்ளையா இருந்த வளவளத்தாவுக்கு துண்டு போட்டேன், ஆரம்பத்திலே உலக வசவுகள் எல்லாம் வாங்கி ஒரு வழியா உசார் பண்ணிட்டேன். 

நண்பர்களிளிடையே ஒரு அந்தஸ்து இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, பீடி சுத்துற வளவளத்தாவை மருதுவச்சின்னு சொல்லி வச்சி இருந்தேன்,இந்த பொழப்புக்கு ரெண்டு கவுஜ எழுதி பொழைப்பை ஓட்டலாமுன்னு நீங்க நினைச்சாலும், எனக்கு நொங்கு நோகாம தின்னமுடியாதுன்னு யோசனை வருது.இப்படியெல்லாம் பொய் சொன்னாலும் நகரத்து பெண்கள் பின்னாடி எல்லாம் நாய் குட்டியா அலைந்து தேத்துற அளவுக்கு நான் அழகு கிடையாது. 

நான் கல்லூரி விடுமுறைக்கு வரும்போது நான் வளவளத்தாவை சந்திப்பேன், அவ பீடி சுத்தினதை கடையிலே கொடுத்து விட்டு வரும் போது அவளை சந்திப்பேன். இப்படி ஒரு நாள் முட்டு சந்திப்பிலே இரு காதல் பறவைகள் சந்திக்கும் போது, நொங்கு திங்க முடியலையே என்கிற வருத்தத்திலே 

"வளவளத்தா நம்ம காதல், நீ சுத்துற பீடியிலே இல்லாதா தூள் மாதிரி இருக்கு, உன் பீடியை குடிக்கிறவன்தான் உன்னைய திட்டு திட்டுறான், உன்னைய காதலிக்கிற நானும் உன்னைய திட்டனுமா?"

"காக்கா,தோட்டத்திலே கத்தரிக்கா பிடுங்க போனவகிட்ட காதல் கடிதாசி கொடுத்து காலிலே விழுந்து என்னை ஏத்துகோன்னு கெஞ்சி என் மனசை ஆட்டைய போட்டவன் நீ, உனக்கு இதுவே பெரிய விஷயம் "

"வளவள, கல்லூரியிலே முத்தயியல் படிச்சதிலே இருந்து, அதை சோதனை செய்யணுமுன்னு வாய் அரிக்குது"

"இந்த சுவத்திலே வாய வச்சி தேயி சரியாப்போகும்"

"நான் சொல்லுறது உன் உதட்டிலே வாய் வச்சி தேய்க்கிறது"

"கருவாய் ரெம்ப நீளுது இன்னைக்கு"

"வளவள முத்தயியல் பெரிய கடல், இருந்தாலும் ஒண்ணு ரெண்டாவது சோதனை செய்தத்தான், பரிட்சைக்கு நல்லது, உன் செல்ல காக்கா, பரிட்சையிலே தோல்வி அடைஞ்சா உன் அப்பன் எனக்கு பெண் கொடுப்பானா?"

"நீ தேர்ச்சி அடைஞ்சாலும் என்னைய உனக்கு கட்டி கொடுப்பான் என்பது சந்தேகமே, இருந்தாலும் பாவம் பச்சை புள்ள ஆசையா கேட்குது என்னன்னு சொல்லு"  ன்னு சொன்னதும் மூட்டு சந்திலே ஆள் நடமாட்டம் அதிகமா வந்துட்டாங்க, நான் ஓசி படம் காட்டுவேன்னு நினைச்சாங்களோ என்னவோ, உடனே அவளைப் போகச்சொல்லிவிட்டு நாளைக்கு சந்திக்கலாம் என்று அனுப்பிவிட்டேன், இரவு கனவிலே முத்தமா வந்தது, எப்படியும் நாளைக்கு நொங்கு திங்கலாமுன்னு படுத்து தூங்கிவிட்டேன், மறுநாள் மாலை மீண்டும் எங்கள் சந்திப்பு மூட்டு சந்திலே 

"காக்கா நீ முத்தமுன்னு சொன்னதும் நேத்து எனக்கு கனவே வரலை"

"அதான் நேரிலே சொல்லைப் போறேனே, அப்புறம் கனவு எதுக்கு, முத்தத்திலே ரெண்டு வகை ரெம்ப முக்கியம், அதுல ஒண்ணு மாட்டு முத்தம்?"

"மட்டு சாணிய அள்ளி மாத்தி மாத்தி முகத்திலே எறியணுமா?"

"இல்ல வளவள" 

"புரியுற மாதிரி சொல்லு?"

"மாடு எப்படி தண்ணி குடிக்கும்?" 

"நல்லா கழுத்தை நீட்டி தண்ணியை உறிஞ்சி மண்டும்"

"நாமளும் அதே மாதிரி தலைய நீட்டி, உதட்டோட உதட்டு வச்சி?"

"எச்சிய மண்டனுமா?"

"இல்ல பக்கி, நாக்கை நல்லா சுழட்டி சுழட்டி, உன் வாயிலே இருக்கிற எச்சை நானும், என் வாயிலே இருக்கிற எச்சையும், அடி பம்பிலே தண்ணி அடிக்கிற மாதிரி அடிக்கணும்,ரெம்ப வேகமா உரிய௬டாது, அப்புறம் குடல் வெளியே வந்து, கின்னஸ் புத்தகத்திலே இடம் கிடைக்கும்" 

"ஆக மாடு தண்ணி குடிக்கிற மாதிரி எச்சியை குடிச்சி,உன் பல்லை நானும், என் பல்லை நீயும் விளக்கத்துக்கு பேரு மாட்டு முத்தமா ?"

"தமிழ்ல மாட்டு முத்தம் ஆங்கிலத்திலே லிப்லாக்"

"அவ்வளவு தானா ?"

"இன்னொன்னு சுடுநாய் முத்தம், அதுக்கு நாம ரெண்டு பேரும் ஒத்தை காலிலே கொக்கு மாதிரி நிக்கணும்"

"நின்னு மறுபடியும் மாடு மாதிரி மண்டனுமா?"

"இல்ல உதட்டிலே வெள்ளை அடிக்கணும்"

"சுண்ணாம்பு அடி முத்தமுன்னு பேரு வைக்க வேண்டியதானே, அது என்ன சுடு நாய்?"

"வெளி நாட்டிலே எல்லாம் சுடு நாய் விக்குறவங்க, தெருவிலே இப்படித்தான் கொடுப்பாங்களாம், அங்க எல்லாம் இலவச முத்தக் கல்வி தெருவிலே கிடைக்குமாம், நம்ம ஊரிலே இன்னும் துரை மாதிரி வரலைன்னு பாடமா வச்சி இருக்காங்க"

"காக்கா இம்புட்டு வேலை செய்வதற்கு பதிலா நல்ல பற்பசை வாங்கி ரெண்டு பேரும் பல் விளக்கலாம்,உன் வாயிலே இருக்கிற கிருமியை எல்லாம் என் வாயிலே அள்ளிப்போட்டு இலவசமா நோய் இழுத்துவிடுற இந்த விளையாட்டு தேவையா?"

"அதையெல்லாம் பாடம் முடிஞ்ச உடனே யோசிக்கலாம், பரிசோதனையை ஆரமிக்கலாமா ?"

"நீ ஊருக்கு போயிட்டு அடுத்த தடவை வரும் போதுதான், அதுவரைக்கும் நீ சொன்னதை எல்லாம் நான் மனப்பாடம் பண்ணி வச்சி இருக்கேன்னு சொல்லிட்டு போய்ட்டா?" 

ஆட்டையப் போட வழி இல்லாமா, நானும் கல்லூரிக்கு போயிட்டேன், அடுத்த ரெண்டு மாதம் ஊருக்கு வர முடியலை, முத்தாக கனவு நனவு ஆகுமுன்னு திரும்பி வந்தேன், வளவளத்தா வீட்டு முன்னே பெரிய ௬ட்டம், நான் பக்கத்திலே போய் விசாரித்தேன், பதிலை கேட்டு என்னால பேச முடியலை, அன்று மாலையிலே முட்டு சந்திலே போன தடவை கொடுத்த தூள் இல்லாத கட்டை பீடியை குடித்துக்கொண்டு இருக்கும் போது, வளவளத்தா வந்தாள். 

"ஏய் காக்கான்னு சொல்லவந்தவ, என் பேரை சொன்னாள்.

"கேள்விப்பட்டதெல்லாம் உண்மையா?"

"ம்ம், நான் என்ன செய்ய என்னைய தான் கட்டுவேன்னு ஒத்தை காலிலே நிக்காரு எங்க அமெரிக்க மச்சான், அங்க தொழில் அதிபரா இருக்காராம்,உனக்கு என்னைய மாதிரி பீடி சுத்துறவ  கிடைப்பா,ஆனா எனக்கு அமெரிக்க மாப்பிள்ளை கிடைப்பாரா?"

"நான் அமெரிக்கா போகவே மாட்டேன்னு முடிவே பண்ணிட்டியா?"

"நீ இப்பத்தான், மாட்டு தொட்டியிலே தண்ணி மண்ட படிசிகிட்டு இருக்க,நீ என்னைக்கு மாட்டுக்கு தீனி வச்சி, அது வளர்ந்து கண்ணு குட்டி போட்டு, சாணி அள்ளி போட்டு எப்ப வர, உன் ௬ட சேர்ந்து என்னை சாணி அள்ள சொல்லுறியா?, எங்க மச்சான் அங்க சுடு நாய் விக்காரு, இன்னும் ரெண்டு மாசத்திலே கல்யாணம்,பரிட்சை இருக்குன்னு சொல்லிட்டு ஊருபக்கம் வராதேன்னு சொல்லிட்டு போய்ட்டா"

கட்டபீடியை கசக்கி போட்டேன், மனசு கிழிஞ்சி போச்சி என்ன செய்யன்னு தெரியலை, வீட்டுக்கு வந்து வயறு முட்ட சாப்பிட்டேன், ஒரு பேனாவை எடுத்து கிறுக்குனேன் நினைச்சதை எல்லாம், காதல் போய் கவுஜை வந்துவிட்டது,காலங்கள் கடந்தது,நான் பெரிய கவுஞன் ஆகிட்டேன், ஆனா கவுஜைக்கு சொந்தக்காரி அமெரிக்காவிலே என்ன செய்யுறாளோ நினைப்புகள் அப்ப அப்ப வரும், வரும்போதெல்லாம் ௬டவே கவுஜையும் வரும், அமெரிக்காவிலே இருக்கிறவங்க யாராவது வளவளத்தாவை பார்த்தா நான் நல்லா இருக்கேன்னு சொல்லுவியளா?

மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்

காலம்  கடந்த  மன்னிப்பு கேட்கிறேன்னு கொஞ்சம் மனசு நெருடலா இருந்தாலும், பண்ணின தப்புக்கு ஒரு மன்னிப்பை கேட்டு வச்சா மனசு நிம்மதி அடையும் என்ற நம்பிக்கையிலே தான் அலுவலகம் சென்றேன், போகும் போதே பல சிந்தனைகள் மனசுக்குள்ளே இருந்தாலும், மன்னிப்பை ஏத்துக்காவிட்டாலும் கேட்டே ஆக வேண்டும் என்ற முடிவில் உறுதியா இருந்தேன்.     

மேல உள்ள பாராவையும்,தலைப்பையும் படிச்ச உடனே நான் என்னவோ நோகாம மறைந்து நொங்கு தின்னுட்டு கடையிலே புலம்பி கிட்டு இருக்கேன்னு கற்பனை குதிரைகள் பறக்க வாய்ப்பு இருக்கு, ஆனாலும் எதிர்பார்ப்புகளை எப்போதுமே குறைவாக வைத்துகொள்வது மனதுக்கும், உடலுக்கும் நல்லதுன்னு ஒரு குத்து வசனம் சொல்லிட்டு பொழப்பை பார்க்க போவோம்.

முதல்ல நேரிலே மன்னிப்பு கேட்கலாம் என்று முடிவு எடுத்தேன், பின்னர் மனசு மாறி கடிதம் எழுதி வைத்துவிட்டேன்,காரணம் நினைப்புக்கும், நடப்புக்கும் பாலம் அமைக்க போராடி கொண்டு இருக்கும் ஒரு சாதாரண மனுஷன் தானே(குத்து வசனம் இம்சை தாங்கலை).ஒரு காலத்திலேயே காதல் விசேச கடிதவாதி என்று பட்டம் வாங்கி இருந்தாலும், பழைய அனுபவத்தை வச்சி  மன்னிப்பு கடிதம் எழுதிட்டேன். எழுதிய கடிதத்தை எடுத்துக் கொண்டு அலுவலக மேலாளர் அறையை நோக்கி அடைந்தேன். மேலாளர் ஆண்பாலாக  இருந்தாலும்,அறையிலே இருப்பது பெண் தான்.

அறையிலே இருக்கும் பெண் மிகவும் பரிச்சயப் பட்ட முகம், அந்த காலத்திலேயே நாங்க சந்திக்காம இருந்த நாட்களை விரல் விட்டு எண்ணிவிடாலம்.கல்யாணம் முடிந்த உடனே, எதோ காணாததை கண்டது போல, கிடைத்தை எல்லாம் சாப்பிட்டு, சாப்பிட்டு ஆணழகனா இருந்த நான்,தொந்தியும், தொப்பையுமா  அரை கிழவனா ஆகிட்டேன், ஆனால் அவள்(ங்க) வயசிலேயும்,அழகிலேயும் பெரிய வித்தியாசம் தெரிந்ததா தெரியலை. 

