Wednesday, December 17, 2008

சுயமா வரன்?

அமெரிக்காவிலே இருந்து கொண்டு என்ன தான் குத்தாட்டம், தொடைஆட்டம், கும்மி ஆட்டம் போட்டாலும்,தனக்கு வரப்போகிற மனைவி மட்டும் கலாசாரத்தை கட்டுக்குள் வைத்து இருக்க வேண்டும் என ராபர்ட் தன்னோட மனசுக்குள்ள தீர்க்கமா வச்சு இருந்தான், ஆனா அவள் அழகுக்கு இலக்கணம் ன்னு ஒன்னு இருந்தா அதுக்கு இம்மி அளவும் குறை இருக்கப் புடாது என்பதிலேயும் உறுதியா இருந்தான்.

இப்படி ஒரு அகில உலக எதிர்பார்ப்புகளோட பெண் தேடும் வேலைகளை ஆரமித்தான், ஆரம்பத்திலே புகை படம் பார்க்காம பெண் வீட்டிலே போய் பஜ்ஜி,வடை எல்லாம் சாப்பிட்டு விட்டு வேண்டாம் என்று சொல்லி விடுவான், அதன் பிறகு முறையை மாத்தினான் புகை படம் பார்த்து அதிலே பிடிச்சு இருந்தா,நேரிலே போய் பார்க்கிறது, இதிலேயும் வழக்கம் போல ஒன்னும் அவனுக்கு பிடிச்ச மாதிரி அமைய வில்லை, புகை படத்திலே நல்லா இருக்கா நேரிலே நல்லா இல்லை, நேரிலே நல்லா இருந்தாலும், அவங்க கிட்ட ஏதாவது குறை இவனுக்கு தெரிந்து வேண்டாம்ன்னு சொல்லி விடுவான்.

இந்த கதை(இந்த பதிவு கதையல்ல) ரெண்டு வருசமா ஓடினது நெடுந்தொடர் மாதிரி, இதற்காக நான்கு முறை அமெரிக்காவிலே இருந்து வந்து போன செலவில் ஒரு ஆயிரம் பெண்களுக்கு கல்யாணம் முடித்து வைத்து இருக்கலாம், இவனுக்கு பொண்ணு தேடி தேடி எல்லோரும் அலுத்து போய்ட்டாங்க, இந்த இரண்டு வருட காலத்திலே ராபர்ட்டும் கொஞ்சம் மாறி இருந்தான், ஆரம்பத்திலே நிலைமையிலே இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சம் ஆக மாற ஆரமித்தான்.கடைசியிலே பெண்ணா இருந்தா போதும்ங்கிற எதிர்பார்ப்புக்கு வந்து விட்டான்.

எப்படியோ ஒரு பெண்ணு பிடித்து போக எல்லோரும் பெண்ணை நேரில் பார்க்க போய்ட்டாங்க,ராபர்ட் அவங்க வீட்டுல சொல்லிவிட்டான், கண்டிப்பாக இதுதான் நான் பார்க்கும் கடைசி பெண், வீட்டுக்குள்ளே போய் வழக்கமான சம்பிரதாயம் எல்லாம் முடிஞ்ச உடனே, அந்த பெண்ணுடன் அவன் தனியாக பேச வேண்டும்னு கோரிக்கை வைத்தான்.கோரிக்கை ஏற்கப்பட்டு இருவரும் தனி அறையில் சந்தித்தனர்.ராபர்ட் தனக்கு தேவையான கேள்விகளை எல்லாம் கேட்டான், பொறுமையாக பதிலை சொன்ன அவள், கேள்விகள் முடிந்த நிலையில் , அவனிடம் ஒரு புகை படத்தை நீட்டினாள்.

அதை கையில் வாங்கிய ராபர்ட்

"இந்த பொண்ணு யாரு உங்க சொந்தம்மா, இவங்களுக்கு ஏதும் உதவி செய்யனுமா?"

"நீங்க இவளுக்கு நிறைய பண்ணி இருக்கீங்க"

சொல்லி விட்டு பேரு மூச்சு விட்டுவிட்டு

"சரி அதை விடுங்க.. அமெரிக்காவிலே மக்கள் எல்லாம் எப்படி பழகுவாங்க"

"மனிதாபி மானத்தோட பழகுவாங்க, யாரை பார்த்தாலும் ஒரு புன் சிரிப்போடு வணக்கம் சொல்லுவாங்க, நாம வருகிறது தூரத்திலே தெரிந்தால், நாம வரும் வரைக்கும் கதவை திறந்து காத்து நிப்பாங்க"

"அதை ஏன் நீங்க படிக்கவில்லை"

"ஹும் என்ன சொன்னீங்க"

"ஏன் அங்க இருக்கிற நல்ல பழக்கங்களை நீங்கள் உபயோக படுத்திறது இல்லை"

"நீங்க என்ன சொல்ல வாறீங்கன்னு புரியலை"

"இதை எல்லாம் நீங்க உங்க நடைமுறை வாழ்கையிலே கடை பிடிக்கிற மாதிரி தெரியலை, நான் கொடுத்த புகை படத்திலே உள்ள பெண்ணை நீங்க ஏற்கனவே பார்த்து இருகீங்க, அவங்களை பார்த்து விட்டு நீங்க போகும் போது என்ன சொன்னீங்கன்னு ஞாபகம் இருக்கா?"

"என்ன நான் இந்த பெண்ணை பார்த்து இருக்கேனா?!!"

"இந்த பெண்ணை இரண்டு வருடத்திற்கு முன் மதுரையிலே இதை மாதிரி ஒரு சம்பவத்திலே சந்தித்தீர்கள், நீங்க இவளை பார்த்து விட்டு வெளியிலே போகும் போது என்ன சொன்னீங்கன்னு கேட்டாலும் உங்களால சொல்ல முடியாது"

ராபர்ட் பொறுமை இழந்தவனாய்

"எதுவாக இருந்தாலும் நேரடியா பேசுங்க, உங்க பிரச்சனை என்ன?"

