எனது ஓட்டு கலைஞருக்கே

பொறுப்பு அறிவித்தல்:
ISO தர சான்றிதழ் பெற்ற அரசியல் இடுகை 

இணைய உலகத்திலே தற்போதைய சூழ்நிலையிலே கலைஞரை பத்தி குறை சொல்லி ரெண்டு திட்டு திட்டாம போய்விட்டால் தமிழினத்துரோகி என்ற அவப்பேருக்கு
ஆளாகக்௬டும் என்று நினைத்து இந்த இடுகையை எழுத வேண்டிய கட்டாயம். ஆப்பிரிக்காவிலே கொசு கடித்தாலும் காரணம் கலைஞர் என்று ஒரு மாயை உருவாகி இருப்பது உண்மை. இணையத்தின் எதிர்ப்பு புரட்சி தமிழக மக்களின் மனநிலையை பிரதிபலிக்கிறதா இல்ல தமிழக மக்களின் மனநிலைய இணையம் பிரதிபலிக்கிறதா என்று தெரியவில்லை.

அடிப்படைய கலைஞரை திட்டுவதற்கு மிக முக்கியமான காரணம் அவரு பதிவுலகிலே இல்லை என்பதும் ஒரு மறுக்க முடியாத உண்மை, பதிவுலகிலே இருக்கும் ஒருவரை இப்படி எல்லாம் திட்ட முடியுமான்னு தெரியலை. பச்சைத்துரோகி, கிழபாடு என்பதெல்லாம் சாதாரணமா அவருக்கு கிடைக்கிற மரியாதைகள், கலைஞரை ஓட்டுப் போடக்௬டாது என்றால் யாருக்கு ஓட்டு போடவேண்டும் என்பது சொல்லி தெரிய வேண்டிய அவசியம் இல்லை.தமிழ் நாட்டிலே இருக்கிறதே ரெண்டு பெரிய கட்சி, இதை விட்டா வேற யார் ஆட்சிக்கு வருவார்கள்.

பதிவுலக ஆதரவு வரலாறு சற்று திரும்பி பார்த்தோமானால், இலங்கையிலே போர் உச்ச கட்டத்திலே இருக்கும் போது, திருமாவளவனுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய ஆதரவு படை கிளம்பியது, காங்கிரஸ் தமிழகத்திலே ஒழிய வேண்டும் என்று வீர சபதம் எடுத்து வெறி கொண்ட சிறுத்தையை வலம் வந்தவர். அவரது தலைமையிலே மாற்று அணி அமைய வேண்டும் என்று மனுப்போட்டு நின்ற நேரம் அவன் இந்திய ரயிலை விட மிக வேகமாக தடம் புரண்டு மறுபடியும் ஒட்டிகொண்டார். இப்படிப்பட்ட தன்மானம் மிக்க தலைவர்கள்  எல்லாம் இப்ப இன்னும் அதே நிலையிலே தான் இருக்காங்க, ஆனா இன்னும் இவர்களை நம்புறோம்(?).

கலைஞருக்கு மாற்று சக்தியாக இருக்கும் புரட்சி தலைவின் வராலாறுகளை புரட்டி பார்த்தோமானால், பொடாவை உருவாக்கிய மத்திய அரசை விட அதிக முறை பயன் படுத்தியவர் என்று விருது கொடுக்கும் அளவுக்கு உபயோகித்தவர்.தமிழர்க்காகவே  வாழும் அண்ணன் தன்மானத்தமிழன் வைகோ இப்போது வெளியே இருந்து இருந்தா புத்தகம் எழுத நேரமில்லை என்று அம்மா உள்ளே தள்ளிவிட்டதாக நினைத்துகொண்டு வேற எங்கும் போக வழி இல்லாமல் இன்னும் இருந்த இடத்திலே இருக்கிறார், அரசியலில் நிரந்தர எதிரியும் இல்லை, நிரந்தர நண்பரும் இல்லை என்று கலைஞர் சொன்னதை ஞாபகப்படுத்த விரும்புகிறேன்.

புரட்சி தலைவி ஆட்சியிலே இருந்து இருந்தா, ஒரு வேளை இலங்கைக்கு படை எடுத்துப் போய், அவர்களை தோற்கடித்து அங்கே ஆட்சியப் பிடித்து இலங்கையை இந்தியாவுடன் இணைத்து இன்னொரு மாநிலம் ஆக்கி இருப்பார் என்று சொல்லமுடியுமா?, யார் ஆட்சியிலே இருந்தாலும், இந்த கொடுமைகள் தொடரும் என்பது மட்டும் உறுதி, இப்போது ஆட்சியிலே கலைஞர் இருக்கிறார், அதனாலே அவரை திட்டுகிறோம், இதே நிலையிலே தலைவி இருந்து இருந்தாலும் இதையே தான் செய்து இருப்போம்.மேலும் தமிழரின் ஒற்றுமைக்கு பதிவுலகமே ஒரு சான்று, இங்கு ஒற்றுமை என்பது அடுத்தவர் என் சட்டையப் பிடிச்சி இழுத்துவிட்டார் என்று இன்னொருவர் குறை சொல்லும் வரை என்பது சொல்லி தெரிய வேண்டியதில்லை.

கலைஞரை திட்டுவதாலே நமக்கு மனநிம்மதி கிடைக்கும் என்பதை தவிர வேறு ஏதும் பலன் இருப்பதாக தெரியவில்லை, இதை எல்லாம் சொன்னேன்னேனு எனக்கும் வேணா ரெண்டு திட்டு கிடைக்கலாம், இப்படி மக்களின் மன அமைதிக்கு மருந்தாக இருக்கும் அன்பு தலைவர் கலைஞருக்கு எனது ஓட்டு என்று சொல்லிகொள்வதிலே பெருமைப் படுகிறேன்.

இப்படிக்கு,
பஞ்சம் பிழைக்க அயல் நாட்டில் தஞ்சம் புகுந்த தமிழன்.

கிரிக்கெட்டும் சமுதாய சீர்கேடும்

பொறுப்பு அறிவித்தல் ஒன்று : தலைப்பிலே தான் காரம் அதிகமா இருக்கு, இடுகையிலே காரம் குறைவாத்தான் போட்டு இருக்கேன், படிச்சி முடிச்ச உடனே உப்பு சப்பு இல்லைன்னு தோணலாம்.

பொறுப்பு அறிவித்தல் ரெண்டு : நீங்க கொலைவெறி கிரிக்கெட் ரசிகரா இந்த இடுகைய தவிப்பது நலம்.

பொறுப்பு அறிவித்தல் மூன்று: இந்தியாவின் இறையாண்மை மற்றும்  பொறைஆண்மை அதுக்கு சட்னி சாம்பார் எல்லாம் கிரிக்கெட் விளையாட்டிலே தான் இருக்கிறது என்று
நினைப்பவர்களாக இருந்தாலும், இந்த இடுகையை தவிப்பது நலம்.

பொறுப்பை பொறுப்பா அறிவிப்போர் சங்கத்திலே உறுப்பினரா இருப்பதினாலே, இவ்வளவு  பொறுப்பா பொறுப்பை அறிவித்திருக்கிறேன்.சமுக சீர்திருத்த கருத்துக்களை தெரிவித்து முற்ப்போக்கு, பிற்ப்போக்கு எழுத்தாளர் வரிசைப் பட்டியலிலே முதல் வரிசைக்கு வர முயற்சி எடுக்கலை என்பதை தாழ்மையோடு தெரிவித்துக்கொண்டு இடுகைக்கு கடந்து செல்லலாம்.

அதகப்பட்டதாவது பல வருசங்களுக்கு முன்னாலே ஊரிலே ரப்பர் பந்தையும், களி மட்டையை எடுத்துக்கொண்டு ஊருக்கு ஒதுக்கு புறமா பீடி குடிக்க ஒதுங்கும் போது தான்  கிரிக்கெட் எனக்கு பரிச்சயமானது.களி மட்டையிலே இருந்து கிரிக்கெட் மட்டை வாங்க போய் மட்டையாகிட்டு வந்த நாள்முதலிலே இருந்து இன்றைய வரைக்கும் கிரிக்கெட் ரத்தத்திலே கலந்து விட்டது.இந்த அளவுக்கு கிரிக்கெட் பைத்தியம் ஆகிபோவேன்னு நினைக்கவே இல்லை.

ஆரம்பத்திலே நான் ஆடுற ஆட்டத்திலே கவனம் இருந்தாலும், தொலைகாட்சிகளின் அறிமுகத்துக்கு பின்னால் அடுத்தவங்க ஆடுற ஆட்டத்திலே கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தேன், கொஞ்ச நாளிலே கிரிக்கெட் ஆட்டம் தொலைகாட்சியிலே பார்க்கவில்லை என்றால் சீக்கு வந்த கோழி மாதிரி மனசு சுருண்டு படுத்துக்குவேன்.சோறு தண்ணி இல்லாம பத்து நாள் வேணா பட்டினி கிடப்பேன், ஆனா கிரிக்கெட் பார்க்கமா ஒரு நிமிஷம் ௬ட இருக்க முடியாது.