அறை முன்னே சென்று கதைவை தட்ட முயன்று கையை வைத்த உடனே கதவு லேசாக திறந்தது, பின்னால் திரும்பி யாருடனோ பேசிக்கொண்டு இருந்தாள்(ங்க). பிறகு வரலாம் என்று நினைத்து திருப்பிய போது

"எப்படி ஹன்(ஹனி தான் இந்தப்பாடுபடுது) முடியும், அவனும் இங்கே இருக்கிறான், நான் அவனுக்கு மேலாளர்(லி) , திஸ் இஸ் நாட் கோயிங் டு வொர்க் அவுட்" என்று பேசியதை கேட்டதும், ரெம்ப நாளா விட்டு வைத்து இருந்த ஒட்டு கேட்பு கலையை மறுபடி தட்டி எழுப்பி கதவு முன் நின்றேன். அந்த காலத்திலேயே இங்கிலிபிசு கிலோ என்ன விலைன்னு கேட்டவங்க, இப்ப சோ இல்லைனா சோறு தண்ணி இறங்காது போல தெரியுது, இவ்வளவு திறமை இல்லாட்டி நான் வேலை பார்க்கிற அலுவலகத்துக்கு மேலாளர் வேலைக்கு வர முடியாது என்ற குறு நினைவுவை முடித்து கொண்டு மீண்டும் கலையை தொடர்தேன் .

"எனக்கு ரெம்ப நெருடலா இருக்கு, அவனுக்காக நான் மருந்தை குடிச்சி தற்கொலை வரைக்கு போய் இருக்கேன், அந்த பைத்தியக்காரத்தனத்தை இப்ப நினைச்சாலே அவனை கொலை பண்ணலாமுன்னு தோணுது, இந்த ஒரு அபத்தமான சூழ்நிலையை எப்படி கையாளப் போறேன்னு தெரியலை."  என்ற பேச்சை கேட்டதும்,நான் அந்த இடத்தை விட்டு வந்துட்டேன், அன்றைய வேலை எல்லாம் வேக வேகமா முடித்து விட்டு வீட்டுக்கு சென்று விட்டேன்.

அடுத்த நாள் அலுவலகம் பரபரப்பா ஒண்ணும் இயங்கலை, இருந்தாலும் என்னோட அலுவலக நண்பர்களிடையே என்னைப் பத்தி பேச்சு வந்தது, நம்ம சி.என் இப்படி பண்ணிட்டாரே, அலுவலகம் வந்து உலக மொக்கைப் போட்டு, அந்த காலத்திலேயே அப்படி துண்டு போட்டேன், இப்படி சொம்பு அடிச்சேன்னு சொல்லிக்கிட்டு இருப்பாரு, நகைச்சுவை என்கிற பேரிலே உலக கடி கடிச்சி கும்மி அடிப்பாரு, இப்படி ஒரே அடியா போயிட்டாரே 

அடுத்த நண்பர் "இந்த வேலையை நம்பி கட்டில், மெத்தை, பஞ்சு இருக்கை, குளிர் சாதனப் பெட்டி, தொலைக் காட்சி பெட்டி இப்படி பலதரப் பட்ட முதலிடுகளை தவணை முறையிலே போட்டு இருந்தாரு, இனி எப்படி பொழைப்பு ஓடுமோ"

இதே   நேரம் வீட்டிலே தான்  கொடுத்த வேலை ராஜினமாக் கடிதம் ஒரு மன்னிப்பு கடிதமாகவே இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையிலே, ஓசியிலே வாங்கி வந்த முப்பது நாளில் விவசாயம் பண்ணுவது எப்படி என்ற  புத்தகத்தை பரிச்சைக்கு படிப்பதைப் போல படித்து கொண்டு இருந்தார் சி.என், யாருக்கு தெரியும் பிற்காலத்திலேயே சிறந்த உலக விவசாயி என்ற பட்டம் கிடைத்தாலும் கிடைக்கலாம், நீங்களும் உங்களுக்கு தெரிந்த விவசாய ஆலோசனைகளை சொல்லலாமே இந்த நவீன விவசாயிக்கு 

காமினி (சவாலில் வெற்றி பெற்ற கதை)

சென்னை பன்னாட்டு முனையம் பரபரப்பாக கோயம்பேடு தினசரி சந்தை போல இயங்கிக் கொண்டு இருக்கிறது, நிலம் இருந்தா இன்னும் சர்வதேச தரத்துக்கு வருமுன்னு நான் சொல்லுறதாலே உடனே கட்சிக்காரங்க எல்லாம் சொம்பை கீழே வைக்கப் போறதில்லை, அதனாலே நம்ம ஊரு விமான நிலையத்தை அது போக்கிலே விட்டு விட்டு நாம வந்த வேலையைப் பார்க்கலாம். இந்த பரபரப்புக்கு இடையே முதல் இரண்டு எழுத்து இல்லாமல் "சவத்துக்கு இலவசம்" என்று எழுதப் பட்ட ஆட்டோவிலே இருந்து கதையோட நாயகனோ, நாயகியோ இறங்கலை, அதனால அறிமுகப் பட்டு எல்லாம் கிடையாது.

இறங்கின மூணு பேரும் அமெரிக்காவுக்கு போகலை இருந்தாலும், அவர்களோட முழு கால் சட்டையை முட்டிக்கு மேல மடித்து விட்டு இருந்தார்கள், அவர்கள் அணிந்து இருந்த காலுறை வெவ்வேறு நிறங்களிலே இருந்தது. இறங்கியதும் இல்லாத ஆட்டோ மீட்டருக்கு பேரம் பேசி ஒருவழியாக ரூபாயை கொடுத்து விட்டு கிளம்பும் முன் ஆட்டோ ஓட்டுனர்

"ஏன் தம்பிகளா முழு பேன்டை மடிச்சி வச்சி இருக்குகீங்க, கால்ல என்ன சிரங்கா?"

"நாங்க முத முதல்ல பேன்ட் போடுறோம், லுங்கி கட்டுன பழக்கத்திலே மடிச்சி விட்டு இருக்கோம்"

"நீங்க கொண்டு வந்த அட்டையைப் பிடிங்க" என்று அட்டையைக் கொடுத்தார், அவரிடம்

"அண்ணே இந்த அட்டையிலே என்ன பேரு எழுதி இருக்குன்னு சொல்லுங்க."

சவத்து சட்டின்னு எழுதி இருக்கு, கேட்டவுடன் மூவரும் ஒரே நேரத்திலே அப்படி ஒரு பேரா!!!!

"ஆமா ஒருபக்கத்திலே அப்படி இருக்கு, இன்னொரு பக்கத்திலே காமினின்னு எழுதி இருக்கு"

"ஏன்ணா ரெண்டு பேரு வச்சி இருக்காங்க?"

"நாணயத்துக்கு ரெண்டுபக்கம், இந்த அட்டைக்கும் ரெண்டு பக்கம் நீங்க கொடுத்த காசுக்கு அவ்வளவு தான்னு" சொல்லிட்டு போயிட்டாரு.

"ஏல செவனு எத்தனை மணிக்கு இந்த சவம் வருது" ன்னு கேட்டதும் செவனு "ஏல என்னைய பொது இடத்திலே செவனு சொல்லாதே "சிவா" ன்னு சொல்லு அப்படித்தான் சொல்ல சொல்லி இருக்காங்க.

"சரி மாப்பு, வா போகலாம் ஜனங்கள் வருகிற இடம் போகலாம்"

அவர்கள் மூவரும் சென்ற சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் அவர்களை நோக்கி ஒரு அழகிய பெண் வந்தாள், அவள் அழகை ரசித்துக் கொண்டு இருக்கும் போதே அவர்களிடம் "நான் தான் சவத்து சட்டி" ன்னு சொன்னதும், எல்லோரும் விறைப்பாக வணக்கம் வைத்து "உள்ளேன் அம்மா" என்றனர், நீங்கதான் வில்லன்களா என்றதுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் மூவரும் தலையை சொரிந்து பேன் எடுத்துகொண்டு இருக்க, உடனே அவள்

"வந்து சேருங்க பக்கிகளா" என்று முன்னால் சென்றாள்.

அவர்கள் நால்வரும் விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்ததும், சுமோ ஒன்று அவர்கள் பக்கத்திலே வந்து அதன் கண்ணாடி இறங்கி அதிலே இருந்த ஒரு பெரியவர் "டேய் சீக்கிரம் வண்டியிலே இருங்க", நால்வரும் ஏறிக்கொள்ள வண்டி புயல் வேகத்திலே பறக்க நினைத்தாலும் இருந்த போக்குவரத்து நெரிசலிலே ஆமையாய் ஊர்ந்து வண்டி சிறு சேரியை அடைந்தது,நால்வரும் பெரியவருடன் ஒரு வீட்டு உள்ளே சென்றனர்.

"போகும் வழியிலே எங்க அந்த பரந்த ஆமை ஆளை காணும்" இந்த கேள்வியைக் கேட்டு திரும்பிய பெரியவர் தன்னோட தலையிலே இருந்த ஒட்டு முடியை எடுக்க, மூவரும்

"ஏய் மாப்ள நம்ம தொந்தி மாமா, முடிய எடுத்தும் பத்து வயசு குறைஞ்சி போச்சி"

"கட்டையிலே போற வயசுல உமக்கு இது தேவையா?" என்று காமினியும் சேர்ந்து கொண்டாள். வீட்டுக்குள்ளே சென்றதும் பரந்த ஆமை என்று அன்போடு அழைக்கப்பட்ட பரந்தாமன், காமினியிடம்

"டைமைன்ட் எங்க?"

"என்னது டைய மண்டனுமா?, என்கிட்டே வெளிநாட்டு சரக்குதான் இருக்கு, அதை வேண்ணா மண்டுங்க" ன்னு சொல்லி முடிக்கும் முன்னே மூவரும் பாட்டிலை வாங்கி கவுத்து விட்டார்கள். காலியான சரக்கு பாட்டிலை பரந்தாமனிடம் கொடுத்தார்கள்.

"எப்படி காமினி இது நடந்தது?"

சொல்லுறேன் என்று விமானத்திலே நடந்ததை நினைவு ௬ர்ந்தாள், விமானம் பத்தாயிரம் அடி உயரத்திலே பறக்கும் போது,தான் அருகிலே வந்த பணிப் பெண்ணிடம் "வெளி நாட்டு சரக்கு இருக்கா?", அந்த கேள்வியை காமினியிடம் இருந்து எதிர் பார்க்காத பணிப்பெண் பார்த்த பார்வைக்கு பதிலா "

"சரக்கு ஆம்புளைங்க மட்டும் தான் அடிக்கணுமுன்னு எழுதியா வச்சி இருக்கு, என்னையப் பார்க்கம சரக்கை எடுத்திட்டு வாங்க" என்றதும் சரக்கு வந்தது, வந்து பத்து நிமிசத்துக்கு அப்புறம் மறுபடியும் கேட்டாள், பணிப்பெண் மீண்டும் எடுத்து வர, அவளிடம்

"உங்க கிட்ட என்ன காவிரி தண்ணியையா கேட்டேன், சொட்டு மருந்து மாதிரி கொடுக்குறீங்க, நூறு மில்லி கொடு" என்றாள் காமினி, கேட்டது வரவும், அடுத்த அரை மணி நேரத்திலே மீண்டும் கேட்டு வாங்கினாள். வாங்கிய அனைத்தையும் பெப்சி கலந்த பாட்டிலே அடைத்து கொண்டாள், கடைசியாக வாங்கியதை மட்டும் விமான கழிவறைக்கு சென்று ஊத்திவிட்டாள். இப்படித்தான் சரக்கை ஆட்டைப் போட்டேன்.

"பக்கி நீ சரக்கை ஆட்டையப் போட்ட கதையைக் கேட்கலை டிமைன்ட் ஆட்டயப் போட்ட கதையச்சொல்லு."

"யோவ் அது என்ன மண்டு, தமிழ்ல சொல்லு"

கோபத்திலே "வைரம்டி வைரம்"

"வைரமா.........." அதிர்ச்சியிலே விழுந்தாள் காமினி.

"யே... கிறுக்கச்சி இப்படி விழக்௬டாது"

"எப்படி?"

வசனத்தை நல்லா கவனி

" டாக்டர் அகன்றதும் காமினி எழுந்து தன் முகத்தில் இருந்த மாஸ்கை அக்ற்றிவிட்டு, வயர்களையெல்லாம் பிடுங்கி விட்டு அருகிலிருந்த கண்ணாடி ஜன்னலைத் திறந்து வெளியே குதித்தாள்"

"முக முடியை எடுக்கலை, டாக்டர் இல்லை, சும்மா விழுந்தா விதியிலே வராது, ஆட்டைக்கு சேர்க்கமுடியாது"

ஒ அப்படியா என்று யோசித்த காமினி

"யு டாக் யு டர்?"

"என்ன என்ன ?"

செவனு நீ பேசு, கருப்பு நீ அவன் பேண்டை டர்.. டர்.. ன்னு கிழி. அதுதான் டாக்டர்.