"நீங்க கையிலே வைத்திருக்கும் புகைப்படத்தில் இருப்பது நானே தான்"

இது வரை அந்த புகைப்படத்தில் இருந்த உருவ ஒற்றுமையை கவனிக்க முடியாமல் இருந்தவன், அவள் சொன்னதும் மீண்டும் உற்று நோக்கினான், அவளையும், புகைப்படத்தையும்

"இருபத்தி ஐந்து வருஷம் என்னால சாதிக்க முடியாததை, 500 ரூபாய் மேக் அப் சாதித்து விட்டது,இது தான் உங்க எதிர் பார்ப்புன்னு எனக்கு தெரியாம போச்சு?"

அதற்க்கு மேலும் அவனால் அங்கு இருக்க முடியவில்லை, வேகமாக அறையை விட்டு வெளியே வந்தான், வந்தவன் வாசலை நோக்கி நடந்தான், வழக்கம் போலே வாசலை கடக்கும் போது அந்த பெண்ணிடம் தான் கண்ட குறையை எல்லோருக்கும் கேட்கும் படி சொல்லி கொண்டு செல்வான், இன்று மாயான அமைதியாய் சென்றான்.


Thursday, December 11, 2008

நான்,Fortran மற்றும் C

என்ன தான் இன்னைக்கு கணணிய தட்டிகிட்டு பொட்டிகடை மாதிரி வியாபாரம் செஞ்சாலும், பழசை கொசு வத்தி போட்டு ஆராய்ஞ்சு பாத்தேன் எப்படி கல்லூயிலே கணணி பாடம் படிச்சேன்னு, இது ஒன்னும் ஆயிரம் வருசக்கதை இல்லை, இன்னையில் இருந்து(2008) 14 வருஷம் பின்னால போனா தெரியும்.
இளநிலை பொறியாளர் படிப்பதற்காக திருச்சி பொறியியல் கல்லூரியிலே முதலாம் ஆண்டு படிச்சுகிட்டு(?) இருந்தேன், அது எனக்கு மட்டுமல்ல எங்கள் கல்லூரிக்கும் தான்.புதுசா ஆரமிச்தாலே என்னவோ எங்களுக்கு ௬ரை கொட்டகை தான் வகுப்பு அறை.
தமிழ் வழியாக பன்னிரண்டு வரை படிச்சதாலே வாத்தியாருங்க இங்கிலிபிசுல நடத்துறது புரியாம வெளி மூலம் வந்த மாதிரி நெளிஞ்சு கிட்டு வகுப்பறையிலே இருப்பேன்,அந்த நேரத்திலே சென்னை நண்பன் ஒருவன் என்னைய பாத்து பரிதாப பட்டு, அவன் சொல்லுறதுக்கு எல்லாம் தலை ஆட்டுற மாங்கா மடையன்(பழமைபேசி விளக்கம் கொடுத்தாச்சு) வேணுமுன்னு நினைச்சு என்னையும் அவன் ௬டத்திலே சேர்த்தான்.அவன் அப்பவே இங்கிலிபிசுல பின்னி படல்(பழமைபேசி விளக்கம் கொடுத்தாச்சு) எடுப்பான்.

பன்னிரண்டு முடிச்சு பொறியியல் கல்லூரி சேரும் முன்னால பல ஆயிரம் ரூபாய்களை முழுங்கி விட்டு மலை முழுங்கியான என்மேல கொலை வெறி கோபத்திலே எங்க விட்டிலே எங்க அப்பாவும்,அம்மாவும்.அதுக்கும் காரணம் இருக்கு, முதல்ல ஒழுங்கா பரிச்சை எழுதலைன்னு இம்ப்ரோவ்மேன்ட் படிக்க ராஜபாளையம் போனேன், அங்கே பீடி(நானே தயாரிச்சது) குடிச்சேன்னு அடிச்சி விரட்டி புட்டாங்க, அதுல ஒரு 15 ஆயிரம் போச்சு. அப்புறமா திருநெல்வேலி கல்லூரியிலே போய் சேத்தாங்க, அங்க ஒரு இருபது போச்சு,என் அண்ணன்(சித்தப்பா மகன்) ௬ட சேர்ந்து கிட்டு அழிச்சாட்டியம் பண்ணினேன்.

குடும்பத்தோட படிப்புக்கு டா டா காட்ட சொல்லலாம்னு கல்லூரி நிர்வாகம் யோசனை பண்ணின நேரத்துல புண்ணியவான் எனக்கு திருச்சி கல்லூரிக்கு சேர அழைப்பு அனுப்பி விட்டு இருந்தாங்க.இங்கே ஒரு இருபதை கட்டிட்டு தப்பிச்சோம் பிழைத்தேன்ன்னு ஓடி வந்தா, தலையை பிச்சு கிட்டு ஓட முடியாம சென்னை நண்பன் ௬ட ஒட்டி கிட்டேன்,அவன் எனக்கு எதுவுமே சொல்லி கொடுகலைனாலும்,நான் அவனுக்கு சிகரட்,தண்ணி எல்லாம் குடிக்க கத்துக் கொடுத்தேன்.அந்த காலத்திலே எனக்கு நல்லா தெரிஞ்சது அது ஒன்னுதான், அன்புமணி ஐயா என்னை மன்னிச்சு விட்ருங்க.
எல்லா பாட வகுப்புகள் எல்லாம் ஆரமிச்சாச்சு, கணணி பாடம் ஒன்னை தவிர, புரிஞ்சும் புரியாமலும் கதையை ஓட்டிகிட்டு இருந்தேன்,இந்த பதிவு மாதிரி,திடீர்னு ஒரு நாள் வாத்தியாரம்மா வந்து நான் உங்களுக்கு கணணி பாடம் எடுக்கப் போறேன்.மொத நாள் அறிமுகத்திலே போச்சு, அடுத்த நாள்ல இருந்து ஒரு முழு நீள ஹிந்தி படம் பாத்த மாதிரி இருந்தது
அவிங்க போர்ட்ரான், சி(fortran,c ) யிலே ப்ராகெட் எல்லாம் போட்டு சிலேபி மாதிரி ப்ரோக்ராம் போட்டாங்க, கூட்டல்,கழித்தல் ப்ரோக்ராம் எழுதிவிட்டு, அதை எக்ஸ்குயுட்(execute) பண்ணும் போது அது அப்படி கேட்கும், நாம இப்படி கொடுக்கணும், அதாவது இன்புட்(input) பத்தி சொல்லி கொடுத்தாங்க.ஒரு நாள்ல இது போய்டும்ன்னு நினைச்சா, தினமும் இதே தொல்லை, அது கேட்கும், நாம கொடுக்கணும், என்னத்தை கேட்கும் என்னைத்தை கொடுக்கணும் ஒன்னும் புரியலை .