கிரிக்கெட் ஆட்டம் பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டால், உலகத்திலே உள்ள எல்லா மூட நம்பிக்கைகளையும் கடை பிடிப்பேன், அதாவது இந்தியாவுக்கு எதிரா ஆடும் அணிக்கு விக்கெட் விலலைனா ஒத்தை கண்ணிலே பார்க்கிறது, தொலைக்காட்சி பெட்டிக்கு  பின்னாடி முதுகை வச்சி பார்க்கிறது. முத ஓவர் கன்னி ஓவர்(கிரிக்கெட் கண்டுபிடிச்சவன்  ஆணாதிக்கவாதியோ?)  ஆகிட்டா எதிரணிக்கு விக்கெட்டே விழாது, டவுசரை போட்டுக்கிட்டு ஒத்தை காலிலே நின்னு பீடி குடிக்கிறது, இப்படி பல வேலைகளை ரெட்டையா செய்யாமா ஒத்தையா செய்வேன். இப்படி 999 விதமான மூட நம்பிக்கை பட்டியல்களை வைத்து இருந்தேன்.ஆட்டம் நடக்கும் போது ஊரிலே தீ மிதிப்பு நடந்தா, அங்கேயும் போய் பூக்குழி இறங்கி இருப்பேன். நல்லவேளை இதுநாள் வரைக்கும் அப்படி நடக்கலை.

உலகத்திலே உள்ள அனைத்து கிரிக்கெட் அணி வீரர்களின் பெயரை மட்டுமல்லாம, அவங்களோட முத சம்சாரம், ரெண்டாவது சம்சாரம்,நடப்பிலே யாரை வச்சி இருக்கா போன்ற கிசு கிசு தகவல்களையும் சேகரித்து வைத்து இருந்தேன். இந்த அர்பணிப்பை படிப்பிலே காட்டி இருந்தால் இன்று நானும் ஒரு விஞ்ஞானியாகி இந்தியாவிலே சம்பளம் குறைவாக கிடைகிறது என்று நாசாவிலே சேர்ந்து தாய் நாட்டுக்கும், மண்ணுக்கும் பெருமை சேர்த்து இருப்பேன்.

கிரிக்கெட் ஆட்டங்களைப் பார்ப்பதோடு மட்டுமில்லாமால், ஆட்டம் முடிஞ்ச உடனே, அதைபத்தி சிலாகித்து போற வாரவங்களிடம் பேசிக்கொண்டு இருப்பேன், ஆக வாழ்கையிலே நான் என்னையப் பத்தி பேசினதை விட கிரிக்கெட் பத்திதான் நிறைய பேசி இருக்கேன். அந்த ஆட்டத்திலே அவர் அப்படி அடித்து இருக்கவேண்டும். இவருக்கு முன்னால் அவரை களத்திலே இறக்கி விட்டு இருக்க வேண்டும் என்று விமர்சனம் சொல்லுவேன். இந்தியாவிலே இருந்து கிரிக்கெட் விளையாட்டுக்கு கோச் வேலைக்கு ஆள் எடுத்தால் குறைந்த பட்சம் ஒரு 50 கோடி பேரு தயாரா இருப்பாங்க.

ஆட்டம் நடக்கும் போது மின்சாரம் தடைபட்டுவிட்டால், திட்டு மழையாய்ப் பொழியும், இருந்தாலும் அடுத்த வினாடியே பல தொல்லை பேசிகளை அழைத்து நடப்பு ஓட்டம் விவரம் சேகரிப்பேன்.ஆட்டத்திலே இந்தியா ஜெயித்தா வாய் பூராம் பல்லா இருக்கும், தோத்திட்டா பாகிஸ்தான் ௬ட சண்டை போட்டு தோத்த மாதிரி பல் போன கிழவன் போல சோகம் ஆகிடுவேன். கிரிக்கெட் ஆட்டத்திலே இந்தியா தோல்வி அடைந்து விட்டது என்றால், அதற்கு அப்புறமா எந்த நிலையிலே இருந்து முந்திய ஆட்டம் பார்த்தேனோ, அந்த நிலைக்கு மறுபடி போகவே மாட்டேன், வெற்றி அடைந்தால்  அதே நிலையிலே இருந்து பார்ப்பேன் அடுத்து இந்தியா தோல்வி அடையும் வரை.

இப்படி கொலைவெறியா கிரிக்கெட் பார்த்து, நான் ஒரு பொறுப்பான இந்திய பிரஜை என்று நிருபித்து கொண்டு இருந்த காலத்திலே தான், நடக்கிற போட்டியின் முடிவை முன் ௬ட்டியே ஒரு கமிட்டி முடிவு செய்து, அந்த கமிட்டி செயல்பாட்டின் படி ஆட்டத்தின் வெற்றி தோல்விகள் நிச்சக்கப்படுகிறது என்று செய்தி தாள்களிலே அடிப்பட்டது, பக்கத்திலே சமந்தப்பட்ட வீரர்கள் வடக்கூர்காரிகளிடம் பல்லை காட்டிக்கொண்டு இருக்கும் புகைப்படமும் பார்த்தேன், ஆக இவங்க நோகாம நொங்கு திங்கதுக்கு, நான் நொண்டி நொண்டி தொலைகாட்சி பார்த்தது எல்லாம் வீணாப் போச்சேன்னு நினைச்சேன்.

விளையாட்டை விட்டு வெளியே வந்து யோசித்துப் பார்த்தால், இவங்க விளையாட்டுக்குள் நுழையுறதே வடக்கூர் நடிகைகளுக்கு துண்டு போடத்தானா என்ற எண்ணம் வந்தது.மேலும் அதுவும் ஒரு விளையாட்டு, அதை விளையாட்டாத்தான் பார்க்கணும் என்ற என்னோட அறிவுக்கண் திறந்தது. இந்தியாவிலே கிரிக்கெட் மட்டுமா இருக்கிறது, இன்னும் அநேக விளையாட்டுக்கள் இருக்கிறது, அவைகளை  கிரிக்கெட் போதை மறைத்துவிட்டது, செய்தி தாள்களிலும் மற்ற விளையாட்டுக்கள் மாற்றான் தாய் பிள்ளைகள் போல சித்தரிக்கபடுகிறது.இந்தியாவின் தேசிய விளையாட்டு ஹாக்கி என்பதே பலருக்கு ஞாபகம் இருப்பதில்லை.

இரத்தமும் சதையுமா இருந்த நானும் கிரிக்கெட்டும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலக ஆரம்பித்தோம், கிரிக்கெட் பத்தி பேசலைனா வாழ்கையே சூனியமா போய்டுமே என்று நினைத்த காலம் மெல்ல மாற ஆரம்பித்தது.கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விட்டு வந்து, முழுவதும் விலகிவிட்டேன்,நான் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டாலும், கிரிக்கெட் இன்னும்  அழிந்து விடவில்லை, பார்ப்பவர்களும் இன்னும் நின்று விடவில்லை.

அமெரிக்காவில் இந்திய தூதரகமும், நம்மவர்களும்

இது ஒரு ஜனகனமன இடுகை, தாய் மண்ணை அள்ளி பையிலே போட்டு இருக்கிறவங்க எல்லாம், கொஞ்சம் நெத்தியிலே பூசிக்கோங்க, கோவத்திலே கணணியிலே அள்ளி எறியவேண்டாம் என அன்போட கேட்டுக்கொள்கிறேன். 

அதாகபட்டதாவது அலுவலகத்திலே வெள்ளையம்மா(?), வெள்ளையப்பன் ௬ட இங்க இருக்கிற கருப்பு அண்ணாச்சி மாதிரி இங்கலிபிசு புரியாம பேசி அலப்பறையை கொடுத்துக்கிட்டு இருந்தாலும், ஊருக்கு போகும் போது காலாவதியான கடவுச்சீட்டை கொண்டு போனா கல்லை கொண்டு எறிந்துவிடுவாங்க என தெரிந்து கொண்டு இந்திய தூதரகத்திடம் நேரிலே சென்று புது கடவுச்சீட்டு வாங்க சென்றேன்.     

காலையிலே ஒன்பது மணிக்கு இருக்கனுமுன்னு சொன்னாலும், நான் வழக்கம் போல பதினோரு மணிக்கு போனேன், இந்திய தூதரகமுன்னு ரெம்ப சுலபமா கண்டு பிடிச்சிட்டேன், மக்கள் வெள்ளம் மலைபோல ஒரு வரிசையே இல்லாம நின்னாங்க, வரிசை இங்கே இருக்கு என்ற குறியிட்ட இடத்திலே  அனைத்து கணித உருவங்களையும் உள்ளடக்கி நின்ற ௬ட்டத்திலே நானும் நுழைந்தேன், கொஞ்ச நேரத்திலே வரிசையிலே நின்றவர்களிடம் வரிசை எங்கே இருந்து ஆரம்பிக்கிறது என்று தெரியாமல் கையை நீட்டியவர்களுக்கு எல்லாம் தூதரக நுழைவு அனுமதி சீட்டை வழங்கினார் அதிகாரி ஒருவர். வாங்கி விட்டு உள்ளே சென்றேன்.