"பேன்ட் கிழிஞ்சி போச்சினா?"

கோவணமா கட்டிக்கோ, இப்ப சொன்னதை செய், அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டே பேண்டை கிழித்ததும், காமினி முகத்திலே இருந்த முகமுடியை கழட்டி விட்டு, இழைகளை பிடுங்கினாள்.அவள் கழட்டுவதை நால்வரும் கண் அசராமல் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தனர். கழட்டி ஒரு நிமிடம் வரை எதுவும் அசையாமல் இருந்த நிலையிலே நால்வருக்கும் தான் வைத்து இருந்த பட்டை சரக்கை வாயிலே ஊற்றினாள். அனைவரும் மீண்டும் நினைவுக்கு வர செவனு மட்டும்

"யோவ் பரந்தாமா நல்லா பாத்தியா வசனத்திலே முகமுடியை மட்டும் தான் கழட்ட சொல்லி இருக்கா, இன்னும் வேற எதையும் கழட்ட சொல்லலையா?" உடனே காமினி

"யோவ் இங்க எங்க பிட்டு படமா எடுக்காங்க, இது குடும்ப படம், இருந்தாலும் ஆசைப் படுறீங்க, என்னோட மேலாடையும் கழட்டுறேன், ஒரே நேரத்திலே எல்லோரும் வேண்டாம் ... வேண்டாம் என அலறி கண்ணை முட, அதற்குள் காமினி கண்ணாடி சன்னலை தாண்டி வெளியே குதித்தாள்(கடமை ஆத்த) . மேலாடையை தவற விட்டாலும் அவள் வெட்கப் படாமல் நடந்து வெளியே சென்றாள், இதுவரை பெண்ணாக உடை அணிந்து நடித்த மதன். அறையின் உள்ளே மதன் விட்டு சென்ற மேலாடையை எடுத்து வைத்து கொண்டு மதன் என்ற காமினியைத் தேடிக் கொண்டு இருந்தார்கள். அதற்குள் காவல் துறையும் அவர்களைத் தேடி வந்து சுற்றி வளைத்து கைது செய்தது.

காவல் நிலையத்திலே உடைந்து அடுக்கிய குச்சிகளை காவல் நிலைய அதிகாரி வீட்டுக்கு அடுப்பு எரிக்க, நிலைய காவல் தொழிலாளி எடுத்துக்கொண்டு சென்று கொண்டு இருந்தார், அலுவலக அறையிலே

"ஐம்பது கம்பு உடைஞ்சி போச்சி, ஆனா இன்னும் ஒரு தகவலும் இல்லை.அவங்க கிட்ட பேசினது ஒரு பெண், ௬ட இருந்தது ஒரு பெண், அதைத்தவிர வேற ஒண்ணும் தெரியலை, இவங்களுக்கு கொடுக்கிறதா சொன்ன பத்தாயிரமும் இன்னும் வரலையாம், அவளை கண்டு பிடிச்சா வாங்கி கொடுங்கன்னு சொல்லுறாங்க" என்று காவல் அதிகாரி புலம்பினார்.

இதே நேரத்திலே மதன் விமானப் பணிப்பெண் தங்கும் விடுதியின் வெளியே காத்து கொண்டு இருந்தான்,அடுத்த ஐந்து நிமிடத்திலே நிஜ காமினி வெளியே வந்தாள்

"யாரும் சந்தேகப் படலையே!!!!!"

"நான் போட்டு இருக்கும் உடையையும், முகச்சாயத்தையும் பார்த்து உண்மையான விமான பணிப்பெண் என்று காவலாளி நினைத்து விட்டான், உள்ளே போனதும் பத்து நிமிசத்திலே வேலை முடிந்தது" என்று சொல்லி மதுகோப்பையை வெளியே எடுத்தாள்.

"என்ன காம்ஸ் சரக்கு அடிக்கப் போறியா?"

"இந்த பாட்டிலை வச்சி நாலுகோடிக்கு சரக்கு வாங்கலாம், இப்ப சொல்லு என்னோட திறமை எப்படி?"

“ஸாரி.. எனக்கு வேற வழி தெரியலை” என்று காமினியின் நெற்றிப் பொட்டில் துப்பாக்கியை வைத்தான் மதன் என்ற சிவா.

"என்னடா சிவா திடிர்னு இப்படி, இப்ப நான் என்ன செய்ய?"

"கடமை ஆத்தணும் காமினி, அதான் இப்படி, நீ இந்த துப்பாக்கியை கடிச்சி சாப்பிடு, இது சாக்லேட் துப்பாக்கி" அவள் சாப்பிட்டு முடித்ததும் சிவா

"நீ ரெம்ப திறமை சாலிதான், விமானத்திலே சரக்கை ஆட்டையப் போட்டு, அவங்க கொடுக்கிற கிண்ணத்திலே வைரத்தை மறைத்து வைத்து, அதிலே ஒரு கருவியும் இணைத்து வைத்து விட்டு அதை விமானப் பணிபெண்ணின் கைப் பையிலே வைத்து விட்டு விமான நிலைய சோதனை அதிகாரிகளிடம் இருந்து தப்பி விட்டாய்"

"ம்ம்ம்ம் .. நீ என்ன பண்ணின"

"உன்னைய மாதிரி வேஷம் போட்டு காவல்துறையையும், தற்காலிகமா சேர்த்த ஆளுங்களையும் ஏமாத்தினேன்"

"நீயும் புத்திசாலிதான்"

"காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் சிவா என்ற பரந்தாமன்."

"மறுபடியும் கடமை ஆத்துற வசனமா ?"

"ம்ம்"

"இன்னும் ஏதும் இருக்கா?"

"இல்ல இதுதான் கடைசி, இனிமேல வீட்டுக்கு போய் டீ ஆத்தலாம்"

"கடைசி வரைக்கும் என்னோட் கடமை இன்னும் முடியலை, அதை நீ ஆத்தவும் இல்லை" என்னவென்று கேட்டவனின் காதிலே சொன்னாள்.

"ஆணுக்கு, பெண் என்றைக்கும் சளைத்தவள் அல்ல"

"ம்ம்ம்ம்... உண்மை" என்று இருவரும் சிரிப்புடன் சென்று கொண்டு இருந்தனர்.

முதல் முத்தம்

பெரியோர்களே தாய்மார்களே முதன்னு சொன்னதும் எல்லோருக்கும் முதல்ல பள்ளி௬டம் போனதும், முத்த பிறந்த நாள், முதல் சம்பாத்தியம் எல்லாம் ஞாபகம் வரும், ஆனா எனக்கு என்னோவோ அதெல்லாம் நினைக்க முடியலை, நடந்து பல வருஷம் ஆனதினாலே என்னவோ எல்லாம் அழிஞ்சி போச்சி, ஆனாலும் இன்னும் ஒரு சில ஆணிகள், பச்சமரத்திலே அடித்த மாதிரி நெஞ்சுக்குள்ளே இருக்கு, அதனால இதயத்திலே எல்லாம் கோளாறு இல்லை, இன்னைய வரைக்கும் நல்லாத்தான் இருக்கு. இன்றைக்கு காதலர்கள் பூங்கா, கடற்கரை என்று சுத்திகொண்டு இருந்தாலும், அந்த காலத்திலேயே இந்த வித புரட்சிகளைப் பண்ணி முன்னோடியாக இருந்து இருக்கிறேன்.

பச்சமரத்தாணி நடந்த காலத்திலேயே நான் வேலை இல்லாம சென்னையை சுத்தி நடந்து வந்தேன்,காலையிலே எழுந்து வேலை இல்லைனாலும் கையிலே ஒரு பையை எடுத்துகொண்டு அலுவலகங்களுக்கு ஏறி இறங்குவதே வேலை, நான் உலகமகா கெட்டிக்காரன் என்ற நம்பிக்கை இருந்தாலும், நான் வேலை வேண்டி விண்ணப்பம் அனுப்பும் அலுவலர்களுக்கு என்னோவோ என் மேல கொஞ்சம் ௬ட நம்பிக்கை இருந்த மாதிரி தெரியலை. இருந்தாலும் பையை வைத்து கொண்டு தெரு நாய் மாதிரி சுத்தினேன். ஒரு நாள் இப்படித்தான் வழக்கம் போல ஒரு அலுவலகத்துக்கு சென்று வேலைக்கு தயார் செய்த கடிதத்தை எடுத்து கொண்டு சென்றேன்.

செல்லும் போது திரும்பி வந்து கொண்டு இருந்த அழகிய பெண்ணைப் பார்த்து வேலை கேட்டேன், அவங்க பதிலுக்கு நானே வேலைதேடித்தான் வந்தேன், ஆனா இல்லைன்னு சொல்லிட்டாங்க, நானும் திரும்பிட்டேன், அவங்க நீங்க ரெசுயும் கொடுக்கலையா ன்னு கேட்டதுக்கு 

"உங்களைமாதிரி அழகான பெண்ணுக்கு கிடைக்காத வேலை எனக்கு கிடைக்குமா?"

"அழகுக்கும் திறமைக்கும் சம்பந்தம் இல்லை, நம்பிக்கை இருந்தா, மேகத்திலே ஏறி சந்திரமண்டலம் போகலாமுன்னு சொன்னாங்க", அந்த குத்துவசனத்தை இன்னைய வரைக்கும் பின் பற்றுகிறேன். 

அந்த குத்துவசனம் என் மனத்தைக் குத்திபோட்டாலும்,  அவளைப்பார்த்ததும் காதல் அலை எல்லாம் மனசிலே அடிக்கலை, இதயத்துடிப்பு அதிகமாகி இதயம் நட்டு கழண்டு தொண்டை வரைக்கும் வரலை, இருந்தாலும் அவள் அழகு என்னை குதறிப்போட்டது, கொஞ்சம் சப்ப பிகரா இருந்த அங்கிட்டு விட்டுட்டு ஓடிப்போய் இருப்பேன். வேலைதான் கிடைக்கலை, கடைலையாவது போடலாமேன்னு நானும் அவ கூடவே பேருந்து நிறுத்தம் வரை சென்றேன். 

விதி மனுசங்களை எப்படி சேர்த்து வைக்குது பாருங்க, அடுத்த நாளும் நான் அவளை வேறொரு இடத்திலே சந்தித்தேன். இப்படி ஒரு வாய்ப்பை ஏற்படுத்தி கொடுத்த கடவுளுக்கு நன்றின்னு சொல்லி புளுகுணி மூட்டையா இருக்க விரும்பலை, நேத்து அவளை பேருந்திலே அனுப்பிவிட்டு அவள் பின்னால் அடுத்த பேருந்திலே தொடர்ந்து சென்று அவள் இருப்பிடம் கண்டுபிடித்து, இன்று அதிகாலையிலே அவள் தெருப்பக்கம் சென்று காத்து இருந்து கண்டுபிடித்து எதோ எதிர்பாராத வித சந்திப்பு என்று படம் போட்டேன் அவளிடம், நோகாம எப்படி நொங்கு திங்க முடியும் என்ற பழமொழியையும் ஞாபகப் படுத்த விரும்புகிறேன்.அன்றிலிருந்து எங்கள் சந்திப்புகள் தொடர்ந்தது.

ரெண்டு பெரும் வேலை தேடி முடிச்ச உடனே நேராக மெரீனா கடற்கரைக்கு செல்வோம், வேலைக்கு துண்டு போட அலைந்த நான் அவளுக்கு துண்டு போட்டேன், ஆனா எப்படியோ துண்டு சிக்கிருச்சி, வேலை தேடுதல் வேலை குறைந்து, ரெண்டு பேரும் ஊர் சுத்த ஆரம்பித்தோம், ஒரு நாள் இப்படித்தான் கடற்கரை மண்ணை அள்ளிபோட்டு எண்ணிகிட்டு இருக்கும் போது அவளோட தலை முடியை கவனித்தேன். அடுத்த நாளே பல கடைகளிலே தேடி அவளுக்கு ஒரு பரிசு வாங்கி வைத்து கொண்டு அவளிடம் கொடுத்தேன்.

அதை ஆர்வமா வாங்கி பார்த்துவிட்டு என்னை கொலைவெறியா பார்த்தாள். 

உலகத்திலே ஈறுவலியை காதலிக்கு பரிசா கொடுத்த முதல் காதலன் நீதான்ன்னு சொன்னா

உன் அழகுக்கு களங்கம் விளைவிக்க நினைக்கும், பேனுக்கும், ஈறுக்கும் நான் தான் முதல் எதிரின்னு சொல்லிட்டு, அவளை தலை முடியை கலைத்து ஈறு எடுக்க ஆரம்பித்தேன், ஊரிலே பாட்டிமார்கள் ஈறு எடுத்துவிட்டு குத்தும் போது, ஒரு விதமான சத்தம் கொடுத்து விட்டு ஈறுகளை கொல்வார்கள், நானும் அப்படியே செய்தேன். சில சமயங்களிலே அவளோட தலைமுடிக்கும் ஒளிந்து கிடக்கும் பேன்களை தேடும்போது நானே தொலைத்து போவேன். ஒரு மாதமா ஈறும், பேனுமா பிடுங்கி தலையை சுத்தம் பண்ணிவிட்டேன். 