அடுத்த நாள் வகுப்பு முடிஞ்சு சாப்பிட போகும் போது சென்னை நண்பனிடம்

"அவன் என்ன பெரிய ஆளா மாப்ள, நம்ம வகுப்புக்கே வர மாட்டானா?"

"இருக்கவங்க இம்சையே தாங்க முடியலை, நீ யாரடா சொல்லுற"

"கம்ப்யூட்டர் வாத்தியாரம்மா அது கேட்கும் இது கேட்கும்ன்னு சொல்லுறாங்க, அவரை சொல்லுறேன்"
என்னைய தங்கமணி பார்க்கிறமாதிரி கேவலமா ஒரு பார்வை பார்த்தான்.
"அட கரிபால்டி(அப்படி தான் மரியாதையா ௬ப்பிடுவாங்க), இது தெரியாம தான் சீக்கு வந்த கோழி மாதிரி இருக்கியா, இங்க வா சொல்லுறேன்"
என்னை கணணி ஆய்வு ௬டத்திற்கு ௬ட்டிட்டு போனான், அங்கே டி.வி பெட்டி மாதிரி ஒன்னை காமித்து இதுதான் கம்ப்யூட்டர் இதிலே தான் நீ ப்ரோக்ராம் பண்ணனும், அதிலே இன்புட் கொடுக்கணும் ன்னு சொன்னான்.
எனக்கு பெரிய சந்தேகம் தீர்ந்தது, ஆனா பாட சந்தேகம் தீரவே இல்லை, அதனாலே என்னவோ அந்த பாடம் தேர்ச்சி பெற மூனு வருஷம் ஆச்சு, நான் எடுத்த மதிப்பெண்கள்
5/100,15/100,33/100,45/100 (ஜஸ்ட் பாஸ்)
கல்லூரியின் இறுதியாண்டில் நான் முதல் வகுப்பிலே தேர்வு அடைந்து விட்டேன், எனக்கு கம்ப்யூட்டர் காட்டி கொடுத்த சென்னை நண்பனுக்கு 30 அரியர் இருந்தது.
முக்கிய குறிப்பு :பம்பாய் படத்தின் தாக்கத்தால் எழுதிய காதல் கடிதமும் அதன் விளைவும் அடுத்த பாகத்தில்.


Tuesday, December 9, 2008

திருட்டுப் பூனைகள்

காட்சி: 1 (மாலா வீடு)

வெயில் தன் உச்சத்தை துவங்கும் முன் நாம் மாலாவின் சமையல் அறையில் புகுந்தோம்.அவள் அங்கு கனத்த இதயத்துடன் பாலை கலக்கி கொண்டு இருந்தாள். அந்த பால் சுழலுவதை போல தன் மனமும் சுழலுவதை உணர்ந்தாள். காரணம் தன் கணவன் அமுதன் ௬றிய வார்த்தைகள் நினைத்து நினைத்து மனம் வெந்தாள். அதிலும் அவன் கூறிய கடைசி வார்த்தை

'நீ உயிரோடு இருந்தாலும் எனக்கு பிணம் தன்'.

அதுவே அவளிடம் பேசியதாக கடைசி வார்த்தையாக இருக்கவேண்டுமென என எண்ணி, அவள் செய்துகொண்ட இருந்த செயலுக்கு இடையுராக தொலைபேசி மணி ஒலித்தது,அதற்க்கு பதில் சொல்லும் நிலையில் அவள் இல்லாததால்,அது தன் பணியை செய்து விட்டு அமைதியானது. அவள் பாலை குடிக்க முற்பட்டாள், மீண்டும் தொலைபேசி மணி ஒலித்தது இம்முறை இவளுடைய கைபேசி , ஏதோ நினைவு வந்தது போல அதை கையில் எடுத்தாள்.

மறுமுனையில் ஒரு பெண்ணின் குரல், அவள் கூறிய பதட்டமான வார்த்தைகளை கேட்டு, அவள் கூறிய விலாசத்தை குறித்து வைத்து கொண்டு, தான் செய்து கொண்டிருந்த வேலையை மறந்தாள், ஏன் தன்னையும் மறந்தாள், தொலைபேசியில் கேட்ட கடைசி வரிகள் மட்டும் காதில் ஒலித்தது. தன்னை தயார் படுத்திக்கொண்டு வெளியில் கிளம்பினாள்.


காட்சி:2 ( கைபேசி உரையாடல்)

அமுதன் கைபேசி ஒலித்தது, எதிர்முனையில் பேசியது மாலாவிடம் பேசிய அதே குரல்.

அமுதன் 'நான் சொன்ன விஷயம் என்ன ஆச்சு'.

பதில் 'எல்லாம் நல்ல படியாக நடக்கிறது, நீ எப்ப கிளம்புற'

அதற்கு பதிலாக அமுதன்

'அலுவலகத்தில விடுப்பு சொல்லிவிட்டேன், இன்னும் 5 நிமிசத்துல கிளம்புவேன், நீ கிளம்பிவிட்டாயா?'