வெளியே நாங்கள் வாங்கின அனுமதி சீட்டு எண் திரையிலே வரும்,நாம்  கையிலே இருக்கும் எண் வரும் போது, நம்மோட விண்ணப்பத்தை எடுத்துக்கொண்டு அதிகாரியை சந்திக்க வேண்டும். திரையிலே வரும் எண் வரிசை முறைப்படியே அலுவலக அதிகாரிகள் விண்ணப்பதார்களை சந்தித்தாலும், அதிகாரிகளின் கவுன்ட்டர் முன்னே எந்திரன் படத்துக்கு சீட்டு வாங்குவது போல ஒரு பெரிய ௬ட்டம், திரையிலே எண் வந்த நபர், இவர்களிடம் தள்ளு பட்டு கவுன்ட்டரை அடைய குறைந்த பட்சம் பத்து நிமிஷமாவது ஆகும். அது என்னனு தெரியலை நம்மவர்கள் எல்லாம், அமெரிக்காவிலே மற்ற இடங்களுக்கு செல்லும் போது வரிசை முறைய கண்ணியமாக கடைபிடிப்பார்கள், இந்தியான்னு பேரைக் கேட்டதும் எல்லாத்தையும் காத்திலே போட்டு விட்டு சந்தைக்கடை போல பாவிப்பார்கள். 

நான் ஒரு பொறுப்புள்ள இந்தியக் குடிமகன் என்பதாலே, அருகிலே இருந்த முதியோருக்கு ஒதுக்கப் பட்ட இடத்திலே அமர்ந்தேன், பக்கத்திலே தானியங்கி குளிர்பான இயந்திரம் இருந்தது, அதிலே வந்து காசைப் போட்டு கால் மணி நேரம் காத்திருந்த ஒருவர் இயந்திரம் வேலை செய்யவில்லை என்று என்னிடம் சொல்லிவிட்டு சென்றார்.அடுத்தடுத்து வந்த நபர்கள் குளிர்பானம் எடுக்கும் முயற்சியிலே படுதோல்வி அடைந்து, இந்திய தூதரகம், அவங்க பாட்டி, தாத்தா எல்லாத்தையும் குறை சொல்லிட்டு போய்ட்டாங்க, நான் தாய் நாட்டிலே இல்லைனாலும், இப்படி வார்த்தைகளை கேட்டு கொதித்து, கொண்டு சென்ற தாள்களிலே ஒன்றை எடுத்து பேனாவை தேடும் முன்னே, அருகிலே இருந்த இன்னொரு நபர், இயந்திரம் வேலை செய்யவில்லை என்று தாளிலே எழுதி ஓட்டிவிட்டு சென்றார்.நோபல் பரிசு வாங்க வேண்டிய ஒரு கலைஞன் அமைதியா அவரைப் பார்த்து சிரித்தேன்,அவரு என்னைப் பார்த்து ஜெய் ஹிந்த் ன்னு சொல்ல, நான் ஜெய் டமில் ன்னு சொன்னேன்.பக்கத்திலே இருந்த மனவாடு ஜெய் தெலுங்கானான்னு சொன்னாரு.  

அடுத்த ரெண்டு நிமிசத்திலே ஒருத்தர், நீங்க சரியில்லை என்று தூதரக அதிகாரிகளை பற்றி குறை சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார், அவரு போட்ட சத்தத்திலே ஒரு ௬ட்டம் ௬டி அவரோட பிரச்சனையைப் பேச ஆரம்பித்தார்கள், அவங்க அம்மாவோட கடவுச்சீட்டு காலாவதியாகி விட்டதாம், அதை விசாரிச்சப்ப அதிகாரிகள் சரியா விளக்கம் கொடுக்கலையாம் ரெம்ப வருத்தப் பட்டு புலம்பிக்கிட்டு இருந்தாரு, சரிங்க இப்பத்தான வந்துட்டீங்க, பெருமையா வாங்கிட்டு போங்கன்னு சமாதனம் செய்தார்கள், அவரு சொன்ன பதிலிலே, நான் அந்த இடத்தை விட்டே வந்து விட்டேன், அவங்க அம்மா விமான நிலையத்திலே இருப்பதாகவும்,அவங்க அம்மா பயணிக்க இருந்த விமானம் இன்னும் மூணு மணிநேரத்திலே கிளம்பனுமாம்,அவங்களோட கடவுச்சீட்டு காலாவதியானது விமானநிலையத்திலே தான் அவங்களுக்கு தெரியுமாம்.      

அமெரிக்கா வந்து ஆணி பிடுங்கி போணி பண்ணுறவங்க, கடவுசீட்டுக்கு கடவுளுக்கு கொடுக்கிற மரியாதை கொடுத்து, அது காலாவதி ஆக இன்னும் குறைந்த பட்சம் ஐந்து வருடங்கள் இருக்கவேண்டும் என்று சரிபார்த்து, அமெரிக்க தூதரகம் செல்லும் முன்னே கோயில் கோயிலா ஏறி பூசை பண்ணி வந்தவங்க, இந்தியாவுக்கு போற மாதிரி இருந்தா இவ்வளவு அலட்சியம் எதற்கு வேண்டும், நம்மளோட அடிப்படை பொறுப்புகளை செய்யாத நிலையிலே இந்தியாவை குறை சொல்லி பயன் என்ன?

இப்படி கொலைவெறி யோசனையோட இருந்த நேரம், இன்னொருத்தர் அதிகாரியிடம் வாக்கு வாதம் பண்ணிக்கொண்டு இருந்தார், அவருக்கு ஒரு கையெழுத்து வேண்டுமாம், அதை உடனே முடித்துகொடுக்க வேண்டும் என்று சொன்னார், அலுவலக அதிகாரி அவரிடம், காலையிலே விண்ணப்பங்களை வாங்கிவிட்டு மாலையிலே தான் பட்டுவாடா செய்வோம் என்று பதில் சொன்னார். ஒரு கையெழுத்துக்கு நாலு மணி நேரம் காத்து இருக்கனுமா என்று சலிப்போடு சண்டையைப் போட்டார்.

 அமெரிக்க தூதரகமா இருந்தா இப்படி எல்லாம் அதிகாரிகளிடம் பேசுவோமா, அவரு வணக்கமே சொல்லலைனாலும்,அவருக்கு காலை,மாலை, இரவு என்று பல்வேறு வணக்கங்களை வைத்து விட்டு, அவங்க தாத்தா, பாட்டி, முப்பாட்டன் வரை எப்படி இருக்காங்கன்னு விசாரிப்போம், அவரு விண்ணப்பத்தை சரி பார்க்க பத்து மணி நேரம் ஆனாலும், இப்பத்தான் பால் குடிச்சி முடிச்ச பாப்பா மாதிரி அமைதியின் திருவுருவமா நிப்போம்.     

இழுத்துக்கிட்டு இருக்கிற மனுஷனுக்கு மருத்துவர் எழுதிகொடுத்த மருந்து சீட்டை மருந்து கடையிலே கொடுக்கும் போது,அவர் ரெம்ப சாந்தமா அரைமணி நேரம் கழித்து வாங்கன்னு சொல்லுவாரு, சாகுறதுக்கு முன்னாடியாவது கொடுங்கன்னு சொல்லிட்டு பொறுமையாய் காத்து இருப்போம், காத்திருப்பும், பொறுமையும் தலையாய கடமையா இருக்கிற இடத்திலே, இந்திய தூதரகம் என்ற உடனே  காலிலே வெந்நீர் விட்டது போல, பொறுமை இழந்து பொங்கி எழ வேண்டிய அவசியம் என்ன?

  

நினைச்சதுக்கெல்லாம் நாட்டை குறை சொல்லும் முன், நம்முடைய ஒரு சில குறைகளையும் களைந்தால் நமக்கும், நாட்டுக்கும் நல்லதுதானே, இவ்வளவு சொன்ன நான் அவங்க கேட்ட புகைப்பட அளவு இல்லாமால், நான் வேறு ஒரு அளவு புகைப்படம் கொடுத்தேன், இருந்தாலும் எனக்கு புது கடவுச்சீட்டு கொடுத்தார்கள், என்னோட விண்ணப்பத்தையும் நிராகரித்து  இருந்தால் நானும் இந்தியாவை திட்டி இருப்பேனோ?!!!    