    

       அடுத்த நாளிலே என் தலைமுடியை கவனித்த அவள் எனக்கும் ஈறு இருக்குன்னு சொன்னா,  எப்படி உனக்குன்னு கேட்டவள், நான் சொன்ன பதிலே தேம்பி தேம்பி அழ ஆரம்பித்தாள், ஒவ்வொரு தடவையும் பேன் கடிச்சி, உன் இரத்தைத்தை குடிக்கும் போது என் இதயத்திலே ரத்தமே இருக்காது, மனசாலே இணைச்ச நம்மளை இந்த பேன் பிரிக்க௬டாதுன்னு,   உன் கிட்ட இருந்து ரெண்டு பேனை ஆட்டையைபோட்டு என் தலையிலே போட்டேன், இந்த பேன் நல்ல வளரனுமுன்னு குளிச்சி ரெண்டு வாரம் ஆச்சி.

இதுக்குமேலையும் குளிக்காம இருந்தீன்னா உன் மேல பேன் நாத்தம் இல்லை, பிண நாத்தாம் அடிக்கும்ன்னு சொல்லி என்னையை மெரீனா கடற்கரையிலே குளிக்கசொன்னாள். காதலி சொன்னானு சயனைடு சாப்பிடுற வயசுல, நீச்சலே தெரியாம கடல்ல குதிச்சி முங்கி எழுந்தேன். 

  

குளிச்சி முடிச்சிட்டு வந்த உடனே இவ்வளு நாளும் எனக்கு பேன் எடுத்த உனக்கு இன்னைக்கு பேன் எடுக்கிறேன்னு சொல்லி எனக்கு பேன் எடுக்க ஆரம்பித்தாள். புல் பிடிங்க போட வேண்டிய நாங்க பேன் பிடுங்கி போட்டோம். அவளும் என்னைய மாதிரி சத்தம் போட்டா ஈறுகளை கொல்லும் போது, ஆனா அது எனக்கு என்னவோ முத்தம் கொடுன்னு கேட்கிற மாதிரியே இருந்தது, பேன் பிடுங்குற சாக்கை வச்சி ஒரு முத்தத்தை ஆட்டைப் போடலாமுன்னு நான் வாயை பன்னி மாதிரி வச்சிக்கிட்டு அவ கண்னத்துகிட்ட கொண்டு போனா, பின்னாடி இருந்து மகளிர் காவல் அதிகாரிகள் ரெண்டு பேரு எங்களை தட்டி எழுப்பி ௬ப்பிட்டாங்க, அதிலே இருந்த ஒரு பெண் அதிகாரி 

"என்னடா பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?"

"பேன் பிடுங்குறோம்"  ன்னு நான் சொன்னேன். சொன்ன உடனே செவுட்ட்ல ஒரு அடி, கடுவாப் பல்லு உடைஞ்சி போச்சி.

"நானும் உங்களை பல நாளா கவனிக்கிறேன், அவ முடியை மறைச்சி, நீ முத்தம் கொடுக்கிறது எனக்கு தெரியாதா, இனிமேல உங்களை இங்கே பார்த்தேன் உள்ளே தூக்கி போட்டுடுவேன், ஓடிப்போங்கன்னு சொல்லிட்டாங்க"  அதோடு ஓடியோ போயிட்டோம், நான் ஒரு திசைக்கு, அவ ஒரு திசைக்கு, இப்படி திசை மாறிய பறவைகள் மீண்டும் சந்திக்கவே இல்லை. ஆனா இன்றைக்கும் நான் கறி சாப்பிடும் போது அவளை நினைக்காத நாள் இல்லை.

செவத்தியார்

நாலு லட்சத்தை நாலு நொடியிலே தயார் பண்ணுறவங்களும் இருக்காங்க, அதே நாலு லட்சத்தை ஆயுள் முழுவதும் சம்பாதிச்சா ௬ட அடைய முடியாத மக்களும் இருக்காங்க, இப்படி பலதரப்பட்ட மக்கள் நிறைந்த உலகத்திலே செவத்தியாருக்கும் ஒரு இடம் இருக்கு, கடந்த ஆறு மாத காலமா செலவு செய்த கணக்கை எல்லாம் தவிர இன்னும் நாலு லட்சத்துக்கு என்ன செய்ய என்ற சிந்தனையோட வீட்டுக்கு போய் கொண்டு இருக்கிறார்.

வழக்கம் போல இன்றாவது நல்ல சேதி சொல்வார் என்ற நம்பிக்கையிலே அவர் முகத்தைப் பார்த்ததும் புரிந்து கொண்ட அவர் மனைவி கேள்விகள் ஏதும் கேட்காத நிலையிலே கலங்கிய கண்களோட அடுப்பறைக்குள் சென்று விட்டாள்.அந்த கிராமத்திலே கொஞ்சம் சிகப்பா இருந்தாலே அவரோட உண்மையான பேரை விட்டுட்டு செவத்தியான்னு ௬ப்பிட ஆரம்பித்தார்கள்,திருமணமாகி பல வருடங்கள் ஆகியும் வாரிசு இல்லையேன்னு கோயில், குளமாய் ஏறி சலித்து விட்டு, குழந்தையை எல்லாம் மறந்து வழக்கமான வயல் வேலைகளில் நாட்டம் செலுத்தினார். விளைச்சலுக்கு செய்த செலவு போக, பொங்குகிற அளவுக்கு மிச்சம் இல்லைனாலும் , எடுக்கிற அளவுக்கு வந்த மிச்சத்தை வைத்து இருவரும் மகிழ்ச்சியாய் இருந்தனர்.மகிழ்ச்சி இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சியானது கொஞ்ச காலத்திலேயே செவத்தியார் அப்பா ஆகிவிட்டார்.

அவருக்கு பையன் பிறந்ததை விட ஊருக்குள்ளே உன் பெண்சாதி இன்னும் சும்மா தான் இருக்காளோ என்று சமயம் கிடைக்கும் போது கேட்கப்படும் நச்சு கேள்விகளிலே இருந்து விடுதலை கிடைத்ததே மிகப்பெரிய சந்தோசம்.வாழ்கையிலே சந்தோசம் நிலையாகிட்ட வாழும் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் இல்லாமல் போய்விடுமோ என்னவோ, அவரின் சந்தோசமும் நீண்ட நாள் நிலைக்கவில்லை,அவரோட பையனுக்கு அடிக்கடி உடம்பு சரி இல்லாம போகுதுன்னு மருத்துவரிடம் போனால், இதயத்திலே கோளாறு என்று சொன்னார்கள் பல மாதங்கள் வைத்தியம் பார்த்த பின்னால், அவர்கள் கொடுத்த தகவலின் பேரிலே பக்கத்து ஊரிலே இருந்த பெரிய மருத்துமனையிலே பையனை காட்டினர்.

பையனை ஒவ்வொரு முறையும் அழைத்து சென்று மருத்துவரிடம் காட்டிவிட்டு வர ஆனா செலவுகளிலே இருந்த நிலத்திலே பாதிக்கு மேல பறிபோனது, இருந்த வீட்டையும் விற்று வயலில் ஓரம் குடிசையைப் போட்டு தங்கி இருந்தார். போன மாதத்திலே செவத்தியாரின் பையன் நிலைமை மிக மோசமானதும், பக்கத்து ஊர் மருத்துவர்களின் ஆலோசனையின் பேரிலே நெல்லை சென்று பெரிய மருத்துவ மனையிலே சேர்த்தார்கள், அவர்கள் பையனை ஆய்வு செய்ததிலே இதயத்திலே ஓட்டை இருக்கிறது எனவும் அதை ஆபரேஷன் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லி நாலு லட்சம் வேண்டும் என்று சொல்லி விட்டார்கள், அது விசயமாக பலரை பார்த்தும், கடன் கேட்டும் பணம் சேராத நிலையிலே,வேறு வழி இல்லாமல் மருத்துவமனை மருத்துவரை சந்திக்க போய் விட்டு வந்தார்.

மருத்துவரிடம் தான் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் ஏதும் பலம் அளிக்கவில்லை,நீங்க தான் என் பையனை எப்படியும் காப்பாத்தணும் என்று சொல்லும் போது அவர் நெஞ்சம் மட்டுமல்ல, கண்ணும் கலங்கி விட்டது, அவரு சில இடங்களை சொல்லி அங்கே உதவி கேட்க சொல்லியும், அதிலே பலன் ஒன்றும் இல்லை, அடுத்த வாரம் பையனுக்கு கண்டிப்பாக ஆபரேஷன் செய்ய வில்லை என்றால் நிலைமை கையை விட்டுப் போய்விடும் என்று என்று திட்டமாக
சொல்லிவிட அவர் வழி தெரியாது வீட்டுக்கு வந்து இருக்கிறார்.செவத்தியார் மனைவியும் பிள்ளை வரம் வேண்டி கோயில், குளம் போனதை விட பல மடங்கு அதிகமாகவே கோவில்களை சுத்தி இருப்பார்.

இந்த ஒரு வார காலமாக முட்டி மோதி அலைந்து திரிந்து புரட்டிய ஐம்பது ஆயிரம் ருபாயை எடுத்துக் கொண்டு பையனையும் அழைத்து கொண்டு நெல்லை சென்றார், மனைவியை அழைத்து சென்றால் அழுது ஆர்பாட்டம் பண்ணுவாள் என்று நினைத்து அவளை விட்டுவிட்டு சென்றார். மகனை அனுப்பி வைத்து விட்டு வாசலிலே நின்றவள், நின்று கொண்டே இருந்தாள், போனவர்கள் திரும்பி வருவார்கள் என்ற நம்பிக்கையிலே, அவளின் நம்பிக்கை வீண் போக வில்லை அடுத்த நாள் காலையிலே செவத்தியார் என்றும் இல்லாத சிவந்த முகத்திலே, சிரித்த புன்னகையோடு மகனோடு திரும்பி வந்தார்.

வந்தவர் வரும்போதே வடிவு உன் நம்பிக்கை வீண் போகலை, நீ கும்பிட்ட சாமி கை விடலை, பையனுக்கு ஒண்ணுமே இல்லைன்னு மருத்துவர் சொல்லிட்டாரு, அவனுக்கு இருந்த கோளாறு எல்லாம் சரியாகி விட்டதாம் என்று விடாம பேசி முடிக்கும் வடிவு பையனை ௬ப்பிட்டு கோவிலுக்கே போய்ட்டா. கதை இப்படியே முடிந்து இருந்தால் மனசு எவ்வளவு நிம்மதியா இருக்கும், ஆனா கதை வேறு வாழ்க்கை வேறு என்று நான் சொல்லி தெரிய வேண்டியதில்லை. மனைவி சென்றதும் உள்ளே சென்று கண் அயர சென்ற செவத்தியார் நேத்து நடந்ததை நினைக்காம இருக்க முடியலை

"மருத்துவர் ஐயா, என் கிட்ட ஐம்பது ஆயிரம் இருக்கு, இதை வச்சி எப்படியாது பையன் உடம்பை சரி பண்ணுங்க"

"நான் உங்க கிட்ட எத்தனை தடவை சொல்லிருக்கேன், நாங்க என்ன வட்டிகடையா நடத்துறோம், தவணை முறையிலே சிகிச்சை கொடுக்க, நான் விலாசம் கொடுத்த கருணை இல்லங்களிலே எல்லாம் விசாரித்தீங்களா?"

"ஐயா அங்கே எல்லாம் கருணை கிடைக்காம தான், இங்கே வந்து நிக்கிறேன், உங்க காலிலே வேண்டுமுனாலும் விழுறேன், என் புள்ளைய காப்பாத்துங்க"

"என்னால ஒன்னும் செய்ய முடியாது"

"கருணை இல்லத்துக்கு அனுப்புற நீங்க கருணை பண்ண மாட்டீங்களா,எவன் எப்படி இருந்தாலும்  நோயாளிகளோட உடம்பை குணப்படுத்த யாரவது செலவை ஏற்கனுமுன்னு
கருணை எதிர் பார்க்கிற நீங்க, ஒரு தடவை கருணை செய்ய மாட்டீங்களா?"

"உங்களை மாதிரி ஆளுங்களை எல்லாம் உள்ளே விட்டதே தப்பு"

"கும்பிடுற சாமியை விட உங்களை  உசத்தியா நினைச்சது எங்க தப்புதான்,பெத்த புள்ளையவே ஏன் பிறந்தான்னு நினைக்க வச்ச உங்களை தேடி வந்தது தப்புதான், இவன் புறந்த நாள்ல இருந்து இவங்க அம்மா முகத்திலே சிரிப்பு செத்துப் போச்சி,அவ முகத்திலே ஒரு நாளாவது சந்தோசத்தைப் பார்க்கணுமுன்னு நினைச்சது என் தப்புதான்,போதுமையா உங்க மருத்தும், மாத்திரையும் என் புள்ளைய நான் ஊருக்கே ௬ட்டிட்டு போய்டுறேன்"

நடந்ததை நினைத்து அயர்ந்தவரை வடிவு தட்டி எழுப்பினாள், எழுந்தவர் உடனே "என்னாச்சி வடிவு.. என்னாச்சி" என்று பதட்டத்துடன் கேட்க

"சீக்கிரமா வெளியே வாங்களேன்"

ஓட்டமாக ஓடி வெளியே வந்து பார்த்தால், செவத்தியார் மகன் வீட்டின் வெளியே இருந்த கோழி குஞ்சுகளை பிஞ்சி கைகளைக் கொண்டு விரட்டு கொண்டு சிரித்துக் கொண்டு இருந்தான், அவனின் சிரிப்பைகண்ட வடிவுவின் சிரிப்பு வானளாவில் இருந்தது, அவளின் புன்னகையிலே தெய்வத்தைக் கண்ட திருப்தி செவத்தியாருக்கு, துக்கத்தின் இருள் நீங்கி, மகிழ்ச்சியின் காலை பிறந்தாலும் மீண்டும் இரவு வரும் என்றாலும் அவர்கள் சந்தோஷ ஒளி நிலைக்கட்டும் என்ற மனநிலையோடு நாமும் செல்வோம்.