அதற்கு அவள் 'இதோ கிளம்பியாச்சு

காட்சி : 3 (மருத்துவ மனை )

மாலா அவசர அவசரமாக ஆட்டோவில் இருந்து இறங்கி மருத்துவமனையின் வரவேற்பு அறைக்கு ஓடினாள். அங்கு கண்டகட்சி அவளின் கோபம் சூரியனையே சுட்டு எரிப்பது போல ஆனது. காரணம் கண்ணன், அங்குள்ள நர்ஸ் அவனிடம் எதோ பேசிக்கொண்டு இருந்தாள்.அவனை நோக்கி வேகமாக சென்று அவனை திட்டி தீர்க்க வேண்டும் என்பதற்காக திட்ட வாய் எடுத்த அவள், நர்ஸ் கூறியதை கேட்டு நிறுத்தினாள்

"சார் இங்க மாலான்னு யாரும் இங்க இல்லை, நான் நல்ல பாத்துட்டுதான் சொல்லுறேன், நீங்க எத்தனை தடவை கேட்டாலும் இதே பதில் தான். "

"கண்ணன் "


என அழைத்த மாலாவை திரும்ப பார்த்தவுடன்

"மாலா நீ இங்க உயிருக்கு போராடிகிட்டு இருக்கிறதா எனக்கு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது."

அதற்கு அவள் " இதே அழைப்பு எனக்கும் வந்தது "

"உண்மையாகவா? "

மாலாவின் கைபேசி மணி அடித்தது, எடுத்து பேசியவுடேனே, அவள் பதில் ஏதும் சொல்லாமல் மருத்துவ மனையின் வாசலுக்கு வந்தாள், அவள் பின்னால் கண்ணனும் வந்தான்.

"மாலா என்ன ஆச்சு? "

பதிலே சொல்லாமல் அங்கு நின்று கொண்டு இருந்த ஆட்டோ வில் ஏறி சென்றாள்.

மனதை தைரிய படுத்திகொண்டு அவளை வேறு ஒரு ஆட்டோவில் பின் தொடர்ந்தான்


காட்சி 4: (மாலாவின் வீடு)

வாசலிலே நின்ற கூட்டம் இவளுக்கு தானாய் வழி விட்டது.

உள்ளே சென்ற மாலா அமுதன் அகால மரணத்தை கண்டு தன்னை அறியாமல் அழுகை பீறிட்டது. அதகுள் அங்கு வந்து சேர்ந்த கண்ணன் நடப்பதை அறிந்தாலும் நடந்ததை யூகிக்க முடியாமல் அமுதன் அருகில் கிடந்த பொண்ணை பார்த்து அவனும் அழ ஆரமித்தான், அது வேறுயாருமல்ல அவனது மனைவி. அழுகையை அடக்கி கொண்டு சமையல் அறைக்கு சென்ற மாலா தான் விஷம் கலக்கி வைத்திருந்த பால் பாத்திரம் காலியாக இருப்பதை பார்த்தாள்.

ஆறு மாதங்களுக்கு பிறகு...

காட்சி:5 (கண்ணன் வீடு)

"என்னங்க அலுவலகத்துல இருந்து சீக்கிரமா வந்துடீங்க, உடம்பு ஏதும் சரி இல்லையா?"

என்று மாலா வாசலில் வரும் கண்ணனை பார்த்து கேட்டுக்கொண்டே அவனை நோக்கி செல்கிறாள்.

கண்ணன் பதில் ஏதும் கூறாமல் அவளிடம் ஒரு கடிதத்தை நீட்டுகிறான். அதை படித்த மாலா உள்ளம் உடைத்து கிழே விழுந்தாள்.

அந்த கடிதத்தின் சாரம்சங்களாவது

இனிய புதுமண தம்பதிகளுக்கு வணக்கம்,

காதலித்தீர்கள் காதல் கை கூடாமல் கலைந்து ஆளுக்கொரு வாழ்கையை அமைத்துக்கொன்டீர்கள். கால ஓட்டத்தில் விபத்தாய் மீண்டும் நடந்த சந்திப்பு உங்கள் காதலின் இரண்டாம் அத்தியாத்திற்கு அடித்தளமானது.

திசை மாறிய பறவைகள் உல்லாச பறவைகள்யானிர்கள். உங்கள் ஓட்டத்தை தடுக்க முயற்சி செய்தவர்கள், நீ உனக்காக வெட்டிய குழியில் விழுந்து மாண்டு விட்டார்கள். உங்கள் களங்கத்தை நீக்க அவர்கள் இன்னுயிரை தியாகம் செய்து விட்டார்கள்.

உண்மையை ஒழிந்தது பொய்யை வெளிச்சமிட்டு காட்டிய உங்கள் முகமுடியை விரைவில் தோலுரித்து காட்டுவேன்.அப்போது உண்மையின் சக்தியை உணர்ந்து கொள்வீர்கள்.

அன்புடன்,

விபரம் அடுத்த மடலில்

பொறுப்பு அறிவித்தல் : இது ஒரு மீள் பதிவு


Thursday, December 4, 2008

ராம்கோபால்வர்மாவின் அடுத்த கதை

பொறுப்பு அறிவித்தல் : மும்பை தீவிரவாத தாக்குதலில் இறந்த மக்களின் ஆன்மா சாந்தி அடைய பிராத்திக்கிறேன்

படத்தோட எழுத்து போடும் போது கூகிள் எர்த், ஏ.கே 47 துப்பாக்களை, சாட்டிலைட் போன் பயன்படுத்தும் முறைகளை காட்டிவிட்டு விட்டு, தீவிர வாதிகள் படகை கடத்தும் முறை எல்லாத்தையும் விளக்கமாக சொல்லப்படுகிறது.

புனேயிலே சோனு மும்பைக்கு ரயில் ஏற தயாரா இருக்காங்க, அவங்க யாரையோ தீவிரமா தேடிக்கிட்டு அவங்க கைபேசியிலே இருந்து எதோ ஒரு எண்ணை தொடர்பு கொள்ள முயற்சி செய்கிறாள்.ரயில் கிளம்பினதும் வெறுப்பாக அவள் இடத்திற்கு வரும் போது, அவள் யாரை தேடிக்கொண்டு வந்தாளோ அவன் அவள் இடத்தில் இருப்பதை பார்த்து, அவனிடம் சண்டை போடுகிறாள், அவன் வேறு யாரமல்ல அவளின் காதலன் சுனில்.அவனிடம் இருந்து பிரியா விடை பெற்று மும்பை கிளம்புகிறாள் சோனு.