நெல்லைமாவட்டமும், அரிவாளும்

பொறுப்பு அறிவித்தல் :
புகைபிடிப்பதும்,குடிப்பதும் உடல் நலத்திற்கு கேடு என்று நினைப்பவர்கள் கொஞ்சம் பார்த்து பத்திரமா போங்க.தலைப்பிலே அருவா இருப்பதினாலே, இது வன்முறை நிறைந்த இடுகை என நினைக்க வேண்டாம் என கேட்டுக்கொள்கிறேன்.நான் என்னவோ அருவாளை காட்டி பின்னூட்டம் வாங்க முயற்சி செய்து இருப்பேன் என்றும் யாரும் நினைக்க வேண்டாம்.

அதாகப்பட்டதவது நான் பள்ளிப் படிப்பு எல்லாம் தென் இந்தியாவின் குட்டி ஆக்ஸ்போர்ட் எங்க சொந்த ஊரிலே படிச்சேன், படிக்கும் போது நெல்லை மாவட்டம் என்று தபாலில் எழுதிப் போட்டது வரைக்குமே தெரியும், எங்க மாவட்டத்தைப் பத்தி அடுத்த மாவட்ட மக்கள் என்ன நினைக்கிறாங்கன்னு தெரியாமலே போச்சி, இந்த விசயங்கள் எதுவுமே தெரியாம ஊரிலே இருந்து பெட்டியோட ஒரு பண்டல் பீடி கட்டையும் எடுத்துகிட்டு திருச்சி கல்லூரியிலே படிக்க போனேன்.

உள்ளுரிலே வளந்த பையன் வெளியூர் போன உடனே உள்ளுர்ல பேசுனமாதிரியே பேசினேன், யாருக்குமே புரியலை, அப்பத்தான் அவங்க விவரம் கேட்டாங்க, நீங்க எந்த ஊருன்னு, அது எங்க இருக்குன்னு,எங்க ஊரு பெயர் பாதிப் பேரு வாயிலே நுழையலை,உடனே நான் நெல்லை மாவட்டமுன்னு சொல்லிவச்சேன். அப்படி கனிவா விசாரிச்சவங்கள்ல ஒருத்தன் சென்னைக்காரன் ரெம்ப தங்கமான பய, அடுத்த ரெண்டு நாள்ல கொண்டு போன பீடி கட்டிலே இருந்து ரெண்டு பீடி இலவசமா எடுத்துக் கொடுத்து சும்மா சுவச்சி பாரு ரெம்ப நால்லா இருக்குமுன்னு சொன்னேன். அடுத்த வாரத்திலே புகையை வட்டமா, சதுரமா எப்படி விடுறதுன்னு சொல்லிக் கொடுத்து, ஒரு மாசத்திலே துண்டு பீடி அடிக்கிற அளவுக்கு தேத்திவிட்டேன்.

"மாப்பள பீடியிலே தன்னிறைவு அடைந்து விட்டேன், வேற எதாவது புதுசா சொல்லிக்கொடுன்னு" என்னோட பிஞ்சி முகத்தைப் பார்த்துகேட்டான்.

"கொஞ்ச நாள் போகட்டுமே" என்றேன்.

"கல்லூரியில வாத்தியார் புதுசா எதுவுமே சொல்லிக் கொடுக்கலை, நீயுமாடா" என்று கேட்ட கேள்விக்கு கலங்கிப் போனது என் நெஞ்சம், அடுத்த நிமிசமே அவன்கிட்ட இருந்து நூறு ரூபாய ஆட்டையப் போட்டு ரெண்டு பீர் வாங்கி வந்தேன். பீடி அடிச்சா புகைவரும், பீர் அடிச்சா போதை வரும் ன்னு குத்துவசனம் சொன்னேன்.ஆளுக்கு அரை மூடி குடித்து விட்டு விட்ட சலம்பலிலே வாங்கிட்டு வந்த பாட்டிலே உடைந்து, பக்கத்து அறை மாணவர்கள் எல்லாம் வந்து ரணகளம் ஆகிவிட்டது. மட்டையாகி நாங்களும் மடை சாய்ந்தோம்.

நாங்க முந்தின நாள் பண்ணின சலம்பலை எல்லாம் ஒரு அறிவு ஜீவி வத்தி வச்சிட்டாரு கல்லூரி முதல்வரிடம், கொண்டு போன பீடிக்கும், அடிச்ச பீருக்கும் ஆப்பு அடிச்சிட்டாங்க,வத்தி வச்சவன் அணுகுண்டு போட்ட மாதிரி வத்தி வச்சி இருக்கான் "ஐயா என்னால படிக்கவே முடியலை இவங்களால, என் வாழ்கையே பாழாப் போச்சின்னு" ஆனா உண்மையான நிலவரம் என்னனா பாடமே நடத்த ஆரம்பிக்கலை, அவன் வாழ்க்கை போச்சின்னு சொல்லிட்டானு, என்னையும், சென்னைக்காரனையும் ரெண்டு வாரம் தற்காலிகமா கல்லூரிக்கு வர வேண்டாம் என விடுப்பு கொடுத்து வீட்டுக்கு அனுப்பி வச்சிட்டாங்க, அதாவது சஸ்பென்ட் பண்ணிட்டாங்க.நானும் வீட்டுக்கு
வந்து பரிச்சைக்கு விடுமுறை கொடுத்திட்டாங்கன்னு சொல்லி சமாளிச்சேன்.(எனக்கு தெரிஞ்ச வரையிலே எங்களைப் போட்டுக்கொடுத்த அந்த நண்பருக்கு நாங்க கல்லூரி முடித்து ஐந்து வருடம் கழித்தும் 15 அரியர் இருந்தது)

நான் இப்படி தற்காலிக விடுமுறையிலே ஊரிலே இருக்கும் போது கல்லூரி முழுவதும் எனது புகழ் பரவி, நெல்லை மாவட்டுத்துக்காரன் ஒருத்தன் இருக்கான், அவன் குவாட்டர் அடிக்கலைனா தூங்க மாட்டான், கையிலே வெட்டு பட்ட கட்டும்,வாயிலே பீடியோட தான் இருப்பான்.நெருப்பு எல்லாம் அவனை நெருங்கவே முடியாது, அவனே நெருப்பிலே வெந்தது மாதிரி இருப்பான்.எதிர்த்து கேள்வி கேட்டா பாட்டிலை உடைச்சி அடிப்பான், அவன்கிட்ட அடிபட்டவங்க நிறைப் பேரு, இப்படி எல்லாம் புதுசா வாரவங்க கிட்ட சொல்லி ஒரு என்னை கலவரக்காரன் என்று முத்திரை குத்தி விட்டுட்டாங்க.

இந்த நேரத்திலே தண்ணியில்லா காடு என்று என்று எல்லாராலேயும் அன்போட அழைக்கப் படும் ராம் நாட்டிலே இருந்து ஒருவர் வந்து சேர்ந்தார், அவரு ஊருக்குள்ளே பெரிய சண்டியர் தனம் பண்ணிட்டு கல்லூரிக்கு வந்தவரு, அவரு வந்த உடனே என்னைப் பத்திக் கேள்விப் பட்டு, அவனை விட பெரிய ரவுடியாகிய என்னை பார்க்க ரெம்ப ஆவலா இருந்து இருக்காரு, தினமும் வந்த உடனே நெல்லைக்காரன் வந்துட்டானான்னு விசாரிகிறதே முதலாவது வேலை, ராமநாதபுர ரவுடிக்கு திருநெல்வேலி ரவுடியைப் பார்க்காம ரெண்டு நாள் சோறு தண்ணி இறங்கலையாம். ரெண்டு வாரம் கழிச்சி நானும் வந்து சேர்ந்தேன், நான் படிப்பிலே மாப்பிள்ளை விசுபலகையை சேர்ந்தவனா இருந்தாலும், முதல் வரிசையிலே தான் உட்காருவேன், ராம்நாடு ரவுடிக்கு என்னோட முதுகு தரிசனம் தான் கிடைச்சி இருக்கு, முகதரிசனம் கிடைக்கலை. மனுஷன் கொதிச்சி போய்ட்டான், எனக்கு இப்படி ஒரு விஷயம் நடக்கிறதே தெரியலை.

முதல் பாடம் எடுக்க வந்த ஆசிரியர் வருகை பதிவேட்டில் பதியும் போது என்னோட பெயர் சொன்ன உடனே நான் எழுந்து வழக்கம் போல "உள்ளேன் ஐயா" ன்னு சொன்னேன். அப்பத்தான் என்னோட கோலத்தைப் பார்த்திட்டு அரண்டே போய்ட்டான். முப்பத்தி அஞ்சி கிலோவிலே ஒரு கருப்பு துணியை போத்தின மாதிரி இருந்த என்னைப் பார்த்தும், அதிர்சியிலே சிலையாய் ஆகிட்டாரு. கொஞ்ச நாள் கழிச்சி என்னோட ரவுடித்தத்தை சோதனை செய்து பார்க்கணும் என்று தன்னார்வமா எங்க துண்டு பீடி குழுவிலே அவரும் இணைந்துவிட்டார், ஒரு நாள் அவரு காசிலே சரக்கு அடிக்கும் போது என்கிட்டே

"டேய் நான் கல்லூரி சேர்ந்த போது உன்னையப் பத்தி என்கிட்டே சொன்னவன் மட்டும் இருந்தான், அவனை கொலைபன்னிட்டு சிறைக்கு செல்வேன்"

"அப்படி என்ன மாப்பள சொன்னாங்க?"