வானம்பாடிகள்

பாலா அண்ணன் எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்து வீடு என்பதாலையோ, அவரோட தலைமுடியிலே குருவி௬டு வச்ச மாதிரி வகுடு எடுத்து தலையை சீவி  இருப்பதாலோ அவரை எனக்கு பிடிக்காது, எனக்கும் அவருக்கும் பத்து வயசு வித்தியாசம் இருந்தாலும், எங்க ௬ட விளையாடும் போது எங்களுக்கு  சமமான நிலையிலே இருப்பார்.அவரு வயதைஒத்தவர்களிடம் பேசும் போதும், விளையாடும் போதும் அவங்களுக்கு ஒரு படி மேலையே
இருப்பாரு.இந்த ஒரு காரணத்திற்காகவே அவரை எனக்கு ரெம்ப பிடிக்கும்.


எனக்கு சின்ன வயசிலே கில்லி தண்டா, கோலி குண்டு, முத்து செதுக்கி(புளியங்கொட்டைகளை ஒரு வட்டத்தின் நடுவே வைத்து கல்லை சதுரமாக செதுக்கி அந்த வட்டதிற்குள்ளே இருக்கும் புளியங்கொட்டைகளை அடிப்பது).எல்லாம் விளையாட சொல்லிக்கொடுப்பார், இன்றைக்கு நீச்சலிலே ஒலிம்பிக் விளையாட்டிலே வாய்ப்பு கிடைத்து இருந்தால் பல தங்கப்பதக்கங்களை குட்டி சாக்கிலே அள்ளி வீட்டுக்கு கொண்டு வந்து இருப்பேன், அந்த அளவுக்கு கடப்பாரை நீச்சல், முங்கு நீச்சல், நிலா நீச்சல் இப்படி பலதரப்பட்ட வகைகளை எனக்கு சொல்லிக் கொடுத்தவர் பாலா அண்ணன்.

இன்றைக்கு கடையை திறந்து தமிழுக்கு சொம்பு அடிக்கிறதுக்கும் அவரு தான் காரணம், என்௬ட படிக்கிறவங்க எல்லாரும் கொத்தனார் வேலைக்கு போய் சம்பாதிக்குறாங்கன்னு நானும் படிப்பை விட்டு விட்டு வேலைக்கு போகலாமுன்னு நினைச்ச போது அவரு என்கிட்டே, தம்பி அண்ணன் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போது ஒழுங்கா படிக்காம சினிமா படம் பார்த்து தேர்விலே மட்டுமல்ல வாழ்க்கையிலும் தோல்வி அடைந்து விட்டேன்.

நான் பண்ணின தப்பை நீ பண்ணாதேன்னு அறிவுரை சொல்லி என்னை பள்ளிக்௬டம் வரைக்கும் கொண்டு வந்து விடுவாரு.அன்றைக்கு மட்டும் கொத்தனார் வேலைக்கு சென்று இருந்தால் நீங்கள் எல்லாம் எவ்வளவு நிம்மதியா இருந்து இருப்பீங்க, விதி யாரை விட்டது. என்னையப் பத்தி பேசியே சொல்லவந்ததை மறந்துட்டேன் பாருங்க.

பாலா அண்ணன் அவங்க வீட்டிலே கடைக்குட்டி, அவருக்கு இரண்டு அண்ணன்கள் உண்டு, அவரு அடிக்கடி வீட்டிலே அவங்க அண்ணன் மார்களிடம் திட்டு வாங்குவாரு, அவரு என்னைய மாதிரி சின்ன பசங்க ௬ட விளையாடுறார்னு, ஆனா அவரு அதை எல்லாம் கண்டுக்க மாட்டாரு, அவங்க அம்மாவுக்கு செல்லப் பிள்ளை அவரு. வேலை வெட்டி இல்லாம வீட்டை சுத்தி வாராருன்னு,அவங்க வீட்டிலே அவருக்கு தள்ளு வண்டி வாங்கி கொடுத்து பாத்திரம் வியாபாரம் பண்ண அனுப்பி விட்டாங்க.வார நாட்களிலே பாத்திர வியாபாரம் பண்ணினாலும் வார இறுதிகளிலே முக்கால் வாசி நேரம் எங்களுடன் செலவழிப்பார்.

அந்த காலகட்டங்களிலே எங்க ஊருக்கு இன்று இந்திய பாரம்பரிய விளையாட்டுகளுக்கு எல்லாம் சாவு மணி அடித்து ஊரை விட்டு அடித்து விரட்டிய கிரிக்கெட் விளையாட்டு அறிமுகப் படுத்தப்பட்டது,மட்டையையும் பந்தையும் எடுத்துக்கொண்டு வாலிப புள்ளைங்கள் எல்லாம் போன காலத்திலேயே, மட்டை வாங்க காசு இல்லாத காரணத்தினாலே எங்க விட்டு களி மட்டையை வைத்து எங்களுக்கு கிரிக்கெட் சொல்லி கொடுத்தார், அந்த மட்டையை உடைச்சதினாலே எங்க வீட்டிலே அதே மட்டையை வைத்து எனக்கு நாலு சாத்து விழுந்தது என்பது வேறு விஷயம்.இப்படியாக அழகாகவும் ஆர்ப்பாட்டமாகவும் சென்று கொண்டு இருந்த எங்கள் பயணம் திசை மாற ஆரம்பித்தது.

ஒரு நாள் பாலா அண்ணனை தேடி ஊரிலே உள்ள ஒரு பகுதியினர்  அலைகின்றதாக கேள்விபட்டேன், அந்த விஷயம் எங்க தெரு மக்களுக்கும் தெரிந்து அவர்களின் அவரை ஒரு புறமாக தேடினார்கள், இரண்டு கும்பல் கையிலேயும் அவர் சிக்கியதாக தெரியவில்லை, அதற்கு அப்புறமாக அவரை
ரெம்ப நாளாக காணவில்லை.

ஊரிலே இருந்தவர்கள் எல்லாம் அவரை தேடி அலைந்து களைத்து போய் அவரை மறந்தே விட்டார்கள், அவரோட அம்மாவைத்தவிர, சில சமயம் இரவு நேரங்களில் பாலாவின் அண்ணன் மார்கள் அவரின் அம்மாவை திட்டுவது மட்டும் காதிலே விழும், இருந்தாலும் என்ன காரணத்திற்கு அவர் வீட்டை விட்டு ஓடினார் என்று எனக்கு தெளிவாக விளங்கவில்லை.

பல வருடங்களுக்கு பிறகு மீண்டும் பாலா அண்ணன் பேச்சு ஊருக்குள்ளே அடிபட்டது அவனை தென்காசியிலே பார்த்தேன், ராஜபாளையத்திலே பார்த்தேன் என்று பிறர் சொல்ல கேள்விப்பட்பட்டேன், ஆனால் எனக்கு அவரை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்க வில்லை, அவரு இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறார் என்பதை தெரிந்து கொண்டதே மகிழ்ச்சி.

காலம் கடந்து நான் கல்லூரி செல்லும் நிலை வந்ததும், நானும் ஊரை விட்டு போனேன், அவரோட நினைவுகளோட, நான் கல்லூரியிலே இருக்கும் போது எதிர் பாராத அதிசயமாக பாலா அண்ணன் மீண்டும் வீட்டுக்கு வந்ததாகவும், வந்த இடத்திலே அவரது அண்ணன்மார்கள் அவரை அடித்து விரட்டி விட்டதாகவும் கேள்விபட்டேன், அவருக்கு பரிந்து பேசிய அவரோட அம்மாவுக்கும் அடி விழுந்தகாக கேள்விபட்டேன்.

பாலா அண்ணனின் நினைவிலேயும், விழுந்த அடியிலேயும் அவர்கள் அம்மா படுத்த படுக்கை ஆகிவிட்டார், அவங்க போடுகிற சத்தம் எங்க தெரு முனைவரைக்கும் கேட்கும், அதற்கு பின் அவர்களின் சத்தம் எங்க வீடு வரை௬ட கேட்கவில்லை, படுத்த படுக்கையான பாலா அண்ணனின் அம்மாவை கவனிக்க ஆள் இல்லாமல் அவர்கள் நிலைமை மேசமடைந்து எங்க பக்கத்து வீட்டை விட்டு மட்டுமல்ல இந்த உலகத்தை விட்டே போய் விட்டார்கள், நான் ஊருக்கு வந்து இருந்த சமயம் அந்த துயர சம்பவம் நடந்ததாலே,நான் இன்று பாலா அண்ணனை பார்த்து விடுவேன் என்று நம்பிக்கை இருந்தது.

எங்க ஊரிலே வயசானவங்க இறந்தால்,இருக்கும் வரை அவங்களுக்கு ஒரு வாய் கஞ்சி கொடுக்கலைனாலும், அவங்களுக்கு வெடிபோட்டு, மாலை,
மரியாதையுடன் அனுப்பி வைப்பார்கள், அதையேதான் பாலா அண்ணனின் அம்மாவிற்கு அவர் அண்ணன்மார்கள் செய்தார்கள். சர வெடிகளைப் போட்டு சந்தோசத்தை கொண்டாடும் நேரத்திலே பாலா அண்ணன் வந்தார், வந்தவர் வெடி போட்டவர்களை ஒரு பிடி பிடித்துவிட்டார்.

நீங்க எல்லாம் மனுசங்களா எங்க அம்மா செத்தது உங்களுக்கு அவ்வளவு சந்தோசமா, நாதாரி பசங்களா என்று சொல்லி விட்டு, சபையிலே சொல்லமுடியாத சில வார்த்தைகளை சொல்லியும் திட்டினார், அது என்ன என்று சொல்ல முடியாத காரணத்தினாலே உங்கள் ஊகத்திற்கே விட்டு விடுகிறேன். அவரின் வருகை பலருக்கு அருவருப்பை தந்தாலும், ஊரிலே இருந்த பெரியவர்கள் அவர்களை சமாதனப் படுத்தி, அண்ணனின் தாயின்
இறுதி சடங்கு முடியும் வரை அமைதி காத்தார்கள்.

காரியம் முடிந்து எல்லோரும் வீட்டுக்கு வந்தனர், பலா அண்ணனும் வந்தார், அவர் வந்தவுடனே முனுமுனுப்பு ஆரம்பித்தது, முதலாக ஆரம்பித்தது பலா அண்ணனின் மூத்த அண்ணன்

"செத்து போன கிழட்டு கழுதையை மயக்கி, இருக்கிற சாதியை விட்டுட்டு கீழ் சாதி பெண்ணோட ஓடிப்போன ஓடுகாலி பய உன்  பேருல சொத்தைப் பூரா எழுதி வச்சிட்டு செத்து போய் இருக்கா"

"ஆனா ஒண்ணு, இந்த வீட்டிலே இருந்து ஒரு துரும்பை எடுத்தாலும் உன் கையை வெட்டிபுடுவேன்"   இது அவங்க சின்ன அண்ணன்.

ஊரு மக்கள் எல்லாம் இதை கேள்விப்பட்டு வாய் அடைத்து நின்னாலும், பாலா அண்ணன் நிதானமா.

"ஓடிப்போனவன், ஒரே அடியா போகாம திரும்பி வந்ததுக்கு ஒரே காரணம் நம்ம ஆத்தாதான், அவளே இல்லைன்னு ஆனதுக்கு அப்புறமா இந்த சொத்து எனக்கு கால் துசிக்கு சமம், என்னோட பங்கையும் சேத்து உங்க ரெண்டு பேருக்கும் நான் எழுதி வச்சிடுறேன்னு சொன்னதோட மட்டுமில்லாமல் அன்றே எழுதியும் கொடுத்து விட்டார், அவரு விடுதலைப் பாத்திரத்திலே கை எழுத்து போட்டு விட்டு கிளம்பும் போது சூரியன் மறையும் தருவாயிலே இருந்த ஒளி அவர் முகத்திலே பட்டு பொன்னிறமாய் மின்னியது.அன்று போன பாலா அண்ணனை இன்று வர நான் காணவில்லை, ஆனால் இன்றும் எனக்குள் வசிக்கிறார் தெய்வமாக.