கள்ள தோணியிலே வந்த தீவிரவாதிகள் மும்பையில் வந்து இறங்குகிறார்கள், அவர்கள் முன்று குழுக்களாக பிரிந்து மும்பை ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு வருகிறார்கள்.அங்கே இறந்தவர்களை எல்லாம் சகட்டு மேனிக்கு சுட்டு(பழமைபேசி விளக்கம் தருவாரு) தள்ளுகிறார்கள், அந்த கலவரத்தில் ரயில் நிலையம் வந்தடையும் சோனுவையும் தீவிரவாதிகள் பிணைய கைதியாக பிடித்துச் செல்கிறார்கள்.இதற்குள் விபரம் தெரிய வரும் மும்பை தீவிரவாத தடுப்பு படை ரயில் நிலையத்திற்கு வருகின்றனர்,அவர்களில் பலரை சுட்டு தள்ளி விட்டு தீவிரவாதிகள் குழுக்களாக பிரிந்தது மும்பை நரிமன் ஹவுஸ், டிரைடென்ட் ஹோட்டல், தாஜ் ஹோட்டல் பிரிந்து சொல்கிறார்கள், சோனுவையும் இழுத்து செல்கிறார்கள்.

ஊடகங்கள் வாயிலாக தன் காதலி கடத்தப்பட்டதை தெரிந்து கொண்டு அவளை தேடி மும்பைக்கு வருகிறான் சுனில். உள்துறைக்கு தகவல் அனுப்பப்பட்டு என்.எஸ்.சி யும் ராணுவமும் வரவழிக்க படுகிறது, தீவிரவாதிகள் மூன்று இடங்களுக்கு பிணைக் கைதிகளோடு பிரிந்து சென்று விட்டதாக தகவலும் கிடைக்கிறது.

சுனில் தன் காதலியை தேடி முதலில் டிரைடென்ட் ஹோட்டலுக்கு செல்கிறான்,யாருக்கும் தெரியாமல் ஹோட்டலுக்குள் நுழையும் சுனில் தீவிரவாதிகள் நடத்தும் அட்டூளியத்தை நேரில் பார்க்கிறான், ஹோட்டல் முழுவதும் தேடி அவன் காதலி கிடைக்க வில்லை, இதற்குள் அங்கு இருந்த தீவிரவாதிகள் ராணுவத்தினால் கொல்லப்படுகிறார்கள், அடுத்ததாக சுனில் நரிமன் ஹவுஸ்க்கு செல்கிறான். அங்கும் அவனால் சோனுவை கண்டு பிடிக்க முடிய வில்லை,ஆனால் அவனுடைய உதவியால் ஒரு தீவிரவாதியை இராணுவம் உயிருடன் பிடிக்கிறது.

மூன்றாவதாக தாஜ் ஹோட்டலுக்கு செல்கிறான் சுனில், அங்கு தன் காதலியின் தன் காதலியை கண்டு பிடிக்கிறான், அவளை காப்பாற்றி தன்னுடன் வருமாறு சொல்லுகிறான். தீவிரவாதிகள் நடத்திய அட்டூளியத்தை நேரில் பார்த்த சோனு,தன்னை போல அப்பாவி மக்கள் இன்னும் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள், அவர்களை விட்டு விட்டு தான் மட்டும் வர முடியாது என்றும் அவர்களோடு தான் நானும் வெளியே போவேன் இல்லையேல் சாவேன் வீர வசனம் பேசுகிறாள், இதை இடைவேளை வசனமா வைக்க முடியுமான்னு தெரியலை.

ஏற்கனவே கொலை வெறி கோபத்திலே(இந்த பதிவை படிச்சவங்க மாதிரி) இருக்கிற சுனில், இதை எல்லாம் கேட்டு கொதித்து எழுந்து அவனே ஒரு தீவிரவாதியாக மாறி,உண்மை தீவிரவாதிகளை கொன்று, இருந்த பிணைக் கைதிகளை விடுவித்து தன் காதலியை யும் விடுவித்து ஹோட்டல் மேலே இருந்து வெற்றியின் அடையாளத்தை காட்டும் போது, அவனும், அவன் காதலியும் பாதுகாப்பு படைகளினால் சுட்டு கொல்லப் படுகிறார்கள்.

தீவிரவாதிகளுக்கு பலியாகும் மக்களும் போர் வீரர்களே என்பதை உணர்த்தும் கதை,ராணுவத்தை குறை ௬றும் படமுன்னு யாரும் நினைக்க ௬டாது,மேலும் செய்தி தாள் நிறுவங்களின் ௬த்துக்களும், அரசியல் வாதிகளின் கயவாளிதனங்களையும் படமா வெளியே வந்தா பார்க்கலாம். படத்திலே பாட்டே கிடையாது என்பதை சோகத்துடன் தெரிவித்து கொள்கிறேன்.

பின் அறிவிப்பு : படம்(ராமநாராயணன் பாம்பு இல்ல) எடுக்கணுமுன்னு யாரும் குடுகுடுப்பை மாதிரி போட்டி நிறைய டாலர் வச்சுக்கிட்டு என்ன பண்ணன்னு தெரியாம இருந்த, அவிங்க கோவணம் இந்த படத்திருக்கு தாயாரிப்பாளர் ஆனா பிறகு கிழியும்,இவ்வளவு தூரம் வந்த நீங்க கொஞ்சம் கதை பத்தி கதைச்சுட்டு போங்கோ


Tuesday, December 2, 2008

வட அமெரிக்கா பதிவர்கள் சந்திப்பின் ரத்தின சுருக்கம்

முக்கிய அறிவிப்பு :இரண்டு மணி நேர பதிவர் சந்திப்புக்கு நான்கு மணி நேரம் பயணம் செய்து வந்த ச்சின்னப்பையன், சத்தியராஜ்,[இளா,மருத நாயகம்](ஜெர்சி சிட்டி --> பென்சில்வேனியா -->ஜெர்சி சிட்டி --> எடிசன்) அவர்களுக்கு மனமார்ந்த நன்றி.