"நெல்லை மாவட்டம் என்ற ஒரே காரணத்துக்கு உன்னைய ரவுடி ஆக்கிட்டங்களே, உன்கிட்ட பழகினப் பிறகுதானே தெரியுது, நீ ஒரு தாள் ரவுடின்னு,உன்னைய ரவுடின்னு நினச்ச காரணத்துக்கே கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு தினமும் நாலு திட்டு திட்டிக்குவேன்"

"ஏன்டா நெல்லை மாவட்டத்து ஆளுக எல்லாம் ரவுடின்னு நீங்களே முடிவு பண்ணிட்டா எப்படி?கொண்டு வந்த பீடி காலி ஆகணுமுன்னு ஓசியிலே ரெண்டு பீடி கொடுத்தேன், அவன் அதுக்கு எனக்கு ஓசியிலே ரெண்டு பீர் கொடுத்தான்.பீடியும், பீரும் குடிச்சா ரவுடியா, மாப்ள எங்க ஊரு கலவர பூமின்னு நீங்க சொல்லித்தான்டா எனக்கே தெரியும், அரிவாளை அருனா கயறிலே கட்டிக்கிட்டு சுத்துவோமுன்னு நீங்களே முடிவு பண்ணிட்டு நெல்லையிலே இருந்து யாரு வந்தாலும் ரவுடின்னு சொன்னா, நாங்க என்ன செய்யன்னு?,எங்க மாவட்டத்திலே எங்காவது ஒரு இடத்திலே நடந்த கலவரத்தை வைத்து நெல்லை மாவட்ட மக்களே அப்படித்தான் இருப்பாங்கன்னு,ஒரு பானை சோத்துக்கு ஒரு சோறு பதமுன்னு மக்களே முடிவு பண்ணிட்டு, நெல்லை மாவட்ட மக்கள் எல்லாம் அரிவாளோட சுத்துவாங்கன்னு நினைச்சா நாங்க என்ன பண்ணமுடியும்" கேள்வி கேட்டுட்டு திரும்பி பார்த்தா எனக்கு வாங்கி கொடுத்த பீரையும் அவன் குடிச்சிட்டு ஓடியே போய்ட்டான்.

கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லமுடியலையா, என் கேள்வி பிடிக்கலையான்னு இன்று வரை அவரிடம் கேட்க முடியலை.கொசுறு தகவல் ராம்நாடு ரவுடி இப்ப சிங்கையிலும்,சென்னைக்காரன் அமெரிக்காவிலும் வசித்து வருவதாக செவி வழியா வந்த செய்தி.

Fetna 2010 நினைவலைகள்

அமெரிக்கா வந்து பல வருடங்கள் எல்லாம் ஆகலை, இருந்தாலும் எங்க ஊரு பக்கம் நடக்கிற தமிழ் விழாக்களுக்கு எல்லாம் போனதில்லை, ஏன்னா நான் பக்கா தமிழன், இப்படி தமிழ் விழாக்களுக்கு போகாமலே கடை நடத்திகிட்டு இருக்கியே நீ ஒரு தமிழனான்னு அப்படின்னு ஒரு கேள்வி மனசிலே, ஆனா விடை கிடைக்கலையேன்னு ரெம்ப அவமானமா போச்சி, இப்படியா கவலையிலே இருக்கும் போது, பிரபல பதிவர் மனிஷ் அதாங்க பழமைபேசி அண்ணன், இந்த வருடம்(2010) Fetna தமிழ் திருவிழா நான் தங்கி இருக்கிற இடத்துக்கு பக்கத்திலே நடக்கிறதா சொன்னாரு.  உடனே மனக்குறையைப் போக்க ஒரு நல்ல வழி வந்து விட்டதுன்னு அண்ணன்கிட்ட துண்டு போட்டு சத்தியம் பண்ணினேன் கண்டிப்பா வருவேன்னு சொல்லிட்டேன். 

என்னையப் பத்தி முன்னாடியே அவருக்கு தெரியுமோ என்னவோ, நான் வாக்கு கொடுத்தா எல்லாம் வரமாட்டேன்னு தெரிஞ்சி என்னையை இலக்கிய வினாடி வினாவிலே கோத்து விட்டுட்டாரு. இதைப் பத்தி வரும் இடுகைக்கள்ள மொக்கை அடிக்கலாம் இப்ப மத்த விசயத்தைப் பார்க்கலாம்.

கடந்த(ஜூலை,2,2010௦) வெள்ளி இரவு பொட்டிய கட்டிக்கிட்டு கல்லூரியிலே என்னோட குப்பை கொட்டிய நண்பன் வீட்டுக்கு போனேன், அங்கு இருந்து விழா நடக்கும் வாட்டர்பெரி 50 மைல் தொலைவிலே இருக்கிறது. எங்களோட வீணாப்போன கல்லூரி குழுவிலே முதல் வகுப்பிலே தேர்ச்சி பெற்று இருந்தாலும் கடைசியா அமெரிக்கா வந்தது நான் தான், ஆனா என்னோட நண்பன் 25 அரியர்ஸ் வைத்து இருந்தாலும், அவன் தான் முதல்ல அமெரிக்கா வந்தான். இப்படிப் பல வரலாற்று பின்னணி கொண்ட என்னோட பயணத்திலே விழாவும் ஒரு மைல் கல். இரவு நண்பன் வீட்டிலே தங்கி விட்டு உலகக் கதை, உள்ளூர் கதை எல்லாம் பேசாம என்ன நோக்கத்துக்கு அவன் வீட்டுக்கு போனேனோ அதை சிறப்பாக கொண்டாடினோம். 

அடுத்த நாள் அதாவது(ஜூலை 3,2010) அதிகாலை 8 மணிக்கு எழுந்து கிளம்பி GPS ல விலாசம் போட்டுட்டு  கிளம்பினேன், அரை மணி நேரம் காரை ஓட்டினேன், வண்டி போன போக்கிலே சில இடங்களில் எனக்கு சந்தேகம் வந்தது சரியான விலாசக்கு தான் போறாமான்னு, ஒரு வழியா போய் சேர்ந்தேன், GPS சொன்ன விலாசமான வாட்டர்பெரியைச் சேர்ந்தேன், போன உடனே வண்டியை ஓரமா நிறுத்தி விட்டு மணி அண்ணன் அலைபேசி யை தொடர்பு கொண்டேன், அவரு எடுக்கவே இல்லை, வழக்கமா நான் தான் நண்பர்கள் என்னோட எண்ணுக்கு அழைப்பு விடுத்தா எடுக்கிறதே இல்லை, நாலைந்து தடவை முயற்சி செய்து விட்டு, என்ன செய்யலாமுன்னு யோசித்து கிட்டு இருந்தேன். பிரபல பதிவர் இளா ஞாபகம் வந்தது, அவரோட எண்ணுக்கு தொடர்பு கொண்டேன். அவரு எடுத்தார் அவரிடம் வண்டியை எங்கே விட வேண்டும் என்று கேட்டேன், அவரு நேரா போய், இடது பக்கம் திரும்பி அப்புறம் வலது பக்கம் திரும்பினா வண்டியை நிறுத்த இடம் கிடைக்குமுன்னு சொன்னாரு.

நான் அவரிடம் நீங்க வழி காட்டுறது ஒண்ணுமே விளங்கலை பேசமா நீங்க வாங்க வெளியிலே, ரெண்டு பெரும் போயிட்டு வந்திடலாமுன்னு சொன்னேன். அவரு வெளியே வந்து, என்னோட காரிலே ஏறி காரை நிறுத்திவிட்டு Fetna விழா நடைபெற்ற அரங்க முகப்பு வந்தோம்.அரண்மனை

அரங்கம்(palace theater) முகப்பிலே அரண்மனை மாதிரி தெரியலை.

இருவரும் முகப்பை கடந்து உள்ளே சென்று, வரவேற்பு அறையிலே நான் விழாவுக்கு முன்பதிவு செய்து வைத்து இருந்த விவரம் சொல்லி, என்னோட 

நுழைவு சீட்டை வாங்கி கொண்டேன்.

முகப்பிலே சில புகைப்படங்கள் எடுத்துவிட்டு உள்ளே சொல்ல முயலும் போது வெளியே இருந்து வந்த பிரபல பதிவரை நான் அடையாளம் கண்டு கொண்டேன், அவர் அருகிலே வரும் வரை காத்து இருந்து அவரைக் ௬ப்பிட்டேன்,

அவர் யார்?  அடுத்த பாகத்திலே 

விழா அரங்கின் முகப்பு படங்கள்

கரடி மலையில் நீச்சல்

அந்த காலத்திலேயே நான் சின்ன பையனா இருக்கும் போது பள்ளி௬டம் விட்டா எங்களோட பொழுது போக்கே நீச்சல் தான், ஊரிலே இருக்கிற எல்லா கிணறு, குளம்,குட்டைகளிலே குளிப்பது தான் வேலை,நீச்ச போட்டியிலே கலந்து கொண்டு பரிசு வாங்கும் அளவுக்கு திறமை இல்லைனாலும், எந்த தண்ணியானாலும் நீந்தி கடந்து விடுவேன்.