ஆறரை அறிவு

வாழ்க்கையிலே எதையும் திட்டமிட்டு செயல் படுத்தி பழக்கம் இல்லாததாலோ என்னவோ இப்பவும் அவரசர அவரசமா மீனம்பக்கம் பன்னாட்டு விமான நிலையம் நோக்கிப் போய்க்கொண்டு இருக்கிறேன்.மனசிலே ஒரு பயம் இருந்தாலும், நம்ம ஊரு விமானங்கள் நேரத்துக்கு கிளம்பாது என்ற நம்பிக்கை எனக்கு கொஞ்சம் தைரியமா இருந்தது. இப்படி யோசித்துக்  கொண்டு இருக்கும் போதே விமான நிலைய வாயிலை வந்தடைந்தேன். கணணி திரைகளிலே ஓடுகிற விமானங்களின் விவரங்களைப் பார்த்துக்கொண்டே துபாய் செல்லும் பயணிகள் விமான நிலைய சீட்டுகள் வாங்கும் இடத்திற்கு வந்தேன், அங்கு நின்று வரிசையை ஒழுங்கு படித்தி கொண்டவரிடம், விமான எண்ணைக் கொடுத்து அதன் விவரம் விசாரித்தேன். அவரின் பதிலிலே என் உலகமே இருண்டு விட்ட உணர்வு.

என்னோட முகம் மாறுவதைப் பார்த்த அவர் 

"நீங்க அந்த விமானத்திலே போக சீட்டு வாங்கி இருக்கீங்களா?"

"இல்லை" ன்னு சொன்னதும் அவரு பார்த்த பார்வை கட்டை விளக்கு மாத்தை கொண்டு அடிக்கிற மாதிரியே இருந்தது. 

ஆனால் எனக்கு அம்முவைப் பார்க்க முடியாமல் போன வருத்தத்தை விட, அவளிடம் என் காதலை சொல்ல முடியலையேன்னு வருத்தம். தமிழ் படமா இருந்தா இப்படி காதலி ரயிலிலே போகிறதோடு முடித்து, அவளை கடைசியாக பார்க்க முடியாமல் போன நாயகன் கிறுக்கு பிடிச்சி தண்டவாள கம்பியைப் பேர்த்து எடுப்பதோடு கதை முடியும்,படம் பார்த்து விட்டு செல்லும் ரசிகர் எல்லோரும் சோக மழையில் நனைந்து கையிலே இருந்த கண்ணீரை வைத்து முகம் கழுவிட்டு வீட்டுக்கு போவாங்க,ஆனா நிஜ வாழ்க்கையிலே அப்படி நடக்குமா, பிடிச்ச தொல்லை விட்டதுன்னு புதுமுகமா அடுத்த வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பிப்போம்.நான் அப்படி யோசித்தாலும் என்னவோ என்னை அறியாமலே ஒரு இறுக்கம் மனசிலே, மனசு உடல்ல எங்க இருக்குன்னு தெரியலைனாலும் என்னவோ நாலு கிலே கல்லை தூக்கி வைத்தது மாதிரி ஒரு பாரம்.   

அழுகை கற்பாறையை உடைத்து கொண்டு வரும் காட்டாற்று வெள்ளம் போல திரண்டு, ஒப்பாரியிலே முடிந்தது. என்னோட ௬த்தை பார்க்க சிறு ௬ட்டம் ௬டிவிட்டது. விமான நிலைய பாதுகாப்பு அதிகாரிகளும் வந்து விட்டனர். அவர்கள் என்னிடம் நடந்த விவரம் கேட்டனர்,அவரிடம் உண்மையை சொன்னேன்.கேட்ட அதிகாரிகள் என்கிட்டே என்ன பதில் சொல்லன்னு தெரியலைனாலும் ரெம்ப கோவமாவே இருந்தாங்க, அதிலே ஒருத்தரு

"விமானம் போனா என்ன, இப்ப இருக்கிற நவீன உலக்கத்திலே இணையத்திலே பார்த்து கல்யாணம் முடிக்கிறார்கள், நீ என்னவோ காதலி ஊருக்கு போறதைப் பார்க்க முடியலைன்னு செப்பு செம்பு மாதிரி உருகிற, இன்னொரு ஐந்து நிமிச்சத்திலே நீ கிளம்பலை, பிரிவைக் காரணம் காட்டி நொங்கு திங்க வந்த, உன் நொங்கை எடுத்திடுவோம்" 

அந்த சமயமா இன்னொரு ஆள் என் சட்டைப் பிடித்து இழுத்தார், யாருன்னு திரும்பி பார்த்த உடனே 

"யே .. மாப்புளலா.. எப்படி இருக்கடா, உன்னைப் பார்த்து எம்புட்டு நாளாச்சின்னு கேட்டான்.

"மச்சான், நல்லா இருக்கேன்டா, எப்படிடா என்னைய கண்டு பிடிச்ச"  

"நீ இங்க உங்க ஐயா செத்த மாதிரி அழுதுகிட்டு இருக்கிறதை தொலைக் காட்சியிலே பார்த்தேன், விவரம் கேட்க ஓடி வந்திட்டேன்" 

"மச்சான், அம்முவை ஊருக்கு போறதுக்கு முன்னாடி பார்க்க முடியலைன்னு வருத்தம், உனக்கே தெரியும் நான் அம்முவை எவ்வளவு காதலிக்கிறேன்னு"

"என்னது நீ காதலிக்கிறியா!!!, டேய் ஏதும் கள்ளத்துண்டு போட்டுட்டியா?"

"டேய், அவ என் காதலிடா" 

"அட கிறுக்குபயலே உனக்கு கல்யாணம் ஆகி ஆறு வருஷம் இருக்கும்டா"

"என்னது எனக்கு கல்யாணம் ஆகிடிச்சா!!!!!!!!!!!"

"போற போக்கைப் பார்த்தா காந்தி செத்துட்டாறான்னு கேள்வி கேட்ப போல இருக்கு, சரி வா உன்னை வீட்டுக்கு வண்டி ஏத்தி விடுறேன்"

அதற்குள்ளே விமான நிலைய பாதுகாப்பு அதிகாரிகளிடம் வந்து இன்னொரு அதிகாரி காதிலே ஏதோ சொன்னார், அவர் உடனே "இவன் இப்படி தான் ஆறு மாதத்துக்கு முன்னாடி இதே மாதிரி பண்ணி இருக்கான், அன்றைக்கு ஏர் இந்திய விமானம் இன்றைக்கு துபாய் விமானம்."

"என்ன சார் சொல்லுறீங்க" ன்னு நண்பன் கேட்க

"ஆமா தம்பி இது கொஞ்சம் மரை கழண்ட கேசு"

அவர் சொல்லி முடிக்கும் முன்னே, மருத்துவர் என்று தன்னை அறிமுகப் படுத்திய ஒருவர், அதிகாரிகளிடம் பேசி என்னை வெளியே அழைத்து வர முற்ப்பட்டார்,நானும் நண்பனுக்கு பிரியா விடை கொடுக்காமல் மருத்துவரின் பின்னால் போனேன். எனக்கு மூளை குழம்பி விட்டதான்னு நண்பன் நினைத்து கிறுகிறுத்து நடந்து போனான்.

வெளியே அழைத்து வரும் முன் மருத்துவரிடம் 

"ஐயா என் அம்மு................."

"உங்க அம்மு எங்கையும் போகலை, அங்க பாருங்க" அவரு காட்டிய திசையிலே பார்த்தேன், நம்பவே முடியலை,அம்மு ஜீன்ஸ் பேன்ட், சட்டை போட்டு வெள்ளையம்மா மாதிரி என் கண்ணுக்கு தெரிந்தாள். ஓட்டமா ஓடிப் போய் அவளை கட்டி எல்லாம் பிடிக்கலை, அவ பக்கத்திலே போய் அவ கையை பிடித்து கிள்ளிப் பார்த்தேன், நிஜம் தான் என்று என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

அவள் சிரித்த சிரிப்பு எனக்கு கிண்கிணி ஒலி அடித்தது மனதிலே, கொஞ்ச நேரத்திலே அது பள்ளி மணி ஓசை மாதிரி கேட்டதும், பள்ளிக்௬டம் போகணுமேன்னு யோசித்ததொடு நினைவு இல்லாமப் போச்சி.

பிரபல மருத்துவ மனையில் மருத்துவரின் அறையிலே அம்மு மருத்துவரின் குறிப்புக்களை ஆர்வமாக கேட்டுக் கொண்டு இருந்தாள். 

"உங்க கணவருக்கு பரிபூரண குணம் ஆகிவிட்டது,இனிமேல எந்த பிரச்சனையும் இல்லை, நீங்க பயப் படவே வேண்டாம்"

"ரெம்ப நன்றி மருத்துவரே, உங்க ஆதரவுக்கும்,ஒத்துழைப்புக்கும் எப்படி நன்றி சொல்லைப் போறேன்னு தெரியலை"

"எல்லாம் உங்களோட தன்னம்பிக்கையும் விடா முயற்சியும் தான், 200 கிலே எடை இருந்த நீங்க இப்ப 50 கிலோ ஆகி இருக்குகீங்க" 

"நீங்க ௬ட இந்த யோசனையைச் சொல்லும் போது, நான் உங்களுக்கும்  கிறுக்கு பிடிச்சிரிச்சோன்னு நினைச்சேன்,ஆனா நல்லா வேலை செய்து இருக்கிறது, என்னைய புதுசா பார்க்கிறவங்க எல்லாம், எனக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகலைன்னு நினைக்குறாங்க,ரெம்ப சந்தோசமா இருக்கு" 

"உங்க வீட்டுக்காரருக்கு  உடம்பு சரியாகிடிச்சின்னு மறுபடியும் கண்ட படி சாப்பிட்டு உடம்பு எடையைக் ௬ட்டக் ௬டாது,அப்புறமா திரும்பவும் அவருக்கு பழைய அம்மு ஞாபகம் வரும்"

"இனிமேல இந்த 50 கிலே தான்"

"உங்க கணவரோட மருத்துவ செலவை கட்டினா எனக்கு ரெம்ப சந்தோசமா இருக்கும்"

"அதை நேத்தே கெட்டிட்டேன்"

"ரெம்ப சந்தோசம், இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நீங்க அவரை வீட்டுக்கு ௬ட்டிட்டு போகலாம்"

"ரெம்ப நன்றி"

அடுத்த அரைமணி நேரத்திலே எனது அறையிலே மருத்துவரின் காலடி சத்தம் கேட்டதும், அம்மு .. அம்மு என்று புலம்ப ஆரம்பித்தேன்.அருகிலே வந்த மருத்துவர்

"அடச்சீ, நீ இன்னும் நடிப்பை முடிக்கலையா, அதுதான் நீ நினைச்சது நடந்து போச்சி, அப்புறம் என்ன இன்னும் அம்மு, ரோம்முன்னு, உன்னோட யோசனைப் படி நடந்து, இதை செய்து முடிக்கும் முன்னே எனக்கு கிறுக்கு பட்டம் கட்டிட்ட"

"என்னய  என்ன பண்ண சொல்லுறீங்க டாக்டர்,என்னோட மனைவியோட உடம்பை பரிசோதித்த ஒரு நல்ல மருத்துவர்,அவளுக்கு இருக்கிற நோய்கள் குறைய நிறைய உடற்பயிற்சி செய்யணுமுன்னு சொல்லிட்டாங்க, நானும் பல தடவை சொல்லிப் பார்த்தேன், கேட்கிற மாதிரி தெரியலை, அதனாலே என்னோட ஆறரை அறிவைப் பயன் படுத்தி நானே ஒரு யோசனை கண்டுபிடித்து, ௬ட்டமே இல்லாத உங்களிடம் சொல்லி செயல் படித்தி விட்டேன், இனிமேல பாருங்க கீழ்ப்பாக்கம் போறவங்க எல்லாம் உங்க கிட்டத்தான் வருவாங்க"

"உன்னோட ஆறரை எனக்கு ஏழரையாகி, இப்பத்தான் சரி ஆகி இருக்கு"

"டாக்டர்,நான் அடுத்து எப்ப சோதனை செய்ய வரணும்" 

"ஐயா சாமி, நீ இனிமேல இந்தப் பக்கமே வரக்௬டாது, உனக்கு உண்மையிலே கிறுக்கு பிடிச்சி இருந்தாலும்"  ன்னு சொல்லுறதை கேட்டு என்னால சிரிக்காம இருக்க முடியலை.

(இதை படிச்ச உங்களுக்கு எல்லாம் எம்புட்டு கோவம் வருமுன்னு தெரியலையே.)

ராவணன்

காத்து கொண்டு இருந்து கை கடிகாரத்தைப் பார்த்து பல்லை கடித்து கொண்டு இருந்த நேரம், எனக்கு பின்னால் இருந்து 

"மன்னிச்சிகோடா செல்லம், கொஞ்சம் தாமதமாகி விட்டது"

அவள் என்னை செல்லம் என்று சொல்லும் போது இன்னும் கொஞ்ச மாட்டாளா என்று ஆசை மனதிலே இருந்தாலும்

"எனக்கு கொஞ்சம் நெருடலா இருக்கு, நீங்க இப்படி சொல்லும் போது" ன்னு சொன்னேன் 

"மரியாதையா பேசினா எனக்கு பிடிக்காது,எத்தனை தடவை சொல்லி இருக்கேன், என்னை நீங்கன்னு சொல்லக் ௬டாதுன்னு" 

"உங்களை மாதிரி அழகானா பெண்ணோட வெளியே சுத்துறது காதல்னு யாரும் தப்பா 

நினைச்சிட்டா?"

"காதலியா இருந்தாத்தான் கூட சுத்துவீங்களோ?"