சந்திப்பு குறித்த நேரத்திலே ஆரமித்தாலும் தாமதமா தான் நான்/நாங்க போனோம். மும்பை குண்டு வெடிப்பில் இறந்தவர்களுக்கும், இலங்கை இனப்படுகொலைக்கு இறந்தவர்களுக்கும் மவுன அஞ்சலி செலுத்தி விட்டு, நேராக பதிவர் அறிமுக விழாவிற்கு சென்றோம்.

கே.ஆர்.எஸ் ஆன்மிகம் பத்தியே எழுதுறதை எல்லாம் பாத்து, அவர் எல்லாம் தாடி வச்சு முனிவர் மாதிரி இருப்பாருன்னு நினைச்சேன், ஆனா அங்கே ரெம்ப இளமைய வந்தார்.

இலவசகொத்தனார் பெயரை வச்சு எங்க ஊரு கொத்தானார் மாதிரி இருப்பாரோன்னு நினைச்சேன், ஆனா அவரு பதிவை இலவசமா கட்டுர கொத்தனார்ன்னு அப்புரம்மா தான் தெரிஞ்சது, விளக்கம் கிழே
http://elavasam.blogspot.com/2006/01/1.html

இளா பத்தி சொல்லனுனா இன்னொரு பெரிய பதிவே போடலாம், சுருக்கமா சொன்ன அவரு சிக்ஸ் பாக் இல்லாத பாலிவுட் நடிகர் மாதிரி இருந்தார்.

மருதநாயகம் கமல் மாதிரி முக அலங்காரம் பண்ணி வயசை குறைக்க வில்லை,ஆனா அவர் அளவுக்கு சுத்த தமிழ்ல பேசல நாலும், நல்லாவே தமிழ் பேசுனாரு

மோகன்கந்தசாமி வாலிப புள்ள ஆனா என்னை மாதிரி வாயசான ஆள் மாதிரி வந்தார்

ச்சின்னப்பையன் பேசினா ப்பெரியபையன் மாதிரி இருந்தது, அப்படி ஒரு அமைதியா இருந்தாரு, வீட்டிலே ஏதும் கடின பயிற்சி கொடுத்தாங்களான்னு தெரியலை !!

சத்தியராஜ் நிறை குடம் என்பது தெள்ள தெளிவா தெரிஞ்சது

சுதன் நான் பேசினா கை தட்டனுமுன்னு சொல்லி ௬ட்டிடுபோனேன், என்னை தவிர எல்லோருடைய பேச்சுக்கும் கை தட்டினாரு

ரோஹன் இவரை பத்தி நிச்சயம் சொல்லி ஆகணும்,சென்னை எல்லை கோட்டை தாண்டிய வுடனே எலிசபெத் ராணி பேரன்/பேத்தி மாதிரி பேசும் தமிழ் மக்கள் மத்தியிலே,தமிழ் நாட்டு வாடை கொஞ்சம் ௬ட இல்லனாலும், தமிழ் படிக்கணும்,தமிழ் பேசனுமுன்னு அவர் சொல்லும் போது மனசுக்கு ரெம்ப சந்தோசமா இருந்தது, அவர் தமிழிலும் பேசிக்காட்டினார், நமிதாவை விட நல்லா தமிழ் பேசுகிறார், அவருக்கு தமிழ் நாட்டுல பெரிய எதிர்காலம் இருக்குன்னு சொல்ல மறந்து விட்டேன்.

மொக்கைச்சாமி பெயரு தான் மொக்கை, உருப்படியானதை தவிர வேறு ஏதும் பேச வில்லை

தமிழோவியம் கணேஷ் மற்றும் ஜெய் அந்த காலத்திலே இருந்து பதிவுகளை வாசித்து கொண்டு வெளியே இருந்து ஆதரவு தெரிவிக்கும் நல்ல உள்ளங்கள், அவங்களோட சூடான இடுக்கைக்கு ஒரு பதிவு போகணுமுன்னா அதுக்கு ஒரு வரை முறை இருக்கு, அது இந்த பதிவுக்கு மட்டுமல்ல எனது எந்த பதிவுக்கும் பொருந்தாது, விவரம் வேண்டும் என்றால் அடுத்த பதிவர் சந்திப்புக்கு வரவும்.

இப்படியாக அறிமுகத்தை முடித்து விட்டு ட்விட்டர் பத்தி தகவல் களை தெரிந்து கொண்டோம் பழுத்த பதிவர்களிடம் இருந்து, அப்புறமா மொக்கை பதிவு எப்படி கண்டு பிடிப்பது என்பதை பற்றிய கேள்வி கொஞ்ச நேரம், அதற்க்கு கொத்தனார் ஒரு விளக்கம் கொடுத்தாரு, அதை சொன்ன வுடனே என் மனசிலே நினைச்சது நல்ல வேளை அவர் என் பதிவை எல்லாம் படிக்க வில்லைன்னு மனசுக்குள்ளே நினைத்து கொண்டேன்(இந்த பதிவு உட்பட), அந்த விளக்கம் என்ன வென்றால்............. ..................... ............ இது தான்.

எல்லோரும் ஏன் அமெரிக்கா வரைபடத்தை தலையில் வச்சு தூங்குறாங்க என்பதை பத்தி விவாதம் ஆரமிச்சதும் தெரியலை முடிஞ்சதும் தெரியலை.முழு நேர வலை பதிவர்கள் பற்றி கொஞ்சம் பேச்சு அடிபட்டது.அப்புறமா சாப்பாடு அதை யாரும் நல்ல வேளை புகை படம் எடுக்க வில்லை,முடித்து விட்டு வெளியே வந்து சிறிது நேரம் மொக்கை போட்டு விட்டு கடை யை காலி செய்தோம்.

பதிவர்களின் சந்திப்பின் புகை படங்கள்

http://mohankandasami.blogspot.com/2008/11/blog-post_30.html

http://www.boochandi.com/2008/12/2-of-2.html

http://www.boochandi.com/2008/12/1-of-2.html

(தலைப்பில் உள்ள ரத்தின சுருக்கம் பழமைபேசி விளக்கம் தருவாரு)


Tuesday, November 25, 2008

ஏன் என்று தெரியவில்லை!!!