கடல் நீச்சல், குளத்து நீச்சல் மற்றும் கிணத்து நீச்சல் அடிச்சி பழகிய எனக்கு பல வருடங்களாக நீச்சல் அடிக்க வாய்ப்பே கிடைக்கலை, நீச்சல் அப்படின்னு 

ஒண்ணு இருக்கிறதையே மறந்து போயிட்டேன்.இவ்வளவு நாளும் குளிரிலே கஷ்டப்பட்டாலும், வெயில்  அடிக்கும் போதாவது எங்கையாவது நீந்தி குளிக்க 

இடம் கிடைக்குமா என்ற ஒரு ஏக்கம்.அதைவிட பெரிய வருத்தம், தண்ணியிலே(குடி தண்ணீர் மட்டுமே) மிதக்கவும் முடியலைன்னு.  

என்னோட நீச்சல் திறமைகளை விவரிக்கும் போதே, எனக்கு நீச்சல் சொல்லி கொடுக்க வேண்டும் என்று கத்துக்குட்டி தம்பி ஒருவர் என்னிடம் சொல்லி வைத்து இருந்தார். கல்லூரியிலே பல சக நண்பர்களுக்கு நீச்சல் சொல்லி 

கொடுத்த அனுவத்திலே நானும் சரி என்று சொன்னேன்.

இப்படி கஷ்டமான காலத்திலேயே சில நண்பர்கள் சேர்ந்து கரடி மலை என்ற பியர் மௌண்டன்(bear mountain) போகலாம்  என்று முடிவு எடுத்தோம்.அங்கே கரடி எல்லாம் இருக்குமா என்று விசாரித்தப்ப "நாங்க எல்லாம் கறுப்பு கரடி ௬டத்தான் போறோமுன்னு சொல்லிட்டாங்க, அதற்கு பின் கரடியைப்  பத்தியே பேசலை. 

காடு, மலைகளை எல்லாம் கடந்து கரடி மலைக்கு போகலை, நல்ல தார் சாலையிலே சென்றோம். நாங்கள் போனவுடனே கொண்டு போன கட்டு சோறுகளையெல்லாம் எடுத்து வைத்தேன், மக்கள் வெள்ளம் நீச்சல் குளத்திலே இருந்து வந்தும், போய் கொண்டும் இருந்தார்கள். 

என் ௬ட வந்த கத்துக்குட்டி இப்பவோ போகணும் என்று அடம் பிடிக்க நான் அவரை சமாதானப்  படுத்தி விட்டு கொண்டு சென்ற கட்டு சோற்றை எல்லாம் முடித்து விட்டு நீச்சல் குளத்தை நோக்கி நடந்தோம். நீச்சல் குளம் அருகிலே சென்றோம், நீச்சல் குளமே வெறுமையாய் இருந்தது. 

அருகில் இருந்த கத்து குட்டி 

"அண்ணா, நீங்க குளிக்க வருகிறதை யாரோ தெரிஞ்சி கிட்டு, இங்கே இருந்த வெள்ளையம்மா, வெள்ளைப்பன் கிட்ட எல்லாம் சொல்லிட்டாங்களோ?" 

"உனக்கு நீச்சல் சொல்லிகொடுக்கிறேன்னு சொன்ன எனக்கு இன்னும் 

வேணும்" ன்னு சொல்லி கிட்டே நீச்சல் குளத்தை நோக்கி நடந்தோம்.

அங்கே  நின்று கொண்டு இருந்த வெள்ளைப்பன், 

"அல்லோ.. இங்கே குளிக்க முடியாது" (பால அண்ணன் கிட்ட இங்கிலிபிசு கத்து கிட்டு இருப்பாரு போல தெரியுது)

"ஏன்"

"ஏன்னா, இங்கே மின்சாரம் இல்லை"

"அண்ணே, எங்க ஊரு குளத்து தண்ணியை எல்லாம் நீங்க பார்த்தது கிடையாது, அதிலே எல்லாம் நான் குளித்து இருக்கேன், இதெல்லாம் 

என்னைய ஒண்ணும் செய்யாது"

"அப்ப, நீ உங்க ஊரிலே போய் குளிச்சிக்கோ" ன்னு சொல்லி என்னை திரும்பி 

போக சொல்லி விட்டார்.

நானும் சோகத்திலே  வந்து அருகிலே இருந்த ஏரிப் பக்கம் உட்கார்ந்து, இவ்வளவு தண்ணி இருந்தும் குளிக்க முடியலையே என்கிற வருத்தத்தோட, வாடி வதங்கிப் போன முகத்தோட இருந்தேன். அப்ப கத்துக்குட்டி தம்பி 

"அண்ணே ரெம்ப வெயில நினையாதீங்க கறுத்துப் போவீங்கன்னு, உடம்பிலே கொஞ்சம் நஞ்சம் இருக்கிற கறுப்பு காணப் போககுடாதுன்னு நல்லா எண்ணமா? இல்லை என் கறுப்பு நிறம் மேல பொறமையான்னு தெரியாம 

யோசித்துகிட்டே ஏரிகரையிலே நடந்தோம்.

அருகிலே ௬டைப் பந்து விளையாடி கொண்டு இருந்த கறுப்பு அண்ணாச்சி பையன் சுமார் பதினைந்து வயது இருக்கும், பந்தை தவற விட, அது வேகமா உருண்டு ஏரிக்கரை தடுப்பு பலகை தாண்டி ஏரி உள்ளே விழுந்து விட்டது. வேகமா வந்த அவனும் பந்தின் பின்னால் ஏரியிலே விழுந்து விட்டான்.   

விழுந்த உடனே பந்தை எடுப்பாருன்னு நானும் பார்த்தேன், அதுக்கு பதிலே அவரு கையை காலை உதைத்துகிட்டு தண்ணீரிலே உதை பந்து விளையாடினார், உடனே அருகிலே இருந்த கத்துக்குட்டி தம்பி

"அண்ணே, இவன் துள்ளுறதைப் பார்த்தா, நீச்சல் தெரியாத மாதிரியே இருக்கு, நானும் உள்ளே விழுந்தா அவனை மாதிரி தான் செய்வேன்"

"அப்படியான்னு" சொல்லிட்டு விழுந்த பையனிடம் "உனக்கு நீச்சல் தெரியுமா?" ன்னு கேட்டேன். 

அவன் எனக்கு பதில் சொல்லாம மறுபடியும் முங்கி எழுந்தான். ஆனா மேல வந்து காப்பாத்துங்க.. காப்பாத்துங்கன்னு கத்தினான். 

உடனே நான் போட்டு இருந்த குளிர் கண் கண்ணாடியை கழட்டி விட்டு தண்ணீரிலே குதித்தேன், இங்கே ஒரு விவரம் சொல்லணும், தண்ணியிலே விழுந்தவங்களை காப்பாத்தும் போது அவங்களுக்கு முன்னால குதிக்கக் ௬டாது, ஏன்னா அவங்க  உங்க கழுத்தை பிடித்து அமுக்கி விட்டால் ரெண்டு பேருக்கும் சங்குதான், நான் அவரின்  பக்க வாட்டிலே குதித்து பின்னால் இருந்து அவரோட சட்டையைப் பிடித்து கரை ஓரமாக கொண்டு வந்தேன்,  மேல இருந்த சில நபர்கள் அவனை கரையிலே தூக்கி விட்டார்கள், நானும் மேல வந்தேன். 

அதற்குள்ளே கொஞ்சம் ௬ட்டம் ௬டி விட்டார்கள், என்னோட வீட்டு எஜமானி யம்மாவும் வந்து, எல்லோரும் விவரம் விசாரித்து கொண்டு இருக்கும் போது 

"உங்க அலைபேசியை எங்கே?"  

அது ஒரு அலைபேசி ன்னு சொன்னாலும், செங்கல் மாதிரி இருக்கும், போனதிலே எனக்கு சந்தோசம், இருந்தாலும்  விடலை 

"நான் ஆசையா வாங்கி கொடுத்த செங்கல்" அடுத்த வினாடியே மறுபடியும் ஏரிக்குள்ளே குதித்து  முங்கு நீச்சல் அடித்து தேடி கண்டு பிடிச்சி எடுத்து 

விட்டுத்தான் கரைக்கு வந்தேன்.