பல கோணங்களிலே அழகியா இருந்தாலும், சில கோணங்களிலே கொஞ்சம் சப்பை பிகரு தான், ஆனா நேராக பார்த்தா தேவதை மாதிரி இருப்பா, நான் அவளை சந்தித்ததே அலுவலக உயர் தூக்கியிலே, ௬ட்டம் நிறைந்த உயர் தூக்கியிலே ஒரு நாள் கதவு அடைபடும் முன்னால் தனது வெள்ளரி கைகளை கொண்டு தடுக்க முயன்ற அவளின் கரங்களின் அழகுக்கு களங்கம் வந்து விடக்௬டாது என்பதற்காக மீண்டும் கதவை திறந்து விட்ட என்னைப் பார்த்து சொன்ன முதல் நன்றியே எங்கள் நட்பின் ஆரம்பம்.     

"சரி இனிமேல சொல்லலை"

"நாம எங்கே போறோம்?"

"என்னோட வீட்டிலே ஒரு சின்ன வேலை, முடிச்சிட்டு படத்துக்கு போறோம்"

"சரி"

சொல்லிவிட்டு தலையை ஆட்டினேன், அடுத்த அரை மணி நேரத்திலே அவளோட வீட்டின் முன்னே இருந்தோம், உள்ளே போக தயக்கமாக இருந்த என்னை கையைப் பிடித்து அழைத்து 

சென்றாள்.இவ்வளவு பெற வீட்டிலே அவளைத்தவிர யாருமே இல்லை என்பது எனக்கு ஆச்சரியாமா இருந்தது. எனக்கு குடிக்க பழரசம் கொடுத்து விட்டு உள்ளே சென்றாள்.

கால் மணி நேரம் கழித்து உடையை மாற்றி விட்டு வந்தாள், என்னைப் பார்த்து சிறிது ஆச்சரியப் பட்டதைப் போல 

"நீ இன்னும் ஜீஸ் குடிக்கலையா?"

"இல்லை, கையிலே எடுத்து குடிக்கும் முன்னே கீழே விழுந்து விட்டது" என்று சொல்லி முடிக்கும் முன் அழைப்பு மணியும், அலைபேசி மணியும் ஒரே நேரத்திலே அடித்தது.

அலைபேசியை எடுத்த உடனே "இன்னும் தயார் இல்லை கொஞ்ச நேரம் ஆகும்"

அவள் பேசி கொண்டு இருக்கும் போதே கதைவை திறந்து ஒருவர் உள்ளே வந்தார், எனக்கு அவரைப் பார்த்தும் என்ன சொல்லன்னு தெரியலை, ஒரு புன்னகையோட முடித்தேன்.அவள்  அலைபேசியை அனைத்து விட்டு என்னிடம் 

"இவரு என் வீட்டுக்கு எதிர் வீடு,என்ன வேண்டும் சாம்?" 

"இல்லை சும்மாதான் வந்தேன், படிக்க புத்தகம் ஏதும் இருக்குமான்னு"

"நான் அவசரமா வெளியே போயிட்டு இருக்கேன், நீ நாளைக்கு வா" என சொல்லி விட்டு, அவனை வாசல் வரை சென்று வழி அனுப்பிவிட்டு வந்தாள்.

"போகும் முன் இவரு தான் நீ சொன்ன அவரா?"

"ஹும்" என்று சொல்லி கிட்டு கதவை சாத்தினாள்

அவள் வருமுன் கீழே விழுந்த பாட்டிலை எடுத்து அதிலே ஜூஸ் ஊத்தி வைத்து கொண்டு இருந்தேன்,அதை பார்த்த என்னிடம் 

"சீக்கிரம் குடி போகலாம்"

"இது எனக்கு இல்லை உனக்குத்தான்" 

"எனக்கு வேண்டாம்"

"இதிலே என்ன கலந்து இருக்கு?"

"என்ன சொல்லுற!!!!"

"நீதான் சொல்லணும்?"

"நீ சொல்லுறதைப் பார்த்தா நான் எதோ உன்னை மயக்க இதிலே மயக்க மருந்து கலக்கி இருக்கிற மாதிரி சந்தேகப் படுற?"

"ஆமா, நீ என்னை மயக்கத்தான் வந்து இருக்க, நானும் உன்னை பல முறை கவனிச்சி இருக்கேன், உன்னோட நடவடிக்கைகள் எல்லாம் சரி இல்லை,அலுவலத்திலே உயர் தூக்கியிலே நுழைகிற நீ, திரும்பி எப்படி போறன்னு தெரியலை,இப்பக்௬ட தொலைபேசியிலே தயார் இல்லைன்னு யாரிடமோ என்னைப் பற்றிதானே பேசின?"

"ஹும்.. உடம்பிலே கொழுப்பு அதிகம் ஆகிடுச்சின்னு, படி வழியா இறங்குவேன்,வந்தும் 

உன்னைப் பார்த்து விட்டு தானே போறேன்,அலைபேசி அலுவலக வேலை விசயமா"

"அதையே தான் நானும் கேட்கிறேன், உன் ௬ட வேலை பார்க்கிற, என்னை விட அழகான பையங்க இருக்கும் போது என்னை மட்டும் ஏன் பார்க்கணும்,பேசணும்"

"நீ இருக்கிற மூளைக்கு அதிகமா யோசிக்கிற?"

"உன்னை மாதிரி மேனா மினிக்கிக்கு எல்லாம், உயர் தூக்கியிலே வேலை செய்யும் என்னைப் எப்படி பிடிக்குது?, உண்மையை சொல்லு, நீ கிட்னி திருடுற கும்பலா, இல்லை ஆள் கடத்தல் கும்பலா, உன் ௬ட்டாளி இப்ப வந்தவன் எங்கே நிற்கிறான்?"

என்று சொல்லி முடிக்கும் போது, அவள் வெளியே அனுப்பிய ஆள் மீண்டும் கதவை திறந்து உள்ளே வந்தான்.

"என்னாச்சி பூரணி"

"பூட்டின கதவை எப்படி இவன் திறந்து வந்தான்?"

"நீங்க ரெண்டு பேரும் பேசுற சத்தம் கேட்டு வந்தேன்"

"சத்தம் கேட்டு வந்தியா.. இல்லை சத்தம் இல்லாம முடிக்க வந்தியா?"

"சாம், இவனுக்கு என்னவோ ஆகிப் போச்சி.. நீ போன உடனே சந்தேகப் பட ஆரம்பித்தவன், இன்னும் முடிக்கலை"

"ஆமா, உனக்கு இன்னும் என் கதையை முடிக்கலையேன்னு கவலை" 

"போதுமட சாமி உன் சகவாசம், நீ இனிமேல என் முகத்திலே முழிக்காதே, உன்னை மாதிரி நாயை எல்லாம் ௬ட்டிட்டு வந்து நடு வீட்டிலே உட்கார வைத்த என்னை என் செருப்பை கழட்டியே அடிக்கணும்"  

"நீயும், இந்த சாம்பராணி சாமும் செருப்பை வைச்சி மாறி மாறி அடிங்க, நான் போறேன்" என்று சொல்லி விட்டு அவள் வீட்டை விட்டு வெளியேறினேன்.

எங்க போகன்னே தெரியலை, ஆனா போகும் போது மனசிலே சொன்னது யாருடைய காதிலே விழுந்து இருக்க வாய்ப்பு இல்லை. 

"என்னை மன்னிச்சிடு பூரணி, உன்னை மாதிரி அழகும், வசதியும் உள்ள பெண், என்னை மாதிரி ௬லிகளிடம் காதல் என்ற மாயையிலே விழுந்து, உன்னோட வாழ்க்கை பாழாக விரும்பலை, உன்னை காயப் படுத்தாம கழட்டி விட என் அறிவுக்கு எதுவுமே எட்டலை, இன்றைக்கு உன் மனசு புண்பட்டு இருந்தாலும், உன் எதிர் காலம் நல்லா இருக்கும்,உனக்கு காதல் தகுதி இல்லாம வரலாம், ஆனா அதை ஏத்துக்கிற அளவுக்கு நான் இன்னும் தகுதி பெறலை"

அவளின்றி ஒரு நாள்

மாலை ஆறு மணி எப்ப ஆகுமுன்னு எதிர் பார்த்து பல்லை கடித்து காத்து கொண்டு இருந்தேன், என்னைக்கும் இல்லாம இன்றைய பொழுது ரெம்ப மெதுவாவே போச்சி, ஒரு வழியா மணி ஆறு ஆனதும், அலைபேசியை எடுத்து நண்பனை தொடர்பு கொண்டேன் இணைப்பு கிடைத்தும்

"மச்சான், எங்கடா வரணும்?"

"நியூயார்க் பங்கு வர்த்தக நிறுவன கட்டிடம் வந்து, அதிலே இருந்து மூனாவது கட்டு"

"சரி மச்சான், நான் கிளம்பிட்டேன்"

பொதுவா அலுவலகம் முடிந்து வீட்டுக்கு ரெம்ப மெதுவாவே போவேன், ஆனா அன்றைக்கு வேகமா நடத்து போனேன், ரெம்ப நாளைக்கு அப்புறம் பால்ய நண்பனை சந்திக்கிறோம் என்பதை விட சாதிக்க போறதை நினைத்து மகிழ்ச்சி

நண்பன் சொன்ன இடத்திக்கு சென்றேன், ரெண்டு பேரும் பாச மழையிலே கொஞ்ச நேரம் நனைந்து விட்டு, அருகிலே இருந்த ஒரு கடைக்கு சென்றோம், உள்ளே சென்றதும் கருப்பு நிற உடையிலே வெள்ளையம்மா குறுக்கும் நெடுக்கும் போய்கிட்டு இருந்தாங்க. ஒரு சந்தேகத்திலே 

"மச்சான், ஆடை குறைப்பு கொஞ்ச அதிகமா இருக்கு, நாம ஏதும் ஜென்டில்மேன் கடைக்கு வரலியே!!!"

"இல்லடா இது குடிமகன் கடைதான்"

"மச்சான் நீ ஏன்டா வீட்டுக்கு வரலை?"

"டேய் நீ வாங்கி கொடுத்து குடிச்ச என்னய, என்னவோ நான் தான் வாங்கி கொடுத்தது மாதிரி என்னையை வீட்டை விட்டு அடிச்சி விரட்டு விட்டுட்டா

உன் பொண்டாட்டி, அது கூட பரவா இல்லைடா, கள்ளு பேரு கூட தெரியாத என் வீட்டுக்காரருக்கு கண்டதை வாங்கி கொடுத்து கெடுக்குறீங்கன்னு பேசின வசனம் தான் என்னால தாங்க முடியலை, கல்லூரி வரும்போது பக்தி பழமா வந்த என்னை பாலான பழமா மாத்தினதே நீ தான் அவளுக்கு தெரியலையே"

"அவ என்னையும் தான் அடிச்சி விரட்டிடா?"

"குடும்பமே ஒரு மார்கமாத்தான் இருக்கீங்க"

"என்ன மச்சான் சொல்லுற?"

"கல்லூரியிலே படிக்கும் போதும் நீ புதுசா பீடி அடிக்க சொல்லி கொடுத்த பசங்க கிட்டேயே உங்க அம்மா வந்து, ஐயா என் புள்ளையைய கண்ட கண்ட பசங்க கூட சேர விடாதீங்க, கெட்டுப் போய்டுவான்னு சொன்னங்க, நீ ஒரு கேடுகட்ட பயன்னு தெரியாம, அதே வசனம் இப்ப உன் மனைவி கிட்ட இருந்து"

"எல்லாம் காலக் கொடுமை, விடு மச்சான்"

"கருப்பா உனக்கு ரெம்ப தைரியம் தான், இன்னைக்கு என்ன நடக்கப் போகுதோ?டேய் நீ என்னைய பார்க்க போறதா ஒண்ணும் சொல்லலையே "

"மச்சான், அவ கூடப் படிச்ச தோழியோட பையனுக்கு பிறந்த நாள், அதனாலே அவங்க வீட்டுக்கு போய்ட்டா?,போற அவசரத்திலே முக்கியமான விஷயத்தை மறந்துவிட்டாள்"

"நீ என்ன சொல்லிட்டு வந்த?"

"அலுவலத்திலே மிகப் பெரிய ரீலீஸ் இருக்கு, அதுக்கு ஆணி வேர் நான் தான், ஆணி பிடுங்க நான் இல்லைனா, அஸ்திவாரமே ஆட்டம் கண்டுடுமுன்னு பொய்யை சொல்லி வந்துட்டேன் மச்சான்"

பேசிகிட்டே மேசையை தேடித் பிடித்து அமர்ந்தோம், கொஞ்ச நேரத்திலே வெள்ளையம்மா வந்து 

"நீங்க என்ன சாப்பிடுறீங்க?"

நண்பன் தான் ஏதோ எனக்கு தெரியாத பெயர்களை எல்லாம் சொல்லி கொண்டு வரச்சொன்னான்.சொந்த கதைகளை பேச ஆரம்பித்தோம், இப்போது எனது அலைபேசி அழைத்தது, மறு முனை எண்ணைப் பார்த்து விட்டு நண்பனிடம் காட்டினேன்.