நான்
உன்னை மட்டும் தானே
தேடி வந்தேன்
ஏன்
என்னை மட்டும் ஊரே தேடுது
-------------------------------------------------------------
அடி சறுக்கி
விழுந்து விட்டாயாயென
உன்னை தடுக்க வந்த
என்னை ஏன்
அடி அடியை அடித்தார்கள்
--------------------------------------------------------------
மொத்தமா கொடு
என்று நீ சொன்னதிற்கு
முத்ததையா என கேட்ட
என்னை ஏன்
மொத்து
மொத்தினார்கள்
-----------------------------------------------------------------
நீ
வைத்திருக்கும் நாயை
நாய் என்றதற்கு
ஏன் என்னை
நாயாய் அடித்தார்கள்
---------------------------------------------------------------
[மேல இருக்கதுக்கு காரணம் தெரிஞ்சா சொல்லிபுட்டு போங்கோ, இப்படி எல்லாம் கவுஜ எழுதி "அஞ்ச நெஞ்சன்" பழமைபேசியை தொட முடியாதுன்னு எனக்கும் தெரியும்]


Thursday, November 20, 2008

பாரதி ராஜாவிடம் கதை சொன்னேன்!!

ஒரு பெரிய இயக்குநரிடம் கதை சொல்ல போறோம் என்கிற பயமும் மரியாதையும் எனக்கு இருந்தது, பாரதி ராஜாவின் அலுவலக வரவேற்பு அறையில் இருக்கும் போது,

ஒவ்வொரு நொடியும் நூறு யோசனைகளை செய்து கொண்டு
இருந்தது.யோசித்துக்கொண்டு இருக்கும் போது அவரோட உதவியாளர் வந்து,

"சார் உங்களை ௬ப்பிடுராங்க நீங்க போங்கோ"

எனக்கு உடம்பு எல்லாம் வேர்த்து விட்டது, கதவை திறந்தால் என்னோட கை ரேகை வியர்வை கதவில் பதிந்தது.

பாரதி ராஜா யாரிடமோ தொலை பேசியில் பேசிக்கொண்டு இருந்தார், என்னை பார்த்தும் உட்கார் என்று செய்கை செய்தார், என்னால் அமர முடிய வில்லை.
உரையாடலை முடித்து விட்டு என்னிடம் நேராக வந்து

"நீங்க தானே நசரேயன், வாங்க தம்பி உக்காருங்க"
என என் தோள் மீது கை போட்டு என்னை இருக்கையில் அமர வைத்தார்.

மனசிலே ஓரளவு தைரியம் வந்தது,குடிக்க ஜூஸ் வரவழைக்கப்பட்டது, குடித்து விட்டு கிட்டத்தட்ட சாதாரண நிலைக்கு வந்து விட்டேன்.கதைச்சுருக்கம் எழுதி வைத்த நோட்டை அவரிடம் நீட்டினேன்.

"இருக்கட்டும் நீயே கதையை சொல்லு"

தொண்டையை கனைத்து விட்டு கதையை சொல்ல ஆரமித்தேன்.

கதையோட ஆரம்பம் 1975 வது வருசத்துல, சங்கரன்கோவில் ஆடிதவசு திருவிழாவுக்கு ஏற்பாடுகள் சிறப்பா நடந்து கிட்டு இருக்கு, வழக்கம் போல சாதி வாரியா திருவிழாவுக்கான தேதிகளை பிரிச்சு விடுறாங்க, தேர் இழுக்கவும் யார் எங்க நிக்கனுமுனுன்னு பேச்சு வார்த்தைகள் நடக்கு.

எப்பவும் இல்லாத புது முறையா தாழ்த்தப்பட்ட சாதிக்காரங்களும் தேர் இழுக்க வேண்டுமென கோரிக்கை வைக்கிறார்கள், அது பொறுக்க முடியாமல் அனைத்து மேல் சாதி மக்களும் ஒன்னு சேர்ந்து, ஊரிலே இருந்த எல்லா கீழ் சாதி மக்களையும் ஊரை விட்டு அடிச்சு விரட்டி விடுறாங்க.அந்த அத்தியாயத்தை அங்கே முடித்து விட்டு, நிகழ் காலத்திற்கு கதையை சென்னைக்கு கொண்டு வருகிறோம், பொறியியல் கல்லூரியில் 3 ம் ஆண்டு படிக்கும் மாணவன் கதிர், அவன் கல்லூரிக்கு புதுசா வந்து சேருகிற ஷீலாவை
கண்டவுடன் காதல் கொள்கிறான்.

ஷீலா ஒரு கிறிஸ்தவள், இவன் ஒரு இந்து, ஷீலா எப்படியாவது தன்னை காதலிக்க வைக்க வேண்டுமென படாத பாடு படுகிறான் கதிர், முடிவில் வெற்றியும் பெறுகிறான், ஷீலா ஒரு நிபந்தனை விதிக்கிறாள், முதலில் தன் தந்தை சம்மதிக்க வேண்டும்.

ஷீலாவின் தந்தையை பார்க்க அவளது வீட்டுக்கு செல்கிறான், அங்கு செல்லும் கதிர், ஷீலாவின் தந்தையின் பூர்விகம் தெரிய வருகிறது. கதையை மறுபடியும் பின்னால இழுத்திட்டு போறோம், சங்கரன்கோவிலில் 1975 வருஷம் நடந்த கலவரத்திலே தாழ்த்தப்பட்ட சாதி தலைவர் தான் ஷீலாவின் தந்தை, அந்த கலவரதிலே வீடு வாசல் கலை இழந்து ஊரை விட்டு ஓடும் போது, ஒரு கன்னியாஸ்தரி இவர்களை காப்பாற்றி சென்னைக்கு அழைத்து வருகிறார், ஷீலாவின் தந்தைக்கு கோவிலில் மணி அடிக்கும் வேலையும் கொடுக்கிறார், இப்படியாக அவர் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு வருகிறார்.