காப்பாத்தின ஆள் போயிட்டாரு, ஆனா காப்பாத்தின அலைபேசி வேலை செய்யலை, எனக்கு ரெம்ப சந்தோசம் புது அலைபேசி கிடைக்கும்னு, ஆனா நடந்து என்ன 

வீட்டுக்கு வந்த முதல் வேலையா, அலைபேசியை மின்சார முடி உலர்த்திலே காய வைத்து மீண்டும் அடுப்பிலே சோத்து பானை மேல வச்சி, ரெண்டு நாள் கழிச்சி, என் பழைய செங்கல் எனக்கே வந்து விட்டது. நீச்சல் குளத்திலே குளிக்க முடியலைன்னே வருத்தம் இருந்தாலும், குளத்திலே குதித்து ஆளைக் 

கரைசேர்த்த மகிழ்ச்சி இன்னும் இருக்கு.இடுகையிலே கருத்து சொல்லாம முடிக்க ௬டாதாம், 

அதனாலே எல்லோரும் நீச்சல் படிங்க

குறிப்பு : சம்பவம் நடந்த இடம் கீழே உள்ளது

அமெரிக்காவுக்கு ஆபத்து

ஒரு நாள் அலுவலகத்திலே அளவு கடந்த ஆணிகளுக்கு கிடையே என்னோட முன்னாள் வீட்டு எஜமானிடம் இருந்து போன் வந்தது,அவருடை அழைப்பை பாத்தவுடனே முன்ன பின்ன முகம் தெரியாத ஆளை வீட்டு முன் பணம் வேண்டும் என்பதற்காக என் கல்லூரி நண்பன் என்று ஒரு டாக்டரை வீட்டை கை மாத்தி விட்டு முன் பணம் வாங்கி விட்டேன்,அவன் ஏதும் கம்பியை நீட்டி விட்டானா என யோசித்து கொண்டே எடுத்தேன், எதிர் முனையிலே

ஹலோ நான் போன வாரம் தண்ணி வரலைன்னு சரி பண்ண ஒரு ஆள் அனுப்பினேனே வந்தானா?

இப்படி எதிர் பாராத கேள்வியை எப்படி எதிர் கொள்வது என்று ஒரு பெரிய கலக்கம் ஏன்னா நான் ஆங்கில புலி, அவரு ஆங்கில சிறுத்தை,அவரு பேசுறது எனக்கு கொஞ்சம் புரியும் நான் பேசுறது அவருக்கு சுத்தமா புரியாது, அதனாலே அவங்க தங்கமணிதான் என்கிட்டே பேசுவாங்க, நான் சொல்லுறது புரியலைனாலும் சொல்லுகிற ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளை வைத்து நான் என்ன சொல்ல வாரேன்னு புரிஞ்சுக்குவாங்க,இப்படி நான் யோசித்து கொண்டு இருக்கும் போதே ரெண்டு தடவை ஹலோ.. ஹலோ என்று கேள்வி வந்து விட்டது.

ஐயா வணக்கம், நான் உங்க முன்னாள் வாடைகைகாரர், நான் உங்க வீட்டை காலி செய்து விட்டேன்.உங்களுக்கு போன் பண்ணியது உங்களுடைய இந்நாள் வாடகைகாரர்.

என்னது வீட்டை காலி செய்து விட்டாயா, என் என்கிட்டே சொல்லவே இல்லை.

நான் வீடு காலி பண்ணி ஆறு மாசம் ஆச்சின்னு சொல்லி புரிய வைக்கனுமே, நான் சொன்னேன் "ஐயா நான் உங்க வீட்டை காலி செய்து ஆறு மாசம் ஆகி விட்டது"

என்ன ஆறு மாசம் ஆச்சா!!!! அப்புறம் வீட்டு வாடகை எல்லாம் யாரு கொடுக்கா?

"உங்க வீட்டிலே தங்கி இருக்கிற என நண்பன் டாக்டர்" அவரு பேரு ௬ட எனக்கு மறந்து போச்சி, அதனாலே நண்பனோட நிறுத்திக்கிட்டேன்.

நீ எப்படி என்கிட்டே சொல்லாம போன? உனக்கு எப்படி முன் பணம் கிடைத்தது?

ஐயா நான் வீட்டை காலி பண்ணினது உங்க தங்கமணிக்கு தெரியும் அவங்க தான் முன்பண செக் அனுப்பி வச்சாங்க.

தங்கமணிக்கு தெரியுமா!!! வழக்கம் போல என்கிட்டே சொல்லவே இல்லை

உங்களுக்கு நல்ல தெரியும் நான் வீட்டை காலி பண்ணினது, நீங்க உங்க வீட்டம்மா இருந்தா போனை கொடுங்க, அவங்க கிட்ட நான் பேசுறேன்.

காலி பண்ணி ஆறு மாசம் ஆச்சுன்னா, அப்புறம் எப்படி என் வீட்டிலே இருக்கிற பிரச்சனை உனக்கு தெரியும்.

மறுபடியும் ஆரம்பித்த இடத்துக்கு வந்த மாமனிதனை என்ன செய்யன்னு தெரியாம முழித்தேன், என்னை எப்போதுமே இவரிடம் இருந்து காப்பாற்றுகிற காவல் தெய்வம் அவங்க தங்கமணி வீட்டிலே அவங்களை எங்கேன்னு தெரியலை.



உங்க வீட்டிலே புதிதாய் தங்கி இருக்கிறவர்தான் வீட்டிலே தண்ணி வரலைன்னு போன் பண்ணி இருப்பாரு, நீங்க அவரோட நம்பர்க்கு தொடர்பு கொள்ளுங்க

நீ எதுக்கு போன் பண்ணினே என வீட்டிலே தண்ணி வரலைன்னு



மனுஷன் ஒரு முடிவோட தான் இருக்காரு, அவரு போன்க்கு நான் ஊருகாய் ஆகிட்டேன். இனிமேல இவர்ட்ட பேச முடியாதுன்னு நினைச்சி.
"உங்க தங்கமணிக்கிட்ட தயவு செய்து போன் கொடுங்க"



"தண்ணி பிரச்சினையிலே தான் அவ இன்னும் எந்திரிக்க முடியாம இருக்கா, நீ என்கிட்டே தான் பேச முடியும், நீ கொஞ்சம் புரியும் படியா ஆங்கிலத்திலே சொல்லு"


இவ்வளவு நேரமும் நான் ஆங்கிலத்திலே தான் பேசிகிட்டு இருந்தேன்னு அவருக்கு தெரிஞ்சதா தெரியலையான்னு எனக்கு தெரியலை, அலுவலகமா இருந்தாலே என் தங்கமணியை உதவிக்கு ௬ப்பிட முடியவில்லை,இதுக்கு மேல விளக்கமா தமிழ்ல தான் சொல்ல முடியும், இது வரைக்கும் கொடுத்த விளக்கத்திற்க்கே அரை மணி நேரம் ஆகிவிட்டது, என்ன செய்வதுன்னு தீவிர சிந்தனை செய்தேன்.

இவரிடம் அதிகமா பேசி ஆங்கில அறிவை தக்கவைக்க முடியாதுன்னு முடிவோட சுருக்கமா பேச ஆரம்பித்தேன்.


அவரிடம் "என் பெயர் நசரேயன், உங்க பேரு"


அவரு " என் பேரு ஜோ"


மறுபடி நான் "உங்க வீட்டு வாடைக்காரர் பெயர்"


அவரு "டாக்டர் ராஜ்"


"நீங்க யாரிடம் பேசுறீங்க"


"அப்ப நீ டாக்டர் ராஜ் இல்லை"


இதை புரிய வைக்கத்தான் நான் அரைமணி நேரமா போராடிட்டு இருக்கிறேன், இப்ப உங்க சந்தேகம் தீர்ந்து விட்டதா, நான் போன் வைக்கிறேன்.


"எங்க வீட்டை பத்தி உனக்கு என்ன சந்தேகம்.?"


ஆர்வ கேளாரிலே ரெண்டு வரிக்கு மேல பேசினதினாலே,அவரு கொடுத்த தண்டனை தான் இது என்பதை புரிய எனக்கு நேரம் எடுக்கவில்லை.

நான் உடனே "நன்றி.. நன்றி.. நன்றி" காலிலே விழாத குறையாக சொன்னேன்


உடனே அவரும் "நன்றி",அவரு தொடர்பை துண்டிக்கும் முன் "உங்களை மாதிரி ஆள்களினால் அமெரிக்காவுக்கு பெரிய ஆபத்து காத்து இருக்கு, அமெரிக்கா வை கடவுள் காப்பாத்தட்டுமுனு சொல்லிட்டு வைத்து விட்டார்"


நான் மனசிலே உன்னிடம் இருந்து என்னை காப்பாத்திய கடவுள் அமெரிக்கா வையும் காப்பாத்துவாரு, இந்த மாதிரி ஆளுங்களுடைய வரலாறு தெரியாதவர்கள் இங்கே சொடுகவும்

மழலைப் படி

பாப்பா எங்க போறா?

நான் ஸ்கூல்க்கு போறேன்.

ஏன் போற?