"டேய் எடுக்காதே மாப்பள, நீ உலக பிஸி ன்னு நினைசிக்குவாங்க" 

"உனக்கு தெரியாது மச்சான், முத தடவையும், ரெண்டாவது தடவையும் எடுக்கலைனா, என்னோட டேமஜெருக்கு அழைப்பு போகும், அப்படியே உண்மையும் தெரிஞ்சி போச்சின்னா வீட்டில குடிக்க கஞ்சி கிடைக்காது"

"நீ ஒரு தொடை நடுக்குபய டா"

"இப்ப அஞ்சி வருசாமா அப்படித்தான்"

"அது என்னடா கணக்கு அஞ்சி வருஷம்?"

நண்பனுக்கு பதில் சொல்லும் முன்னே மீண்டும் அழைப்பு மணி, உடனே எடுத்து விட்டு 

"என்ன விஷயம், பிறந்த நாள் விழா எல்லாம் எப்படி இருக்கு?"

"ஆமா அங்கே என்ன சந்தக்கடை சத்தம்"

"எங்க மேனேஜர் டகிலாவும், நெப்போலியனும், என்கிட்டே ரீலீஸ் பத்தி பேசிகிட்டு இருக்காங்க"

"அப்படியா முடிச்சிட்டு சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வாங்க, நான் இப்ப வீட்டிலே தான் இருக்கேன், போற அவசரத்திலே கல்யாண நாளை மறந்துவிட்டேன், ஞாபகம் வந்ததும் உடனே திரும்பி வந்துட்டேன்" 

அலைபேசியை வைத்த உடனே வெள்ளையம்மா வந்து தட்டிலே இருந்து பானங்களை எங்கள் மேசையிலே வைத்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

"மச்சான் நான் அவசரமா வீட்டுக்கு போகணும், என் பொண்டாட்டி வீட்டுக்கு வந்து விட்டா?"

"டேய் இந்த பீரை யார் குடிக்க?"

"நீயே குடிச்சிக்கோ"

"என்னடா அவசரம், ஒரு பாட்டில் குடிச்சிட்டு போ"

"எங்க கல்யாண நாள் ஞாபகம் வந்து பிறந்த நாள் விழாவுக்கு போயிட்டு உடனே வீட்டுக்கு வந்துட்டா?"

"உனக்கெல்லாம் இது கல்யாண நாள் இல்லை கருப்பு தினம் டா"

உண்மையா இருக்குமோ என்ற யோசனையிலே பாட்டிலே இருந்து வழிந்த பீரை பார்த்து கொண்டு வீட்டுக்கு கிளம்பினேன்.

சூப்பு சுந்தரி

மேற்கு கே.கே நகர் அமுதம் பேருந்து இறக்கத்திலே இறங்கி கைக்கான் குப்பம் விலாசத்தை வைத்து போகும் வழியிலே விசாரித்து கொண்டு சென்றேன்,  நண்பன் தங்கி இருக்கும் அடுக்கு மாடி குடியிருப்புக்கு முன் வந்து, அருகிலே இருந்த டீ கடையிலே விசாரித்து உறுதி செய்த பின், அவரிடம் டீ கொடுக்க சொன்னேன்.

டீ குடித்து விட்டு 100 ரூபாயை நீட்டினேன், கடைக்காரர் என்னிடம் சில்லறை இல்லை, டீ குடிக்க நூறு கொடுத்தா எப்படி, சில்லறை இருந்தா கொடுங்கன்னு சொன்னார்.

"வச்சிகிட்டா வஞ்சகம் பண்ணுறேன், என்கிட்டே சில்லறை இல்லை"

"என்கிட்டயும் இல்லை"

"நான் அப்புறமா வந்து தாரேன்" ன்னு சொன்னவுடனே, எதோ வாய்க்குள்ளே முணுமுணுத்து விட்டு உள்ளே சென்றார். சிறிது நேரம் கழித்து ஒரு இளம் பெண் வந்தாள்.

என்னோட கோலத்தை பார்த்து விட்டு என்ன நினைத்தாளோ, எனக்கு பக்கத்திலே இருந்தவரிடம் நீங்க தானே 100 ரூபாய் கொடுத்தது, அவர் பதில் சொல்லும் முன் நான் "நான் தான் கொடுத்தேன்", அவள் என்னை நம்பின மாதிரி தெரியலை, அருகிலே இருந்தவரிடம் விசாரித்து விட்டு மறுபடியும் உறுதி செய்து விட்டு என்னிடம் சில்லறையை கொடுத்தாள்.

சில்லறை வரலையே என்கிற கவலையிலே அவளை கவனிக்க மறந்து விட்டேன், வந்தும், வாங்கியதை மறந்து, கொடுத்தவளை கவனித்தேன்,உலக அழகியா இல்லாவிட்டாலும், உள்ளத்தை கவரும் அழகிதான், இப்படி யோசித்து கிட்டு இருக்கும் போதே உள்ளே இருந்து வெளிய வந்தவர், அவளிடம் வேற பாசையிலே பேசின மாதிரி இருந்தது, அவங்க பேசுறது மலையாளமுனு அப்புறமா தெரிஞ்சது, எனக்கு மலையாளப் படம் பரிச்சயம் ஆனது எல்லாம் அஞ்சரைக்குள்ள வண்டி, அவனோட ராவுகள் போன்ற கலை ஆர்வம் மிக்க கருத்தாழம் செறிந்த படங்கள் வழியாத்தான்.

அன்றைக்கு நூறு ரூபாய் கொடுத்து சில்லறை வாங்கியவன், அந்த சில்லறைகள் காலி ஆகும்  வரை சேட்டன் கடையிலே தான் டீ குடித்தேன், வேலை தேடி அலைந்த நேரம் போக மீத நேரம் சேட்டன் கடையை குட்டி போட்ட பூனை மாதிரி சுத்திகிட்டு வந்தேன், சேட்டன் கடையிலே எனக்கு பிடிச்சது சூப்பு தான், ஏன்னா சூப்பு சுந்தரி கையாலே கிடைக்கும். அவளைப் பார்க்க வந்து சூப்பு சாப்பிட்டே சீக்கிரம் சில்லறை தீர்ந்து விட்டது, சில்லரையோட சுந்தரியைப் பற்றி சிலபல விசயங்கள் தெரிந்து கொண்டு நல்ல அறிமுகம் ஆனேன்.நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் நிறைய விசயங்கள் பேசினோம், ஒரு நாள் இப்படித்தான் என்னிடம்

"முகிலன் உங்க பேருக்கு என்ன அர்த்தம்?"

"முகில்ன்னா மேகம், குளிர்ந்தா மழையாவேன்"

"உங்க விருதுநகர் கந்தக பூமியாமே மழையெல்லாம் பார்க்கிறதே இல்லையாமே, ஊரிலே தான் மேகமும்,மழையும் இல்லை, பேரிலே யாவது இருக்கட்டுமேன்னு வச்சி இருக்கீங்களோ?" அப்படின்னு சொல்லிட்டு நமட்டு சிரிப்பு சிரிச்சா

கண்ணாயிரமுனு பெயரு இருந்தா ஆயிரம் கண்ணு இருக்கனுமுன்னு அர்த்தம் இல்லைன்னு சொல்லலாமுன்னு நினச்சேன், ஆனால் அவளோட சிரிப்பிலே சின்னா பின்னமாகிப் போன நான், ௬ட கொஞ்ச நேரம் கலாய்க்க மாட்டாளா என்று ஆர்வமே வந்தது.இப்படி எங்களுடைய சம்பாசனைகளிலே பெரும்பாலும் என்னையை கலாய்த்து சந்தோசப்படுவாள்.அவளோட சந்தோசத்துக்காக சோறு தண்ணி இல்லாம எவ்வளவு நாள் வேணுமுனாலும் பட்டினி கிடக்கலாமுன்னு தோணும்.அவளைப் பார்த்து சம்பந்தம், சம்பந்தம் இல்லாம பேசுறதாலே என்னை பிதற்றுற.. பிதற்றுற.. அந்த ஞாபகம் இன்னிவரைக்கும் இருக்கு.

சென்னை வந்து இரண்டு மாதம் ஆனது வேலை கிடைக்கவில்லை,கையிலே இருந்த காசும் காலியானது.காசு கொடுத்து டீ கொடுக்கும் வரை புன்முகத்தொடு வரவேற்ற சேட்டன், கையிலே காசு இல்லாம கடனா டீ வாங்கி குடிச்ச ரூபாயை திருப்பி தர வழியில்லாமல் போனதாலே என் மேல எரிச்சலை காட்டினர்.

ஆரம்பத்திலே அடக்கி வாசித்தாலும், கொஞ்ச நாளல்ல எங்களை கடை பக்கம் வர விடுவதில்லை, நான் செல்லும் முன்னே

"காசு இருந்த கடைக்குள்ளே வந்து ஓசி பேப்பர் படி, இல்லைனா இங்கே வர வேண்டாம்"

சேட்டன் டீ என்கிற பெயரிலே போடுகிற வெண்ணி தண்ணீர் குடிக்க நான் போகலைன்னு அவனுக்கு தெரியுமா?
வேற வழி இல்லாம சேட்டன் கடைக்கு போக முடியலை, இருந்தாலும் மாலையிலே எங்கேயாவது தூரத்திலே இருந்து சூப்பு கொடுக்கும் சுந்தரியையும் பார்த்து கொள்வேன்.சில சமயங்களில் என்னையை பார்த்து சிரிப்பாள். அதை அவள் அருகிலே இருந்து ரசிக்க முடிய வில்லையே என்று ஆத்திரமாக வரும், இவ்வளவுக்கும் காரணமான சேட்டன் மேல கொலை வெறி கோபத்தை வளர்த்தேன்.(இதைப் படிச்சிட்டு உங்களுக்கும் கொலைவெறி கோபம் வந்தா நீங்க இலக்கியவாதி)

என்னோட கோபத்திற்கு பலம் சேர்கிற மாதிரி முல்லை பெரியாறு அணைப் பிரச்சனையும் வந்தது, சேட்டனுக்கு எப்படியாது தொல்லை தரணுமுன்னு முடிவுக்கு வந்து விட்டேன்.பல யோசனைகளை வந்தாலும், அவனோட கடைக்கு சேதம் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வந்தேன்.

ஒரு நாள் இரவு இரண்டாம் ஆட்டம் படத்திற்கு போய்விட்டு, ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத நேரத்திலே சேட்டன் கடைக்குள் புகுந்து, வாங்கி வைத்து இருந்த மண்எண்ணெயை கடைக்கு வெளியே கட்டி இருந்த தட்டியிலே கொஞ்சம் கொட்டி, மீதம் இருந்ததை அடுப்புக்கு கீழே வைத்து பத்த வைத்தேன், இரண்டும் நன்றாக தீப்பிடிக்கும் மட்டும் மறைவிலே இருந்து பார்த்து விட்டு வீட்டுக்கு சென்று விட்டேன்.

அதி காலையிலே எழுந்து நான் வைத்த தீ கொழுந்து விட்டு எரியுதான்னு உறுதி செய்ய ஆர்வமாக வந்தேன். கடை முக்கால் வாசிக்கு மேல எரிந்து சாம்பல் ஆகி இருந்தது, பக்கத்திலே வீடுகள் ஏதும் இல்லாததாலே தீ பரவவில்லை, என்னை கரித்து கொட்டிக்கொண்டு சந்தோசமாக இருந்த சேட்டன் சோகம் கலந்த முகத்தைப் பார்த்ததிலே எனக்கு திருப்தி.அன்று மாலையிலே சேட்டன் வைத்து இருந்த லட்ச ரூபாயும் எரிந்து சாம்பல் ஆகிவிட்டது என்று தெரிந்து கொண்டேன்.இரட்டிப்பு சந்தோசம் ரெம்ப நாளைக்கு அப்புறமா மனதுக்குள்ளே.

அடுத்த வாரத்தில் ஒரு நாள் சுந்தரியை தெருவிலே சந்தித்தேன், ரெம்ப கவலையா இருந்தா, அவங்க திரும்பவும் கேரளாவுக்கே போறதாகச்
சொன்னாள், நான் வச்ச தீ இவ்வளவு தூரம் பத்தி எரியுமுன்னு எதிர் பார்க்கலை. பழைய மாதிரி என்னை கலாய்க்க வில்லை. கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டு கிளம்பு முன்

"முகிலன், இது இனிமேல எனக்கு தேவைப் படாது, நீங்க வச்சிகோங்க" என்று ஒரு காகித உறையைக் கொடுத்தாள்.

அதை வாங்கி நான் பிரிப்பதற்குள், அவள் சென்று விட்டாள். அதை வேகமாகப் பிரித்துப் பார்த்தால்

நான் முதல் நாள் கொடுத்த, அதே நூறு ரூபாய் நோட்டு, அதன் வெள்ளைப் பகுதியிலே, முகிலன், சுந்தரி என்று இதய அடைப்புக்குள், என்னை அறியாமலே கலங்கிய கண்களின் துளிகள் இரண்டு காகித இதயத்தை அழித்து கொண்டு இருந்தது.

பொறுப்பு அறிவித்தல் : ஆட்டோ அனுப்ப முகவரி, முகிலனின் கடையிலே இருக்கு, தாராளமா பயன்படுத்துங்க, நான் ஒண்ணும் தப்பா நினைச்சிக்க மாட்டேன்.