1975 கலவரத்தை முன் நின்று நடத்திய ஊர் பெரியவரின் மகன் தான் கதிர் என்பது ஷீலாவின் அப்பாவிற்கு தெரிய வருகிறது. ஷீலாவின் அப்பாவும் ஒரு நிபந்தனை விதிக்கிறார், தன் மகளோட திருமணம் ஊர் அறிய நடக்கணும், எல்லா பெரியவங்க வாழ்த்துதளோடு நடக்கணும். இதோட இடைவேளை விடுறோம்

(டீ,காபி,சிகரட் குடிகவங்க, குடிச்சுபுட்டு வாங்க)

சங்கரன்கோவிலுக்கு திரும்பி வருகிறார்கள் கதிரும், ஷீலாவும், ஷீலா தன் ஒன்னு விட்ட சித்தப்பா வீட்டிலேயும், கதிர் தன்னோட வீட்டுக்கும் செல்கிறார்கள்.ஷீலா புளியங்குடி பொறியியல் கல்லூரிக்கு மாற்று வாங்கி மீண்டும் தனது படிப்பை தொடர்கிறாள் . தனது வீட்டில் உள்ள ஒவ்வொருவரையும் சமாதானப்படுத்தும் முயற்சியில் கதிர் முதலில் தன் அம்மா, பின் படிப்படியாக தனது காதலில் அடுத்த அடி எடுத்து வைக்கிறான். கதிரின் தந்தைக்கு தெரியாமல் இவ்வளவும் நடக்கிறது.

கதிரின் தந்தை ஊரில் உள்ள தொழில் அதிபரின் மகளை திருமணம் செய்ய முடிவு செய்கிறார். இதனை தடுக்க முடியாத நிலையில் தன் காதலை அவன் தந்தையிடம் சொல்ல்கிறான். தனது எதிர்ப்பை வெளிக்காட்டாவிட்டாலும், அவரால் சாதி கலவரத்தை மீண்டும் தூண்ட முடியாத நிலையில் மதக்கலவரத்தை தூண்டி விடுகிறார்.அந்த கலவரத்தில் ஷீலா கொல்லப்படுகிறாள், அதை அறிந்த கதிர் தற்கொலை செய்து கொள்கிறான், கதிரின் அப்பா அவனின் தாயால் அதாவது அவரின் மனைவியால் விஷம் வைத்து கொல்லப்படுகிறார்.

அதோடு கதையை முடிக்கிறோம் எல்லாத்தையும் கேட்டுட்டு ஒரு நீண்ட பெரு மூச்சு விட்டுட்டு, பாரதி ராஜா என்னை பார்த்து தம்பி கதையோட முடிவுல காதலன் காதலி சேருகிற மாதிரி இருந்தா தான் ஒரு புரட்சிகரமா இருக்கும்.
எதிர் பாக்காத இந்த கேள்விக்கு பதில் சொல்ல கொஞ்சம் தயங்கி அப்புறமா

"நாம புரட்சி பண்ணினா மட்டும் போதுமா?

படம் பார்கிறவங்க அதை நடை முறை படுத்தலைன்னா?

திரை படங்களை பார்த்து யாரும் திருந்தினதா வரலாறு இல்ல சார்,அதனாலே உண்மையை உள்ளபடியே சொல்லிவிடுவோம். "

"நீ சொல்லுவதும் உண்மைதான், படத்திலே புரட்சி பண்ணி அரசாங்க
நடைமுறைகளை மாத்த முடியுமா?முடிவை மாத்த வேண்டாம்.கதைக்கு திரைக்கதை எல்லாம் தயாரா இருக்கா?"

"எல்லாம் இருக்கு"

பதில் சொல்லி விட்டு என் திரைக்கதை புத்தகத்தை அவரிடம் கொடுத்தேன்.
வாங்கி கொண்டு

"தம்பி,தமிழ் ஈழ பிரச்சினையிலே தலையிட்டு இருக்கிறதாலே, இந்த பிரச்சனை எல்லாம் கொஞ்சம் ஓயட்டும், ரெண்டு மாசம் கழிச்சு என்னை வந்து பாரு, நாம மத்த விசயங்களை பத்தி பேசலாம்"

நெடு நாள் கனவு நனவு ஆனதிலே ஆட்டம் போட்டேன் ரெண்டு நாளைக்கு, அப்புறமா வழக்கம் போல வேலையை ஆரமித்து விட்டேன். இந்த சம்பவம் நடந்து ஒரு மாதத்திற்கு பிறகு ஒரு நாள் செய்தி தாள்களில் பாரதி ராஜாவின் புதிய பட அறிவிப்பு வெளியானது.

எனக்கு ஒரே குழப்பம்,சரியா தூங்க முடியலை, அதை பத்தி யோசிச்சே அலுவலகத்துல வேலையும் ஓடலை, பாரதி ராஜாவை நேரிலே பார்க்க முடிவு பண்ணி அலுவலகத்துக்கு போனா, அவரை பத்தி யாரும் சரியா தகவல் சொல்ல வில்லை. குறைந்த பட்சம் ஒரு மாதமாவது அவரை தேடி அலைந்து இருப்பேன்.

நண்பர்களிடம் இந்த விவரங்களை சொன்னேன், என்னை நல்ல திட்டி புட்டு நீதி மன்றத்துக்கு போகலாம்னு சொன்னாங்க.எனக்கு என்னவோ அதிலே உடன்பாடு இல்லாவிட்டலும், நானும் அதை பத்தி தீவிரமா யோசித்தேன்.

"வழக்கு போடலாமா?.. வேண்டாமா?.."

"வழக்கு போடலாமா?.. வேண்டாமா?.."

"போட்டாச்சு.. போட்டாச்சு.."

"போட்டாச்சு.. போட்டாச்சு.."

"என்ன வழக்கு போட்டாச்சா?.."

"டீ போட்டாச்சு.. டீ போட்டாச்சு எந்திரி..குடிச்சு புட்டு ஆபீஸ் க்கு போற வழிய
பாரு."

எங்க வீட்டுல என்னை இவ்வளவு மரியாதையா யாரு ௬ப்பிடுவாங்கன்னு எனக்கு தெரியும்.