நான் பிக் கேர்ள் ஆகிட்டேன், அதனாலே ஸ்கூல்க்கு போறேன், அப்பா என் பிரண்ட்ஸ் எல்லாம் ஸ்கூல்க்கு வரலை.

அவங்க இன்னும் பிக் கேர்ள் ஆகவில்லை, அதனாலே வரலை

அவங்க எல்லாம் இன்னும் பேபியா ?

ஆமா நீயும் அம்மாவும் ஸ்கூல்க்கு வரணும் ?

நாங்கதானே உன்னை ஸ்கூல்க்கு ௬ட்டுபோறோம்

ஸ்கூல்ல என்னை விட்டுட்டு நீயும் அம்மாவும் வீட்டுக்கு போக ௬டாது, என் ௬டவே இருக்கணும்.

ஏன் இருக்கணும்?

எனக்கு அங்க யாரையும் தெரியாது, அதனாலே நான் பயந்துருவேன், நான் குட்டி பொண்ணு அதனாலே நீங்களும் இருக்கணும்.

பள்ளி வகுப்பு அறையில்:

வணக்கம் என் பொண்ணு ஸ்கூல்க்கு வந்து இருக்கா, இது அவளோட சேர்க்கை கடிதம்.

ஒ.. அப்படியா.. நல்ல விஷயம், ஹலோ ஸ்வீட்டி எப்படி இருக்க?

ஏன் என்னைப் பார்த்து பின்னாலே போற?

அப்ப்பா எனக்கு பயமா இருக்கு

நானும் அம்மாவும் இங்கேதான் இருக்கோம் நீ பயப்பட ௬டாது,இவங்க உன் வகுப்பு ஆசிரியை, நீ இவங்களை பார்த்து வணக்கம் சொல்லு.

நீங்க இந்த பாரங்களை எல்லாம் பூர்த்தி செய்ங்க, நான் இதோ வருகிறேன்.

அம்மா அந்த குண்டு பையன் ஏன் அழுறான்?

அவங்க அம்மா, அப்பா அவனை ஸ்கூல்ல விட்டு விட்டு வீட்டுக்கு போய்ட்டாங்க, அதான் அவன் அழுகிறான்.

அவங்க அம்மா, அப்பா பேடு, என் அம்மா, அப்பா குட்.

ஹலோ இங்கே வாங்க, நீங்க நிரப்பிய பாரம்................, இதோ பிடிங்க.

ஆமா, என்கிட்டே எதுக்கு மறுபடியும் நான் நிரப்பிய பாரம் கொடுத்தாங்க.

அவங்க கொடுக்கிறதுக்கு முன்னாடி ஒண்ணு சொன்னா, அது என்னனு புரிஞ்சுதா?

புரிஞ்சா ஏன் வழக்கம் போல யா.. யா ன்னு சொல்லுறேன்

நீங்க நிரப்பினது எல்லாமே தப்பா இருக்காம், அதான் திருப்பி கொடுத்துட்டாங்க,அவங்க பார்க்கிற பார்வையிலே நீங்க எல்லாம் அமெரிக்காவுக்கு கள்ளத்தோணி ஏறி வந்து இருப்பிகன்னு நினைச்சி இருப்பாங்க.குடுங்க நான் திருத்தி தாரேன், தமிழும் ஒழுங்கா எழுத தெரியலை, இங்கிலீஷ்சும் ஒழுங்கா எழுத தெரியலை.

ஐந்து நிமிடம் கழித்து:

கேட்ட எல்லா கேள்விகளுக்கும் சரியா பதிலே சொல்லி இருக்கேன், இதை கொண்டு அவங்க கிட்ட கொடுங்க.

நான் ஒரு தடவை சரி பார்க்கட்டுமா?

சரி பார்த்து உங்க ஆங்கில மானத்தை மறுபடியும் இழக்க வேண்டாம், கொண்டு போய் கொடுங்க.

மேடம் நீங்க சொன்ன தவறுகளை எல்லாம் திருத்தி விட்டேன்.

ஒ.. அப்படியா ரெம்ப சந்தோசம், நீங்க கொஞ்சம் இருங்க நான் சரி பண்ணிட்டு சொல்லுறேன்.

இரண்டு நிமிடம் கழித்து:

எல்லாம் சரியா இருக்கு

இன்னும் வேற ஏதும் பாரம் நிரப்பனுமா?

இல்லை.. அவ்வளவு தான், நீங்க கிளம்பலாம்.. என்ன யோசிக்கிறீங்க..

என் பொண்ணு எங்களை விட்டு தனியா இருந்ததே கிடையாது, அதான் எப்படி தனியா இருப்பான்னு யோசிக்கிறேன்.

உங்களே மாதிரி தான் எல்லாம் பெற்றோரும்,இதோ பாருங்க அவங்க குழந்தைகளும் அழுறாங்க, கொஞ்சம் நேரம் அழுவாங்க, அப்புறம் எல்லாம் சரியாகி விடும்.

நாங்க இப்ப என்ன பண்ணனு தெரியலை, எப்படியும் போகும் முன்னே அழ ஆரம்பித்து விடுவாள்.

முதல்ல ஒருத்தர் போங்கோ, அப்புறமா கொஞ்ச நேரம் கழித்து இன்னொருத்தர் போங்கோ.

குட்டியம்மா, அம்மா போய் பாப்பா ஸ்ராலர் எடுத்திட்டு வாரேன்

ஏன் ஸ்ராலர் எடுக்கணும்?

வெளியே வெயில் அடிக்குது, அதனாலே உள்ளே எடுத்திட்டு வாரேன். அப்பா இங்கதான் இருப்பாங்க.

சரி, அப்ப நீ போயிட்டு வா..

அப்பா நீ வா நாம ரெண்டு பேரும் கலர் பண்ணலாம்.

சரி வா..

ஐந்து நிமிடம் கழித்து:

அம்மா எங்கேடா இன்னும் காணும், அப்பா போய் பாத்திட்டு வாரேன்.

இல்ல வேண்டாம்.. எனக்கு பயமா இருக்கும், அம்மா வருவா, நீ உக்காரு.

உங்க டீச்சர் எதோ உனக்காக எடுத்து வச்சி இருக்காங்க, வா பார்க்கலாம்.

ஹாய்.. உனக்கு டோரா பிடிக்குமா?

பதில் சொல்லு.. பிடிக்குமுன்னு..

நீங்க போங்கோ நான் பிடிச்சிகிறேன், வேற வழி இல்லை..

சரி.. பாப்பா அப்பா அம்மாவை ௬ப்பிட்டு உடனே வாரேன், நீ டீச்சர் கிட்ட இரு..

வேண்டாம்.. அப்பா போகாதீங்க.. போகாதீங்க...

ஐந்து நிமிடம் கழித்து :

ஹலோ மிஸ்டர்..பின் வாசல் கதவிலே நின்னு என்ன பண்ணுறீங்க?

என் பொண்ணு இன்னும் அழுகையை நிறுத்தலை..

அவங்க தன்னாலே சரியாகி விடுவாங்க, நீங்க கவலை படமா போங்கோ, இப்ப அழுரான்னு கஷ்டப்பட்டா,அவளோட எதிர்கால வாழ்க்கை கஷ்டமாகிடும்.இது வரைக்கும் உங்க தயவிலே இருந்த உங்க உங்க பொண்ணு, வாழ்கையிலே எடுத்து வைக்கும் முதல் படி, இது சந்தோஷ படவேண்டிய விஷயம்.இன்னையிலே இருந்து உங்க பொண்ணு ஒரு புது வுலகத்திலே காலடி எடுத்து வைக்கிறாள்.இது எதிர் காலத்திற்கான ஏணிப் படி. மனித வாழ்க்கை சுழற்சி முறையிலே முக்கிய கட்டம்.உங்களோட மன நிலையிலே தான் எல்லா பெற்றோரும் இருப்பாங்க, நீங்க உங்க மகளை பற்றி கவலை படவேண்டாம்.இன்னும் ஒரு வாரத்திலே சரியாகி விடும், மாற்றத்திற்கு ஏற்ற படி மனம் மாற கொஞ்ச நாள் ஆகும்.நீங்க சீக்கிரம் போங்கோ, இங்கே யாரையும் நிற்க அனுமதிப்பதில்லை.

என்னங்க அவங்க சொன்னது எதாவது புரிஞ்சுதா?

ம்.... நல்லா புரிஞ்சது

ரெண்டு வார்த்தைக்கு மேல இங்கிலீஷ் பேசினாலே அர்த்தம் கண்டு பிடிக்க நாலு மணி நேரம் யோசிப்பீங்க.

அவங்க என்ன சொன்னாங்கன்னு சொல்லுங்க..

அதெல்லாம் முடியாது

அதானே பார்த்தேன், நீங்க ஓணான் மாதிரியும், கோயில் மாடு மாதிரி தலை ஆட்டின வேகத்தை பார்த்தா, எங்கே புரிஞ்சி போச்சோன்னு நினைச்சேன்.இன்னைக்கும் என் கணக்கு தப்பலை